Masuk“น้องภาไปเรียนนะคะพี่ระ”
สาวน้อยจุ๊บแก้มเขาเบาๆ ก่อนจะลงรถไป พีระโบกมือให้กับเธอแล้วยิ้มอย่างชื่นใจ ในสายตาคนอื่นอาจจะมองเหมือนพ่อมาส่งลูกสาวเรียนหนังสือตามปรกติ แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่...
ร่างเพรียวงดงามของภาพิไลเป็นที่สนใจของใครต่อใครในโรงเรียนเพียงแค่เธอเยื้องย่างเดินเข้ามา ความเป็นดาวโรงเรียนทำให้เธอเป็นดาวเด่น ภาพิไลเรียนเก่ง เป็นเด็กกิจกรรม และฐานะทางบ้านค่อนข้างร่ำรวย เธอมักจะถูกคัดเลือกให้ทำหน้าที่สำคัญๆ ที่เป็นหน้าเป็นตาของโรงเรียนอยู่เสมอ มีรุ่นน้องรุ่นพี่รักใคร่ และเป็นขวัญใจของเหล่าคุณครู
แน่ล่ะมีคนรักก็ย่อมจะมีคนเกลียดขี้หน้าเธอ...
“แหม...วันนี้คุณหนูภาลงรถคันเท่าบ้านมาเลยนะ คุณพ่อของเธอกิจการไม่ค่อยดีไม่ใช่เหรอภาพิไล แล้วมีปัญญาถอยบีเอ็มดับบลิวคันใหม่มาได้ยังไงกัน”
เสียงแหลมที่แปร๋นมาก่อนตัว ทำให้หางตาของภาพิไลกระตุกเล็กน้อย เธอแย้มยิ้มให้กับเด็กสาวตรงหน้า ที่เดินวางท่าเชิดมาหาเธอ เจ้าหล่อนมีใบหน้ากลมเล็กน้อย นัยน์ตาสองชั้นหากหลบใน ทำให้นัยน์ตาของเธอดูเล็กเรียว หน้าตาน่ารักแบบสาวหมวยใสๆ
“ฉันมากับญาติผู้ใหญ่ ผู้อุปการะ” ภาพิไลกอดอก ปรายตามองหน้าของคู่ปรับ และมองเลยไปยังสาวน้อยอีกสองคนที่มักจะติดสอยห้อยตามลินจงอยู่เสมอ
“ผู้อุปการะ” ลินจงทำเสียงกรี๊ดกร๊าด
“ตายแล้วแก...คุณหนูภามีผู้อุปาการะ จะเหมือนคุณพ่อขายาวหรือเปล่านะ แต่ว่าเมื่อกี้นี้แอบเห็นแวบๆ ว่าไม่น่าจะยังหนุ่มนะ รถคันนี้เผอิญว่าฉันรู้ว่าเป็นรถของใคร คุณพีระเป็นหุ้นส่วนกับคุณพ่อที่เหมืองฝั่งพม่า วันนั้นเห็นเขาขับรถคันนี้แหละไป หล่อนกลายเป็นเด็กเสี่ยเหรอยะ? คุณหนูภา”
“เด็กเสี่ย?”
“ไซนไลน์อะ”
อีกสองสาวส่งลูกคู่รับกันไปมา ก่อนที่ทั้งสามคนจะมองหน้าภาพิไลแล้วเอ่ยพร้อมๆ กันเสียงดังอย่างจงใจ
“กระหรี่อะ!”
“ว่าตัวเองหรือ?”
เสียงเรียบๆ ของภาพิไลย้อนถามกลับ สีหน้าของเธอยังคงยิ้มยั่ว กอดอก สองสามสาวที่ยั่วแหย่เธออย่างไม่สนใจ แล้วสั่นหน้าช้าๆ พลางเอ่ยพึมพำ
“ไม่รู้อะไรแล้วปากมาก ระวังเรื่องของมึงเถอะอีเจ๊ก”
“แกว่าใคร” ลินจงเดินเข้ามาชนไหล่กับภาพิไล ส่วนสูงของทั้งคู่พอๆ กัน ตาจ้องตาในระยะประชิด
“มึงล่ะว่าใครกระหรี่”
“มึงไม่เป็นก็อย่าร้อนตัวสิ” ลินจงทำเสียงกระแทก แล้วมองภาพิไลแบบหัวจรดเท้า
“อี๋...เพิ่งจะใช้นางสาวได้ไม่กี่ปี...”
“มึงต่างหากที่ใช้นางสาวไม่กี่ปีแล้วมี...อ้อ...มึงทันใช้หรือเปล่าเถอะอีเจ๊ก”
ภาพิไลมองลินจงแบบหัวจรดเท้าบ้าง แต่สายตาอันหยามเหยียดของภาพิไลกลับทำให้ลินจงถึงกับเต้นผาง
“อี...”
“หึๆ ระวังพี่คมของมึงไว้ให้ดีๆ ล่ะอีเจ๊ก ถ้ายุ่งกับกูให้มากๆ มึงโดนแน่ๆ”
คำขู่นั้นทำให้ลินจงคอแข็ง ยอมให้ภาพิไลชนไหล่จนเซ สองสาวข้างๆ เธอรีบจับแขนหัวหน้ากลุ่มของตนเองไว้ เมื่อลินจงเกือบจะล้มลงไป
“มันว่าอะไรน่ะ หลิน”
“ไม่ตบมันสักทีล่ะ หมั่นไส้มานานล่ะ”
“พวกมึงก็ไปตบมันเองไป๊ นังไอซ์ นังออย”
โดนตะโกนใส่หน้าซะอย่างนั้น สองสาวลิ่วล้อเลยมองตากันพลางยักไหล่ แล้วกอดคอพากันเข้าไปโรงอาหาร หาอะไรกินก่อนเข้าแถวดีกว่า เรื่องอะไรจะไปต่อกรกับภาพิไลกันเล่า
รุ่นพี่ดาวโรงเรียนคนสวยสุดเก่ง ชวนกรี๊ดของเรา พี่ภา ฝากเชียร์พี่ภาในการประกวดคณิตศาสตร์โอลิมปิกด้วยนะคะ
พี่ภาคนดีย์ ลงประกวดร้องเพลงงานโรงเรียน เปิดโหวตนะเธอๆ สิบเจ็ดกันยายนนี้จ้า เชียร์พี่ภากัน
บนบอร์ดของโรงเรียน ที่มักจะมีป้ายกิจกรรมต่างๆ ติดไว้ มีชื่อของเธออีกแล้ว ภาพิไลยืนมองผลงานของตนเองอย่างชื่นชม ข้างๆ ของเธอคืออาจารย์แนะแนว ที่กำลังพูดคุยกับเธอเรื่องการศึกษาแลกเปลี่ยนที่ต่างประเทศ
“ว่ายังไงล่ะจ๊ะ ปีนี้ทางโรงเรียนของเราเปิดโครงการแลกเด็กกันกับทางประเทศเนเธอร์แลนด์ แล้วก็ประเทศอังกฤษ หนูภาสนใจที่ไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า ทางผอ. อยากให้ส่งเด็กที่มีความสามารถมากๆ ไป ครูเลยแนะนำหนูไปน่ะจ้ะ”
“หนูภามีแพลนอื่นน่ะค่ะคุณครู ขอบคุณมากนะคะที่แนะนำให้ แต่หนูภาคงจะไปไม่ได้จริงๆ เสียดายโอกาสอยู่น่ะค่ะ” ภาพิไลตอบอย่างนอบน้อม
“ว้า...แล้วเรียนจบเราจะไปต่อที่ไหนล่ะ แต่ครูว่ามหาวิทยาลัยที่ไหนก็รับแหละ หนูภาน่ะ ทั้งเก่ง ทั้งสวย ครบเครื่องจริงๆ นี่น่ะ...ครูแอบดูรูปเราทั้งวันเลยรู้หรือเปล่าตอนนี้ อยากให้ลูกสาวในท้องออกมาน่ารักแล้วก็เก่งๆ แบบหนู”
อาจารย์แนะแนวลูบท้องที่กำลังอ้วนกลมอยู่ไปมา ภาพิไลเอ่ยขออนุญาตแตะต้องร่างกายของครูสาวด้วยน้ำเสียงสุภาพ แล้วลูบไล้มือไปมาที่พุงกลมๆ นั่น
“ขอให้น้องเหมือนพี่ภานะคะ เหมือนทุกอย่างเลย”
เธอยิ้มที่มุมปากนิดหนึ่ง นัยน์ตาเปล่งประกายวาบวับ ก่อนจะซ่อนมันลงอย่างรวดเร็ว
เธอและคุณครูแนะแนวพูดคุยกันอีกหลายประโยค แล้วก็ถูกลากไปหาอาจารย์ท่านอื่นอีกเพราะกำลังเตรียมการไปแข่งขัน ทุกคนมองเด็กสาวคนนี้ด้วยสายตาชื่นชมและคาดหวัง ในความเก่งกาจของภาพิไล
เธอมีไอคิวอยู่ในระดับอัจฉริยะ ที่ส่งผลออกมาอย่างดีในด้านของคณิตศาสตร์การคำนวณ น้ำเสียงก็ไพเราะเพราะพริ้ง เหมือนระฆังเงิน รูปร่างหน้าตาแสนงดงามมีเสน่ห์ ชวนตะลึง
และด้วยวัยอ่อนเยาว์ไร้เดียงสา ความสุภาพรู้จักวางตัว ไม่ได้เย่อหยิ่งหลงลอย ทำให้ยิ่งกอบกุมหัวใจคนหมู่มากได้
ภาพิไลยิ้มกับตนเองนิดๆ เมื่อผละตัวเองออกมาจากกลุ่มอาจารย์ได้
ฉากหน้าของเธอสร้างไว้ได้อย่างสวยงามจริงๆ
เสียงข้อความเข้ามาทำให้เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า เมื่อเห็นข้อความนั้นทำให้สาวน้อยเม้มริมฝีปากเล็กน้อย เธอยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา วันนี้พีระบอกเธอไว้ว่าจะกลับบ้านค่ำเพราะมีการประชุม จะให้นายชนะมารับเธอตามเวลาเดิม แต่ดูเหมือนว่าวันนี้เธอจะต้องมีข้ออ้างสักข้อเพื่อให้นายชนะไปส่งเธอทำธุระบางอย่างเสียแล้ว
จนวันนี้เทิดวิชก็ยังไม่กลับบ้าน พีระเองก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนักเพราะเทิดวิชบอกมาทางข้อความสั้นๆ ว่าเขามีธุระที่ต่างจังหวัด ขอลางานไปพักสมองสักสองสามวัน เขากำลังเมามัวกับเมียเด็กของตน เพราะถือว่าเป็นเวลาพักเช่นกัน ผัวแก่เมียสาว แทบไม่ออกจากห้อง เล่นเอาพวกคนรับใช้พากันแอบซุบซิบอย่างอดไม่ได้“หูย...ไม่รู้ว่าคุณพีระเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน” “มีเมียเด็ก สวย ขนาดนั้น เป็นฉันก็ไม่ออกมาง่ายหรอก นี่ยังดีนะที่คุณท่านยังไปทำงานทำการบ้าง” คนที่ทะลึ่งหน่อยว่า“ป่านนี้แหกไปหมดแล้วมั้ง” นางทองสร้อยพูดโพล่งขึ้นมาอย่างนึกหมั่นไส้ พลางเบ้ปาก ทุกคนชื่นชอบภาพิไล บางคนสงสาร แต่คงจะมีแต่นางนี่แหละที่หมั่นไส้“สงสารคุณหนูภามากกว่า” เสียงทุ้มเสียงหนึ่งเอ่ยขัดขึ้น นายชนะคนขับรถนั่นเอง ทุกคนหันขวับไปมองเขาแทบจะเป็นตาเดียว นายชนะกระแอมแล้วพูดต่อเสียงขรึมๆ“คิดถึงสิ ว่าถ้าเป็นพวกเอ็งน่ะ มีผัวแก่แบบคุณพีระ จะมีความสุขไหม? อายุยังนิดเดียว เรียนก็เก่ง มารยาทก็ดี ต้องมาจำใจทำอะไรแบบนี้ คงไม่สนุก ไม่เสียวอะไรหรอก”คำพูดนั้นทำให้วงนินทาถึงกับแตก แยกย้ายกันไปคนล่ะทางสองทาง นางทองสร้อยกอดอก พลางมองหน้าชนะ นางเอ่ยขึ้นม
เทิดวิชมองภาพิไลที่ตอนนี้ถูกโอบโดยพีระ หัวใจของเขาร้อนผ่าวกับไฟจี้ จนไม่อาจจะทนมองสิ่งนั้นได้นานนัก เขาขอตัวจากโต๊ะอาหาร โดยอ้างว่าเขาปวดหัว พีระบอกสั่งให้เขาหายากิน ก่อนจะสนใจกับเมียเด็กในอ้อมแขนของตนต่อ นั่นก็เมียเขา...เหมือนกันหัวใจของเขาปวดหนึบนัก เมื่อรู้ว่าคืนนี้ ภาพิไลจะต้อง...อยู่ร่วมเตียงกับพีระ เธอบอกเขามากมายอย่างเปิดใจ หลังจากที่เธอและเขาได้ตกเป็นของกันและกันแล้ว ว่าบิดาทำอะไรลงไปกับเธอบ้างมันยิ่งทำให้เขาทั้งสงสาร ทั้งหึงหวง และโกรธบิดาบุญธรรมมากขึ้นไปอีก สมองของเขาตอนนี้ กำลังคิดหาวิธีที่จะทำให้ภาพิไลรอดพ้นเสียจากบิดา คิด คิด และคิด ว่าเขาจะทำอย่างไรได้บ้าง นับวันเขายิ่งรัก ยิ่งหลงเธอ และอยากได้เธอ ทั้งที่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะพรากแย่งของรักของใคร แถมของรักนั้นยังเป็นของผู้มีพระคุณของตนเสียด้วยแต่ทว่า...ความรัก ความหลง มันทำให้สิ่งใดๆ ที่เทิดวิชเคยยึดถือไว้ มันถูกกระชากพรากไปเสียจากสมองของเขาชั่วคราว ไม่รู้ถูกผิด ดีชั่ว รู้เพียงว่าเขาจะทำอย่างไร ถึงจะได้เธอมาเป็นของตนเขาล้มตัวลงนอน แล้วยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก ห้องของเขาและบิดาอยู่ติดกัน มีประตูเปิดปิดถึงกันแต่ตอน
โตเกียวดิสนีย์แลนด์...ภาพิไลมองทุกอย่างด้วยความตื่นตาตื่นใจ จะอย่างไรส่วนหนึ่งของเธอก็ยังมีความเป็นเด็กหลงเหลืออยู่ เธอจูงมือกับเทิดวิช วิ่งไปตรงนั้นตรงนี้อย่างมีความสุข สาวน้อยหัวเราะด้วยน้ำเสียงสดใส จนคนข้างๆ มองรอยยิ้มและเสียงหัวเราะนั้น แล้วมีความสุขไปด้วยกับเธอยิ่งเธอสร้าง...ให้เขาเข้าใจว่าเธอนั้นน่าสงสาร รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของภาพิไล มันกระแทกใจเทิดวิช และทำให้เขาปลาบปลื้มอย่างมาก ที่ทำให้เธอมีความสุขได้“เราไปขึ้นอันนั้นไหมคะ” สาวน้อยชี้มือไปยังโซนเครื่องเล่นที่ค่อนข้างจะเรียกเลือดลมจากหัวใจ เทิดวิชมองพวกเครื่องเล่นพลางย่นจมูกน้อยๆ เขากลัวความสูง...มาก...“เอ่อ...คือว่าพี่”“ไปได้ไหมคะ นะคะ” เห็นตาแป๋วๆ ของเธอเข้า ใจของเขาก็ละลายวูบ ทิ้งความหวาดกลัวทั้งหมดไปยอมตามเธอไปแต่โดยดีและแล้ว ทำใจกล้า ไม่กลัวแท้ๆ แต่ความกลัวไม่ได้เอาชนะกันได้ง่ายๆ ลงมาจากเครื่องเล่นอันแรก เทิดวิชก็ถูกหิ้วปีกประคองโดยสาวน้อย ที่ดูเป็นห่วงเป็นใยเขา แล้วต่อว่าตัวเองที่พาเขาไปเล่นเครื่องเล่นที่หวาดเสียวโดยไม่ถามไถ่ก่อนว่าเขาชอบไหม พร้อมที่จะเล่นมันกับเธอไหม“กลับกันก็ได้นะคะ พี่วิชดีขึ้นหรือยั
“อันนี้น้องภาทำเองหรือคะ?” เสียงทุ้มเอ่ยถาม พลางลองตักสลัดที่ตกแต่งอย่างน่ากินตรงหน้าขึ้นมาลองรับประทานดู “ค่ะ อร่อยไหมคะ” เธอมองเขาตาแป๋ว แล้วจ้องเขานิ่งเหมือนรอคำตอบ พีระยกนิ้วโป้งให้ แล้วตักอีกคำใหญ่เพื่อรับประทานเพื่อเอาใจคนทำ“เยี่ยมไปเลย ปรกติพี่จะไม่กินสลัดนะ แต่สงสัยเป็นเพราะน้องภาทำ มันเลยอร่อยมากๆ”“ถ้าอย่างนั้นน้องภาจะทำให้กินบ่อยๆ นะคะ” เธอดูปลื้มกับคำชมนั้นมาก หนุ่มใหญ่หัวเราะ แล้วพยักหน้า ถึงเขาจะไม่ค่อยชอบกินผักนัก แต่ถ้าเมียรักทำให้แล้ว เขาก็ยอมกินจนหมด“ได้ค่ะ กินผักดีต่อสุขภาพด้วย”“น้องภาเลือกแต่ผักที่มีประโยชน์ทั้งนั้นเลยค่ะ” ว่าแล้วเจ้าหล่อนก็ตักป้อนเขาไป แล้วบรรยายไปว่ามีผักอะไรบ้างที่เอามาทำสลัดให้เขากินหนนี้ พีระฟังเสียงใสๆ เจื้อยแจ้วนั่นอย่างมีความสุขเขาราวกับได้ยาอมฤตจริงๆ เมื่อมีเธอเข้ามาในชีวิตอิ่มอาหารแล้ว เขาก็ประคองพาเมียเด็กของเขาไปนั่งพักผ่อนในห้องนั่งเล่น ช่วงนี้งานรุมเร้าจนเขาไม่ค่อยได้อยู่บ้านสักเท่าไหร่ แถมยังจะต้องบินไปเมืองนอกอีกในไม่กี่วันนี้ เพื่อจัดการเรื่องปัญหาของโรงงานทางโน้น เขาปล่อยไม่ได้เพราะมีปัญหาเรื่องการทุจริต ขืนปล่อยไว้มี
กว่าภาพยนตร์จะจบก็เกือบเที่ยงคืน เทิดวิชพาสาวน้อยไปแวะหาอะไรรับประทานก่อนกลับบ้าน ภาพิไลยังคงเอ่ยชวนคุยถึงเนื้อหาของภาพยนตร์อย่างติดอกติดใจ เขายิ้มนิดๆ กับความช่างคุยนั่น ยามนี้เธอเหมือนเด็กๆ จริงๆ เพราะคุยแล้วคุยอีกแจ๋วๆ ชวนน่าเอ็นดู “ชอบมากๆ หรือครับ”“ค่ะ น้องภาชอบจริงๆ อยากดูตั้งแต่ที่เห็นทีเซอร์ ไม่ผิดหวังเลย” เธอหันมายิ้มจนตาหยีส่งให้กับเขา รอยยิ้มนั้นประทับใจคนมองเป็นอย่างมากนั่น...หล่อนเป็นภรรยาของพีระสำนึกถูกผิดเตือนขึ้นมา แม้จะนึกถูกใจหล่อนมากกว่าใคร แต่...เขาก็ต้องรู้จักที่เหมาะที่ควร เทิดวิชไม่เคยคิดจะแย่งของๆ ใคร หล่อนน่ารัก และน่าสงสาร น่าเวทนาเหลือเกินความรู้สึกวูบขึ้นมาอีก เมื่อเผลอมองหล่อนที่ตอนนี้กำลังนั่งเอนพิงเบาะ หลับตาพริ้ม ดูเหมือนจะงีบหลับไปแล้ว ทั้งที่ยังมีรอยยิ้มติดอยู่ที่มุมปากไม่รู้ว่าพ่อของเขา...เขาไม่รู้มาก่อนว่าพีระจะเป็นพวกเซ็กส์วิตถาร นั่นก็ยิ่งทำให้เทิดวิช นึกสงสารหล่อนมากยิ่งขึ้น อายุก็เพียงเท่านี้ ประสบการณ์เลวร้ายทางเพศที่ได้รับจากพีระ มันจะฝังใจเธอไปนานแค่ไหนนะ เธอทั้งหวาดกลัว และดูเหมือนไม่อยากจะเอ่ยถึงพ่อของเขาด้วยซ้ำ เธอคงจะกลัวม
“แฟนพี่เค้าไม่ได้ใช้ห้องนี้มาตั้งแต่ท้อง พนักงานคนอื่นจะใช้ห้องโน้น มิ้นเค้าไม่ชอบใช้เครื่องมือร่วมกับใคร ก็เลยทำห้องไว้เป็นพิเศษน่ะ”ภาพิไลมองไปรอบๆ ห้องแลปที่ทันสมัยอย่างพึงใจ วิษณุมองเจ้าหล่อนก่อนจะเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย“น้องภาจะทำโครงงานนี้คนเดียวหรือคะ มีเพื่อนมาทำด้วยหรือเปล่า”“ทำคนเดียวค่ะ เป็นโครงการส่งเข้าประกวด น้องภาจะทำเกี่ยวกับเรื่องยา แล้วก็พวกสมุนไพร” ภาพิไลหรี่ตา เธอเปิดดูตู้เย็นขนาดเล็ก เพื่อสำรวจว่ามีอะไรบ้าง “น้องภาใช้งานเป็นนะคะ” วิษณุเอ่ยถามย้ำอีกหน เครื่องมือเครื่องไม้ในนี้แพงมาก ภรรยาของเขามักจะใช้ทดลองทำเครื่องสำอางและครีมใหม่ๆ มีขวดเก็บพวกสารเคมีที่ใช้ในงาน บางอย่างเป็นอันตรายถ้าเกิดใช้ไม่ถูกวิธี“เป็นสิคะ น้องภาไม่ยุ่งไม่กวนของของพี่มิ้นหรอกค่ะ น้องภามีของน้องภามาเอง แล้วพี่หมอคะ น้องภาอยากได้” เธอเอากระดาษจดรายการให้เขา วิษณุมองแล้วขมวดคิ้ว ตัวยาบางอย่างเป็นยาควบคุม เจ้าหล่อนจะเอาไปทำไม?“น้องภาจะเอามาทดลองน่ะค่ะ พี่หมอหามาให้น้องภาได้ไหม”“เอ่อ...มัน”“นะคะ...น้องภาขอแค่ครั้งนี้เองนะ”เธอแลบลิ้นเลียริมฝีปาก ท่าทียั่วยวนจนวิษณุร้อนผ่าวแข็งขึงขึ้นม







