All Chapters of หลงเดียงสา: Chapter 1 - Chapter 10

​“พ่อขอโทษ พ่อขอโทษจริงๆ หนูภา”เสียงร่ำไห้ของผู้ชายร่างใหญ่ ที่กำลังโอบกอดเธอไว้ ทำให้ภาพิไลน้ำตารินร่วงตามเขา มือน้อยของเธอลูบไล้ไปตามหลังไหล่ของเขาอย่างปลอบประโลม ทั้งที่ด้วยวัยและด้วยสถานะแล้ว คนที่ต้องได้รับการปลอบปกป้องน่าจะเป็นเธอมากกว่า​“ใจเย็นๆ นะคะพ่อขา เราไม่มีทางเลือกต่างหาก ไม่ใช่ความผิดของพ่อเลย”เสียงหวานๆ ของลูกสาวนอกไส้ ยิ่งทำให้เขายิ่งช้ำใจ มือใหญ่ของเขาประคองใบหน้างามล้ำไว้ในอุ้งมือ เธอมองเขาอย่างอ่อนโยน และพยายามยิ้มให้ทั้งๆ ที่ปากกำลังสั่น บอกถึงอารมณ์ภายในว่ากำลังสะเทือนใจไม่น้อย​“แต่มัน...มันต้องการให้หนูภาไปเป็น...หนูภา...หนูภาตัดสินใจดีแล้วหรือ”​“ตัดสินใจแล้วค่ะ ถ้าเขาต้องการหนูภา แทนหนี้สินของเรา หนูภาก็ยินดีค่ะ”​“แต่พ่อ...พ่อ...” ปารมีเอามือปิดหน้า ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย ภาพิไลถอนใจเฮือก เธอกอดเขาแล้วเอ่ยเสียงหวาน ​“ถ้าเขาอยากได้หนูภาเป็นเมีย หนูภาก็จะยอมเป็นเมียเขาค่ะพ่อ หนูภาจะให้ ถ้าเขาอยากจะเอา และหนูภาก็จะเอาจากเขาเช่นกัน”นัยน์ตาของเธอส่องประกายบางอย่าง ที่คนเป็นพ่อเลี้ยงไม่ได้เห็นซึ่งถ้าได้เห็นแล้ว เขาก็คงจะอดหนาวสันหลังไม่ได้​เธอยังคงพร่ำปลอบโ

“น้องภาไปเรียนนะคะพี่ระ” สาวน้อยจุ๊บแก้มเขาเบาๆ ก่อนจะลงรถไป พีระโบกมือให้กับเธอแล้วยิ้มอย่างชื่นใจ ในสายตาคนอื่นอาจจะมองเหมือนพ่อมาส่งลูกสาวเรียนหนังสือตามปรกติ แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่...ร่างเพรียวงดงามของภาพิไลเป็นที่สนใจของใครต่อใครในโรงเรียนเพียงแค่เธอเยื้องย่างเดินเข้ามา ความเป็นดาวโรงเรียนทำให้เธอเป็นดาวเด่น ภาพิไลเรียนเก่ง เป็นเด็กกิจกรรม และฐานะทางบ้านค่อนข้างร่ำรวย เธอมักจะถูกคัดเลือกให้ทำหน้าที่สำคัญๆ ที่เป็นหน้าเป็นตาของโรงเรียนอยู่เสมอ มีรุ่นน้องรุ่นพี่รักใคร่ และเป็นขวัญใจของเหล่าคุณครูแน่ล่ะมีคนรักก็ย่อมจะมีคนเกลียดขี้หน้าเธอ...“แหม...วันนี้คุณหนูภาลงรถคันเท่าบ้านมาเลยนะ คุณพ่อของเธอกิจการไม่ค่อยดีไม่ใช่เหรอภาพิไล แล้วมีปัญญาถอยบีเอ็มดับบลิวคันใหม่มาได้ยังไงกัน”เสียงแหลมที่แปร๋นมาก่อนตัว ทำให้หางตาของภาพิไลกระตุกเล็กน้อย เธอแย้มยิ้มให้กับเด็กสาวตรงหน้า ที่เดินวางท่าเชิดมาหาเธอ เจ้าหล่อนมีใบหน้ากลมเล็กน้อย นัยน์ตาสองชั้นหากหลบใน ทำให้นัยน์ตาของเธอดูเล็กเรียว หน้าตาน่ารักแบบสาวหมวยใสๆ “ฉันมากับญาติผู้ใหญ่ ผู้อุปการะ” ภาพิไลกอดอก ปรายตามองหน้าของคู่ปรับ และมองเลยไปยังสาว

“ครับ เตรียมเอกสารไว้ทั้งหมดได้เลยครับ ผมไม่ต้องไปที่อำเภอก็ได้นะครับ โอเคได้ครับๆ อ้อๆ ผมมีพวกเอกสารทางศาลครบถ้วนเรียบร้อยครับ ผู้ปกครองน้องจำเป็นจะต้องมาหรือเปล่าครับ?”“มีหนังสือยินยอมก็ไม่มีปัญหาแล้วครับ อย่างอื่นเราคนกันเอง จัดการได้ง่ายๆ ครับคุณพีระ” คำตอบนั้นทำให้พีระหัวเราะชอบใจ คนกันเอง...จริงสินะ “ผมอยากจะบริจาคเกี่ยวกับห้องสมุดประชาชนใหม่ อันเดิมใช้มานานแล้ว ยังไม่ได้งบปรับปรุงใช่ไหมครับ?”“โอ ขอบพระคุณมากๆ เลยครับ”“ร่างงบมาว่าเท่าไหร่ เดี๋ยวผมจะเซ็นเช็คเตรียมไว้ให้เลยนะครับ ตอบแทนที่วุ่นวายกับเรื่องที่ผมขอร้องไป”“ครับๆ เดี๋ยวผมจะขอรบกวนส่งไปทางเมลนะครับ จะแจงรายละเอียดว่าต้องการอะไรบ้าง”“มาหลังสิบโมงครึ่งนะครับ ผมว่างตอนนั้น” พีระว่า ทางนั้นรับปาก แล้วก็เอ่ยสรรเสริญถึงความใจบุญของเขาอีกสองสามประโยค ก่อนจะวางสายไปมันอาจจะยุ่งยากเล็กน้อยกับการที่จะริมามีเมียอายุสิบหกปี แต่เขาก็อยากจะทำให้เธอ ได้มั่นใจว่าเขารักเธอจริงๆ แล้วเธอจะได้มั่นคงในอนาคตของตนเองมากยิ่งขึ้น พีระไม่มีภรรยา ไม่มีบุตร มีเพียงบุตรบุญธรรม ภรรยาของเขาเลิกไปเมื่อสามปีก่อน จดทะเบียนหย่าและแบ่งสรรกันแล้วเรี

ภาพิไลลูบไล้โลชั่นให้ซึมเข้าผิว ตาของเธอปรือปรอยเมื่อมือนุ่มกำลังลูบไล้ไปตามมือ แขน ขา เลื่อนลูบไปเรื่อยๆ สาวน้อยเปลือยเปล่าหลังอาบน้ำอุ่นๆ ในอ่าง โรยเกลือหอมกลิ่นกุหลาบ มันทำให้เธอสดชื่นไปทั้งเนื้อทั้งตัว เธอนั่งอยู่บนพื้นพรมสีชมพูนุ่มนิ่ม ร่างงามเปลือยสะท้อนความงดงามให้เห็นทางกระจกเงาบานสูงที่ตั้งอยู่ตรงหน้าพรม ภาพิไลนั่งชันเข่าขึ้นทั้งสองข้าง ลูบไล้เนื้อครีมหอมนุ่มไปตามเรียวขา ตาของเธอมองไปยังกระจกบานนั้น ยิ้มนิดๆ กับสิ่งที่เห็น เรือนร่างอรชร ทรวงอกขนาดอวบเกินวัยขนาดพอเหมาะ ปลายยอดเชิดชันสีทับทิมเข้ม เอวเล็กคอด ขาเรียวเสลา เธอค่อยแยกขาออก เพื่อมอง...ส่วนนั้นของตนเอง สิ่งที่ทำให้ใครต่อใครหลงใหลมันนัก​กลีบเนื้ออิ่มอูมแยกออกนิดๆ เผยให้เห็นเนื้อสีชมพูข้างใน ติ่งเกสรขนาดพอดีแต้มแต่งไว้เธอมีเพียงไรขนบางๆ ปกคลุมความโหนกนูนส่วนนั้นไว้ มือของเธอลูบเลื่อนลงไป...แยกมันออกแล้ว...เริ่มแตะต้องมันในแบบที่เธอชอบ​“อา...อื้อ...”​ภาพิไลกัดริมฝีปาก ตัวค่อยเอนนอนไปตามพรมนุ่มผิว เธอบีบบี้ปลายยอดทับทิมเพื่อให้ความสุขตัวเอง ร่างงามเกร็งกระตุกเมื่อสอดนิ้วเข้าไปแล้วเริ่มเสียดสีเข้าออก กลีบกุหลาบชุ่มเยิ้ม

“แฟนพี่เค้าไม่ได้ใช้ห้องนี้มาตั้งแต่ท้อง พนักงานคนอื่นจะใช้ห้องโน้น มิ้นเค้าไม่ชอบใช้เครื่องมือร่วมกับใคร ก็เลยทำห้องไว้เป็นพิเศษน่ะ”​ภาพิไลมองไปรอบๆ ห้องแลปที่ทันสมัยอย่างพึงใจ วิษณุมองเจ้าหล่อนก่อนจะเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย​“น้องภาจะทำโครงงานนี้คนเดียวหรือคะ มีเพื่อนมาทำด้วยหรือเปล่า”​“ทำคนเดียวค่ะ เป็นโครงการส่งเข้าประกวด น้องภาจะทำเกี่ยวกับเรื่องยา แล้วก็พวกสมุนไพร” ภาพิไลหรี่ตา เธอเปิดดูตู้เย็นขนาดเล็ก เพื่อสำรวจว่ามีอะไรบ้าง ​“น้องภาใช้งานเป็นนะคะ” วิษณุเอ่ยถามย้ำอีกหน เครื่องมือเครื่องไม้ในนี้แพงมาก ภรรยาของเขามักจะใช้ทดลองทำเครื่องสำอางและครีมใหม่ๆ มีขวดเก็บพวกสารเคมีที่ใช้ในงาน บางอย่างเป็นอันตรายถ้าเกิดใช้ไม่ถูกวิธี​“เป็นสิคะ น้องภาไม่ยุ่งไม่กวนของของพี่มิ้นหรอกค่ะ น้องภามีของน้องภามาเอง แล้วพี่หมอคะ น้องภาอยากได้” เธอเอากระดาษจดรายการให้เขา วิษณุมองแล้วขมวดคิ้ว ตัวยาบางอย่างเป็นยาควบคุม เจ้าหล่อนจะเอาไปทำไม?​“น้องภาจะเอามาทดลองน่ะค่ะ พี่หมอหามาให้น้องภาได้ไหม”​“เอ่อ...มัน”​“นะคะ...น้องภาขอแค่ครั้งนี้เองนะ”เธอแลบลิ้นเลียริมฝีปาก ท่าทียั่วยวนจนวิษณุร้อนผ่าวแข็งขึงขึ้นม