10.พ่อตาแม่ยาย

พอถึงวันหยุดที่นัดกันไว้ ภูดิศก็ตื่นแต่เช้ามาเตรียมสำรับไปถวายพระและข้าวกล่องสำหรับพวกเขา เพราะตั้งใจว่าพาน้องน้อยไปปิกนิกในวัดวาอารามสักหน่อย

พริมาลงมายืนแอบมองเข้าไปในครัว เห็นร่างสูงกำลังจัดเรียงอาหารใส่กล่องอย่างตั้งใจ

แต่ยิ่งมองหัวใจเธอก็ยิ่งเต้นรัวผิดปกติ คนอะไรทำได้แทบทุกอย่าง ชักจะเก่งเกินไปแล้วนะ

ไม่น่าเชื่อว่าพี่ข้างบ้านคนนั้นจะโตมาได้น่ารักขนาดนี้ ถ้ารู้แต่แรกเธอจะได้ชิงจีบตั้งแต่ตอนเด็กเพื่อเอาของแถมตอนโต

แม้ตอนนี้จะดูเหมือนว่าเธอได้มาครอบครองแล้ว แต่ก็ยังไม่กล้าเรียกคนตัวโตด้วยสถานะอื่น ต่อให้ในใจจะจัดลำดับความสำคัญของเขาไว้บนสุดก็ตาม

ก็เรื่องแบบนี้สมควรให้ผู้ชายเป็นคนขอคบก่อนไม่ใช่เหรอ หรือว่าเธอก็เริ่มได้ สงสัยต้องไปถามเพื่อนดูสักหน่อย

“คิดอะไรอยู่ครับ ดูเพ้อเอาเรื่องเชียว”

คนตัวโตบีบจมูกเล็กอย่างมันเขี้ยว พอเธออ้าปากก็ป้อนไข่หวานม้วนให้

“ลองชิมดูหน่อยสิว่าอร่อยไหม พี่ลองทำตามในคลิปแม่บ้านญี่ปุ่นน่ะ”

“อืม ขออีกคำได้ไหมคะ พราวยังไม่แน่ใจเลย”

“แสดงว่าอร่อยสินะ” เขาป้อนให้อีกชิ้นตามคำขอ “ไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้วครับ”

“ค่า ๆ”

ร่างบางวิ่งขึ้นชั้นสองไปอย่างน่าเอ็นดู ลงมาอีกทีก็อยู่ในชุดกระโปรงสีหวาน พอบวกกับรอยยิ้มร่าเริงก็ยิ่งน่ามองจนคนตัวโตยืนนิ่งไป

พริมารีบก้มลงมองสภาพตัวเอง “ชุดนี้แปลกเหรอคะ”

“เปล่า น่ารักมากต่างหาก”

คนชมพูดตรงไปตรงมาจนอีกคนเขินแทบไม่ทัน

“เอ่อ...เราไปกันเถอะค่ะ”

หญิงสาวเข้าไปช่วยถือของสำหรับทำบุญ ก่อนคล้องแขนร่างสูงเดินออกจากบ้านไปพร้อมกัน

ทั้งคู่ช่วยกันทำความสะอาดรอบ ๆ สถานที่เก็บอัฐิพ่อแม่ ก่อนจะนิมนต์พระมาสวดบังสุกุลทำบุญให้

พอทำพิธีทุกอย่างเรียบร้อย ภูดิศก็ช่วยถือสังฆทานกับข้าวปลาอาหารไปส่งพระสงฆ์ที่กุฏิ ส่วนพริมานั่งคุยกับพ่อแม่ต่อ

“พ่อจ๋าแม่จ๋า หนูเลิกกับพี่เปลวแล้วนะ เขานอกใจไปมีคนอื่น แต่พราวรู้นานแล้วเลยไม่ได้เสียใจอะไรมาก”

นิ้วเรียวลูบไปตามกรอบภาพขาวดำเล็ก ๆ อย่างรักใคร่ พอนึกถึงเรื่องต่อไปที่จะพูด ริมฝีปากอิ่มก็ยกยิ้มเขิน ๆ

“ตอนนี้มีคนมาช่วยดูแลพราวแล้วด้วย เป็นพี่ภูลูกคุณลุงภาศกับคุณป้ากัญญาที่เคยอยู่ข้างบ้านไงคะ เขาดีกับพราวมาก ๆ ไม่นึกเลยว่าคนที่ชอบทำหน้าบึ้งตอนนั้นจะอ่อนโยนได้ขนาดนี้”

พริมาเหลือบมองข้าวกล่องที่วางอยู่ไม่ไกล ก่อนจะถอนหายใจออกมา

“ไม่รู้ว่าพวกเราจะเป็นแบบนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน แต่พราวเข้มแข็งมาก ดูแลตัวเองได้แน่ พ่อกับแม่ไม่ต้องห่วงนะคะ”

ภูดิศที่ยืนแอบฟังอยู่ข้างหลังรู้สึกหลากหลายมาก ทั้งดีใจที่ได้รับคำชม และคิดหนักที่เธอยังไม่เชื่อใจนัก

แต่ไม่เป็นไร เขารู้ว่าเรื่องอย่างนี้ต้องใช้เวลา ค่อยเป็นค่อยไปก็แล้วกัน มันเป็นหน้าที่ของเขาที่ต้องสร้างมันขึ้นมา

ชายหนุ่มเข้าไปคุกเข่าอยู่ข้างหญิงสาว สายตาจับจ้องภาพเล็ก ๆ ของชายหญิงคู่หนึ่งที่ส่งยิ้มมาให้

“สวัสดีครับลุงภพ ป้าลออ ผมเจ้าภูเด็กข้างบ้านไงครับจำได้ไหม แต่ถ้าจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ผมจะแนะนำตัวใหม่”

เขาเอื้อมไปกุมมือคนข้างกายไว้แล้วพูดต่อ

“ผมภูดิศเป็นแฟนของพราวครับ ผมย้ายมาอยู่ดูแลน้องที่บ้านด้วย หวังว่าคุณลุงจะไม่หวงลูกสาวจนไล่ตีผมอีกนะครับ”

“คืออะไรคะพี่ภู”

“พี่เคยไปขอคุยกับเราแล้วคุณลุงไม่ยอมน่ะ พี่เลยต้องถอยไปตั้งหลักใหม่ แต่ยังไม่ทันได้บุกถ้ำเสืออีกทีก็ต้องย้ายตามพ่อไปเมืองนอกซะก่อน”

“แบบนี้นี่เอง” คุณพ่อนะคุณพ่อ หวงลูกสาวไม่เข้าเรื่อง เธอเกือบไม่ได้เจอเขาอีกแล้วนะ ถ้าเป็นอย่างนั้นคงเสียดายแย่

ชายหนุ่มยกยิ้มส่งให้แล้วหันไปพูดกับผู้ล่วงลับต่อ

“ผมสัญญาว่าจะดูแลพราวให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ จะไม่ทำให้น้องต้องเสียใจ เพราะผมรักพราวมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว”

“พี่ภูพูดอะไรเนี่ย” ใบหน้าหวานแดงซ่าน ยกมือเล็กตีแขนล่ำระบายความเขิน

“พี่ก็พูดความจริงไงครับ”

ร่างบางยิ่งเขินหนักเข้าไปใหญ่ ภูดิศมองแล้วต้องนึกเตือนตัวเองว่าอยู่เขตวัดวาอาราม รอกลับบ้านแล้วค่อยจับฟัดให้หนำใจ

พอรายงานตัวกับพ่อแม่ของเธอเสร็จเรียบร้อย เขาก็หยิบร่มขึ้นมากางให้คนตัวเล็กเพราะเห็นว่าแดดจ้ามาก

“พราวคงหิวแย่แล้ว เราไปนั่งกินข้าวกล่องตรงนั้นกันดีกว่า จะได้อยู่กับพ่อแม่อีกสักพัก”

ทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะหินใต้ต้นไม้ใหญ่ ภูดิศส่งทิชชูเปียกให้คนน้องเช็ดมือก่อน ตามด้วยตะเกียบและกล่องข้าวแบบญี่ปุ่นที่เขาตั้งใจทำกับมือ

“โห น่ากินมากเลยค่ะ พี่ภูเก่งจังเลย”

พริมามองอาหารตาเป็นประกาย ทั้งหมูย่างซีอิ้ว ข้าวปั้นพอดีคำ ไข่ม้วนสีเหลืองแสนอร่อย กุ้งชุบแป้งทอดตัวกำลังดีและสลัดผักน้ำใสไว้กินตัดเลี่ยน

“กินสิครับ แล้วบอกด้วยนะว่าชอบไหม”

“ชอบมากค่ะ”

“หมายถึงพี่อ่ะเราชอบไหม”

คนถูกหยอกรีบก้มหน้าทำเป็นสนใจแต่อาหาร คนถามก็ไม่คาดคั้นอะไร แค่ได้เห็นใบหูแดง ๆ นั่นก็พอใจแล้ว

ร่างบางคีบอาหารเข้าปากทีละคำ ๆ สีหน้ายิ้มแย้มร่าเริง รู้สึกมีความสุขเหลือเกิน

ช่วงแรก ๆ ที่คบกับอัคคี เขาเคยมาเป็นเพื่อนอยู่ครั้งสองครั้ง แต่ก็แค่ไหว้พ่อแม่เท่านั้น

พอหลัง ๆ ที่ต้องมาคนเดียว เธอก็รู้แล้วว่าตัวเองไม่ได้สำคัญสำหรับเขาอีกต่อไป

นึกแล้วก็อดเหลือบมองคนข้าง ๆ ไม่ได้ เธออยากเผื่อใจไว้ล่วงหน้าว่าความสุขที่ได้รับอาจไม่ยืนยาวนัก แต่อีกใจก็อยากต่อสู้เพื่อรักษาเอาไว้ให้ได้นานที่สุด

‘พ่อคะ แม่คะ พราวจะเลือกทางไหนดี’

ภูดิศเห็นเธอชะงักนิ่งไปก็ส่งขวดน้ำส้มให้ “วันนี้อากาศดีเนอะ โชคดีจัง”

“นั่นสิคะ” พริมาหันไปคลี่ยิ้มกว้าง “หมูย่างอร่อยมากเลยค่ะ นี่พี่ภูทำเองทั้งหมดจริง ๆ เหรอคะ ต้องตื่นตั้งแต่ตีอะไรเนี่ย”

“เปล่า พี่แอบสั่งในแอพแล้วเอามาจัดลงกล่อง”

“ใช่ที่ไหน พราวเห็นข้าวของกองรกเต็มครัวเลย”

“พี่สร้างภาพน่ะ”

“ยังจะหลอกกันต่ออีก”

“ก็แกล้งพราวสนุกดี”

สองหนุ่มสาวหัวเราะให้กันและกัน เปลี่ยนวันหยุดธรรมดา ๆ ให้มีความหมายขึ้นมา

พอออกจากวัดภูดิศก็พาน้องแวะเดินตลาดแถวนั้น หาอะไรง่าย ๆ กินเล่นแล้วค่อยขับรถกลับบ้าน

ระหว่างทางหลังจากชั่งใจอยู่นาน พริมาก็ตัดสินใจถาม

“พ่อพี่ภูเป็นยังไงบ้างคะ”

“ก็เรื่อย ๆ” เสียงทุ้มฟังดูเคร่งเครียดขึ้นมาทันใด แต่ก็ยังหันไปส่งยิ้มให้อีกคน “ทำไมครับ พราวอยากเจอพ่อพี่เหรอ”

“ก็...พี่ภูบอกว่าพราวเป็นแฟน...” ร่างบางเอ่ยเสียงอ่อนลงทุกที สุดท้ายก็ไม่กล้าพูดความในใจต่อไป

“เอาไว้พี่จะพาไปหานะครับ”

มือหนาเอื้อมไปลูบศีรษะเล็กอย่างรักใคร่ แต่แววตาแอบซ่อนความกังวลไว้

เขาไม่ได้กลัวว่าพ่อจะไม่ชอบใจพริมา แต่กลัวครอบครัวใหม่ของพ่อต่างหาก

อันที่จริงเขาก็ไม่ได้สนใจความรู้สึกของแม่เลี้ยงนัก เรียกว่ารำคาญจะดีกว่า แค่สงสารพวกน้อง ๆ ที่อาจถูกระบายอารมณ์ใส่แทน เพราะเธอไม่ค่อยอยากเห็นเขามีความสุขเท่าใดนัก

แต่ไม่ว่าใครจะคิดอย่างไรก็ช่าง เขาก็ไม่มีทางปล่อยมือเล็กคู่นี้ไปเป็นอันขาด

“วันนี้ไม่ต้องทำมื้อเย็น งั้นเราขึ้นไปนอนคุยกันเร็วกว่าเดิมหน่อยดีไหม”

ชายหนุ่มเอ่ยชวน สายตาคมวิบวับบอกความนัย ทำอีกคนแก้มแดงแทบจะคั้นน้ำหวานออกมาได้

“แต่พราวอยากแช่เท้าก่อนค่ะ”

“ได้สิครับ”

“เราแช่ด้วยกันไหมคะ”

“พี่กำลังคิดอยู่พอดีว่าจะให้พราวนั่งบนตักแล้วแช่เท้าไปพร้อมกัน แต่เราต้องไม่ใส่อะไรเลยนะ”

คนฟังเผลอคิดภาพตามอยู่นาน กว่าจะรู้ตัวว่าถูกคนพี่หยอกเย้าก็เขินไม่ทันแล้ว

“เลิกหื่นสักวันได้ไหมคะเนี่ย”

“ถ้าอยู่ห่างพราวพี่ก็ไม่หื่นหรอก” คนตัวโตยิ้มกรุ้มกริ่ม “แต่พอมีเนื้อนุ่ม ๆ อยู่ใกล้ ๆ ใครจะไปอดใจไหว”

“หมายถึงหมูย่างนมสดนี่เหรอคะ พราวป้อนให้นะ”

“มีนมสดกว่านี้อีก แต่พี่จะรอกลับไปกินที่บ้าน”

“ไม่เคยชนะเลยอ่ะ”

คนตัวเล็กตัดพ้อแก้มป่อง เรียกสายตาเอ็นดูจากอีกคนได้

“เรื่องหื่นยกให้พี่เถอะ ส่วนเรื่องอื่นพี่ยกให้พราวหมดเลย”

“ก็คงต้องเป็นอย่างนั้นแหละค่ะ”

พริมาต้องยอมจำนน หันไปทำหน้าที่ป้อนลูกชิ้นทอดให้คนตัวโตแทน

“ที่นี่มีแต่ของอร่อย ๆ ทั้งนั้นเลยนะคะ พี่ภูว่าไหม”

“พราวอร่อยกว่าเยอะ”

“เฮ้อ”