2

นายชนะมองดูเด็กสาวที่เขาเป็นคนไปรับมาจากบ้านหลังงามด้วยแววตาชื่นชมปนสงสาร ยังอายุอานามไม่เท่าไหร่ แต่สวยสะพรั่งเกินวัยนัก แบบนี้สินะ เจ้านายของเขาถึงได้...

เป็นตัวเขาเองก็คงจะอยากครอบครองเจ้าหล่อนเหมือนกัน ถ้ามีเงินพอ แต่...คิดอีกทีเขาคงทำไม่ลงเพราะมีลูกสาววัยเดียวกัน สิบหกปีเท่านี้เอง...ไม่รู้ว่าคุณท่านคิดอะไรอยู่กันถึงได้อยากมีเมียวัยเด็กมากขนาดนี้ เขาอดนึกสะอิดสะเอียนขึ้นมาวูบหนึ่งกับความมักมากของเจ้านาย ไม่คิดมาก่อนว่าคุณพีระจะเป็นคนแบบนี้ หรือแบบนี้สินะที่เขาเรียกกันว่าคนแก่ตัณหากลับ

สาวน้อยเอ่ยพึมพำขอบคุณเขาเมื่อเขาเปิดประตูให้เธอด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย เรือนร่างระหงในชุดเสื้อแขนตุ๊กตาสีขาวประดับโบว์สีฟ้า กับกระโปรงยีนสั้นเหนือเข่าสีซีด เธอสวมรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดตา สมบัติติดตัวมามีกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบและกล่องกระดาษอีกหนึ่งกล่อง ตุ๊กตาหมีแพนดาตัวโตอีกหนึ่งตัว เขาเรียกให้คนรับใช้คนอื่นมาช่วยขนของลงจากรถ เจ้านายของเขากำลังยืนรอต้อนรับ ‘ว่าที่เมีย’ คนใหม่อย่างตื่นเต้น

“มาแล้วหรือหนูภา เหนื่อยไหมจ๊ะ บ้านของพี่อยู่ไกลมากไหม”

คำเอ่ยต้อนรับนั้น ทำให้นายชนะฟังแล้วแทบจะอาเจียนออกมา เขารับพีระไม่ได้จริงๆ เมื่อหมดหน้าที่แล้ว ชายคนรับใช้ใกล้ชิดของพีระ จึงเร่งเดินหลีกหนีผู้เป็นนาย อัดอั้นตันใจจริงๆ กับการเปลี่ยนไปของพีระ 

“ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ ของหนูภามีแค่นี้ล่ะค่ะ ไม่เยอะมากไปไม่รบกวน...ลุงพีระไปมากใช่ไหมคะ”

สาวน้อยเอ่ยตอบอย่างขลาดๆ พีระหัวเราะชอบใจ เขาพิศมองใบหน้านี้อย่างหลงใหล ยิ่งมองก็ยิ่ง...บางส่วนของร่างกายแข็งชันขึ้นมาราวกับเด็กอายุแตกหนุ่ม 

โอ...แม่หนูภาพิไลของเขา เขาดีใจจนเกือบหัวใจวาย เมื่อปารมีตอบกลับมาว่ายินดีรับข้อเสนอทั้งหมด

“เรียกพี่สิจ๊ะ ต่อไปนี้พี่ไม่ได้เป็นแค่เพื่อนของพ่อน้องภาแล้วนะ”

“หนูภา...ยังไม่ชินน่ะค่ะ”

ภาพิไลยิ้มอ่อนส่งให้เขา แววขลาดกลัวในสายตาของสาวน้อย พร้อมกับร่างกายที่สั่นนิดๆ ยิ่งทำให้พีระทั้งรู้สึกกระหายใคร่ในตัวหล่อน และรู้สึกสงสารขึ้นมาพร้อมๆ กัน แต่ความคึกคักของเขามันยิ่งพุ่งปราดจนแข็งทื่อดันกางเกงออกมาตุงทันที 

เขาโอบไหล่หล่อน ภาพิไลตัวแข็งนิดหน่อยแต่ก็ยอมโอนอ่อนโดยง่าย พีระประคองเธอเข้าไปในบ้าน แล้วชวนเธอชมบ้านของเขา แนะนำห้องต่างๆ พาเธอเดินดูเครื่องประดับบ้านซึ่งส่วนใหญ่เป็นของเก่าสะสมราคาแพงหายาก พีระมีรสนิยมดีเลิศพอๆ กันกับรายได้ของเขา

“บ้านของลุงพีระนี่มีแต่ของสวยๆ นะคะ ชุดไทยชุดนี้สวยมากจริงๆ ของเก่ามากขนาดนี้ทำไมคุณลุงถึงหามาได้กัน”

ภาพิไลหันมาคุยกับเขาอย่างตื่นเต้น เมื่อเขาพาหล่อนไปเปิดให้ดูห้องเก็บของเก่าของเขา หล่อนชื่นชมชุดไทยสมัยอยุธยาของผู้หญิงในราชวงศ์คนหนึ่ง ซึ่งมีลายปักผ้านุ่งที่งดงามสอดด้วยด้ายทองคำแท้ สไบทำมาจากทองแท้ทั้งผืน เครื่องตกแต่งทุกชิ้นเป็นทองคำ และพลอย ของที่น่าจะมีแต่ในพิพิธภัณฑ์เสียด้วยซ้ำ เพราะมีสภาพที่สมบูรณ์มาก 

“ถ้าเรามีเงิน เราก็มีทุกอย่างนะน้องภา”

พีระตอบเพียงสั้น แล้วหัวเราะหึ หึ ในลำคอ เขายังคงโอบไหล่สาวน้อยไว้ และถือโอกาสนั้นลูบไล้ผิวเนื้อผ่องตรงลำแขนเธอไปมา เหมือนจะค่อยตะล่อมด้วยสัมผัสเล็กๆ น้อยๆ ให้เธอคุ้นเคยไปเรื่อยๆ

“จริงสินะคะ”

ภาพิไลถอนหายใจ เธอชื่นชมของสวยงามตรงหน้าอย่างมีความสุข พีระอนุญาตให้เธอหยิบมันมาดูได้ใกล้ๆ ภาพิไลลองเอากำไลโบราณมาสวมดู นัยน์ตาของเธอเปล่งประกายชื่นชม มันสวยงามละเอียดลออ บ่งบอกถึงอารยะของมนุษย์ที่ชื่นชมความงามและศิลปะ รวมถึงความมั่งคั่งรุ่งเรืองไปพร้อมๆ กัน 

“ชอบก็เอาไปใส่เล่นได้นะจ๊ะ ของในห้องนี้ น้องภาชอบชิ้นไหน ก็หยิบเอาไปได้เลย พี่ให้”

“ไม่ดีกว่าค่ะ” ภาพิไลถอดกำไลวางไว้ตรงที่เดิม เธอพนมมือกราบเขาตรงอก พร้อมกับเอ่ยเสียงอ่อนหวาน

“กราบขอบคุณลุงพีระมากที่เอ็นดูหนูภา” 

“ก็พี่รักน้องภา”

คนอายุมากเกือบจะเป็นพ่อหล่อนได้แล้วเอ่ยออกมาอย่างไม่อายปาก อายวัยของตน แล้วกอดเธอแนบแน่น ภาพิไลขืนตัวเล็กน้อย ตามองเขาด้วยแววตาตระหนก ตัวสั่นเล็กน้อยเหมือนนางกวางในมือเสือเฒ่า พีระสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อย่างจะพยายามระงับใจ

“กลัวพี่หรือ?”

“กลัวสิคะ หนูภา...เอ่อ...ถึงรู้ว่าจะต้องมาอยู่ในฐานะอะไร แต่ว่า...หนูภา หนูภายัง”

“น้องภายังไม่เคย...พี่รู้”

นั่นยิ่งทำให้บางส่วนของเสือเฒ่าแข็งโป๊กเสียยิ่งกว่าเดิม เขาเชยคางมนของเธอขึ้น แล้วเอ่ยเสียงกระเส่า

“ถ้าอย่างนั้น...พี่จะให้เวลาหนูภา พี่จะให้ทุกอย่างกับหนูภา หนูภาตกลงไหม?”

“ค่ะ”

“คืนนี้พี่จะยังไม่เรียกร้องอะไร อย่างเดียวที่พี่จะขอ นั่นก็คือเรียกพี่ได้ไหม” พีระเอ่ยอย่างติดตลก พร้อมกับร้องเพลงออกมาเป็นเพลงลูกทุ่ง

“เรียกพี่ได้ไหม ถ้าเรียกได้พี่จะให้หมื่นห้า...ถ้าเรียกอาให้ห้าพัน เรียกลุงเลิกกัน...”

“หนูภาเรียกพี่แล้วจะได้หมื่นห้าจริงๆ ไหมละคะ” สาวน้อยหัวเราะกิ๊กออกมา หน้าตาของเธอยามนี้ ประทับใจพีระยิ่งนัก เขายิ่งทั้งรักทั้งหลงเด็กสาวมากยิ่งขึ้น

“สำหรับน้องภา พี่ให้ไปเลยจ๊ะสำหรับการเรียกพี่ว่าพี่ระ ห้าแสน”

“แหม...ไม่ต้องให้หนูภาหรอกค่ะ พี่ระ”

เจ้าหล่อนว่า พีระชื่นใจยิ่งนัก เมื่อเธอเอ่ยแบบนั้น แล้วสาวน้อยก็กอดแขนเขา ให้เขาพาชมห้องเก็บของเก่า บรรยากาศระหว่างเขาและสาวน้อยดีขึ้นมากจริงๆ  

เขาตกลงใจว่าจะยังไม่เรียกร้องและจะยังให้เวลาหล่อนไปอีกสักพัก

เมื่อเขาส่งภาพิไลเข้าห้องส่วนตัวที่บอกให้แม่บ้านเร่งจัดเตรียมด่วนเรียบร้อยแล้วเขาก็หนีเข้าห้องของตัวเองไป แล้วใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำนานเป็นพิเศษ

นานเท่าไหร่แล้วนะที่เขาไม่เคยใช้บริการมือของตัวเอง พีระคิดในใจอย่างขำๆ ขณะเข้านอนในคืนนั้น...

วันนี้เป็นวันที่สามที่ภาพิไลเข้ามาอยู่ในบ้านของพีระ หล่อนเรียกเขาว่าพี่ระ และให้ความสนิทสนมกับเขามากขึ้น

ทำให้พีระยิ่งชื่นใจและยิ่งรอคอย...วันที่จะได้เธอมาเป็นสมบัติเต็มที่

ความหลงใหลในตัวเธอยิ่งเพิ่มทวี

วันนี้สาวน้อยมาปรึกษาปัญหาการบ้านกับเขา พีระสอนการบ้านคณิตศาสตร์ให้เธอ หัวใจกระชุ่มกระชวยคึกคัก เหมือนได้ยาอายุวัฒนะ

“พี่ระเก่งจังเลยค่ะ หนูภาเลยเข้าใจทุกอย่างเลย อาจารย์ยังสอนไม่ได้เก่งเท่าพี่ระ”

“ชมแบบนี้ต้องให้รางวัลแล้ว”

เขาดึงสาวน้อยเข้ามากอด ภาพิไลตัวเกร็งเล็กน้อย แต่ก็โอนอ่อนให้เขากอดแต่โดยดี เธอยังอยู่ในชุดนักเรียน...แม้แต่เหงื่อก็ยังหอมกรุ่น พีระซุกจมูกและหน้าลงไปดอมดมความหอมของสาวแรกแย้ม 

“พี่ระคะ หนูภาอยากจะขอเวลาอีกนิด”

สาวน้อยหายใจกระเส่า เมื่อมือของเขากำลังรุกไล้ลูบคลำ พีระยิ้มนิดๆ ให้เธอ หางตาของเขาเป็นรอยจีบย่นแต่ไม่น่าเกลียดเท่าไหร่ในสายตาของเธอ

ดูไปดูมาเขาก็ยังคงความหล่อเหลาไว้ไม่น้อย มือของสาวน้อยยันอกเขาไว้ สัมผัสได้ถึงความแกร่งของร่างกาย พีระเข้ายิมฟิตหุ่นเป็นประจำไม่ได้ปล่อยตัวล่วงเลยไปตามวัยและงานหนัก บิดาเลี้ยงของเธอนั้น กล้ามอกยังไม่แน่นแกร่งเท่าพีระเสียด้วยซ้ำ

นัยน์ตาของภาพิไลกำลังส่งประกายบางอย่าง เธอนับเวลาในใจไปด้วย มันก็ได้กำหนดเวลาปลอดภัยแล้วสินะ...จากที่วิษณุได้บอกกับเธอไว้

“พี่จะให้เวลาน้องภา แต่พี่ขอ...ขอชื่นชมน้องภาได้ไหม?”

คำถามนั้นมาพร้อมกับมือที่ปลดกระดุมเสื้อหน้าของเธอ ภาพิไลเลือดลมสูบฉีดจนผิวขาวๆ นั้นเป็นสีชมพูขึ้นมา มือของเธอเลื่อนขึ้นไปโอบรอบคอเขา เนื้อตัวสั่นเล็กน้อย ประหนึ่งว่าเธอหวาดกลัว 

“พี่ระ...จะไม่ล่วงล้ำน้องภานะคะ หนูภาขอ...หนูภายังกลัว” เสียงนั้นสั่น ยิ่งทำให้อารมณ์ของหนุ่มเฉียดห้าสิบพุ่งทะลัก

“จ๊ะ พี่แค่ทำความรู้จักนิดเดียวนะคนดี น้องภาของพี่...อีกหน่อยน้องภาก็ต้องเป็นเมียพี่แล้ว”

“หนูภาจะได้เป็นเมียหรือคะ หรือเป็นแค่นางบำเรอ” ภาพิไลกะพริบตาใส่เขา เหมือนว่าเธอกำลังมีหยาดน้ำตาเอ่อๆ พีระจุมพิตเปลือกตาให้เธอทีละข้างอย่างอ่อนโยน

“โธ่...เด็กเอ๋ย...ไปเอาคำนี้มาจากไหนกัน”

“หนูภายังเด็ก แต่หนูภาก็รู้นะคะ ว่าเมียกับนางบำเรอมันเป็นแบบไหน หนูภามาอยู่กับพี่ระ เพราะเงื่อนไขอะไร หนูภากลัวว่า...” เสียงสะอื้นดังขึ้น พีระรีบกอดเธออย่างปลอบขวัญ

“น้องภา โธ่เอ๋ย...พี่รักน้องภาจริงๆ น้องภาไม่ต้องกลัวอะไรทั้งสิ้น คำว่านางบำเรอมันไม่ใช่กับน้องภาแน่นอน”

“หนูภาไม่ได้แต่งงานกับพี่ระนะคะ” เธอเอ่ยย้ำ “แล้ว...พี่ระคงจะอายถ้าแต่งงานกับหนูภา”

“น้องภาต่างหากที่จะอายที่จะต้องมาแต่งงานกับคนแก่คราวพ่ออย่างพี่”

พีระหัวเราะเบาๆ แล้วจูบแก้มของสาวน้อยไปมาซ้ายขวา 

“พี่น่ะรักน้องภามาก รักและอยากได้ตั้งแต่เห็นหน้าเลยก็ว่าได้ ถึงได้ยื่นข้อเสนอแบบนั้นไปกับพ่อของน้องภา เพราะกลัวเหลือเกินว่าน้องภาจะมีแฟน กลัวเหลือเกินว่าถ้าเวลาทอดนานไป หรือพี่ไปจีบน้องภา...น้องภาจะ...เฮ้อ...คิดแล้วก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้จริงๆ ถ้าพี่จะจีบน้องภาแบบคนวัยเดียวกันกับน้องภา แต่บอกจากใจจริงเลยว่า พี่รักน้องภาจริงๆ น้องภาจะให้พี่ทำอะไรก็ได้ทุกอย่าง แม้แต่งานแต่งงาน เอาแบบนี้ไหมล่ะ จดทะเบียนกับพี่ไว้ก่อนเลยพรุ่งนี้ แล้วงานแต่ง ให้น้องภาอายุมากกว่านี้สักนิด เราค่อยจัดแจงกัน” 

“จริงๆ หรือคะ”

ภาพิไลมีเสียงที่ตื่นเต้น พีระหัวเราะ แล้วจูบเคล้าบริเวณซอกคอของเธอไปมา พร้อมกับตอบเสียงทุ้ม 

“จริงสิ น้องภา พี่จะเป็นของน้องภา เราจะใช้นามสกุลร่วมกัน ทุกอย่างของพี่เป็นของน้องภานะจ๊ะที่รัก”

เธอโอนอ่อนลง มือของเธอเริ่มตอบรัดกอดเขาอย่างขลาดๆ ตัวสั่นเล็กน้อยเหมือนกล้าๆ กลัวๆ นั่นยิ่งจุดไฟรักให้พุ่งมากยิ่งขึ้นในตัวของพีระ

เขาหลงรักกับความไร้เดียงสานี้จริงๆ

ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยได้หญิงพรหมจรรย์ เขาเคยซื้อหามันพักหนึ่งด้วยซ้ำ แต่เด็กสาวเหล่านั้นทำให้เขาตื่นเต้นนิดๆ หน่อยๆ ได้เพียงแค่นั้น แต่พีระก็กลับไปหาสาวอาชีพอย่างเดิม เพราะเด็กสาวพรมจรรย์ไม่ได้ตอบโจทย์ทางเพศของเขาเท่าไหร่ ภาพิไลปลุกทั้งไฟรักและไฟตัณหาของเขาไปได้พร้อมๆ กัน

เมื่อกระดุมถูกปลดลงจนหมดสาย เสื้อซับในและบารเซียของสาวน้อยถูกปลดเปลื้องออก พีระก็กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก เมื่อความแรกแย้มปรากฏต่อหน้า

ทรวงขาวนวลขนาดใหญ่เกินวัย แต่งแต้มด้วยยอดสีชมพูสวยเต่งตึง ปรากฏตรงหน้าเขา มันชูช่อล่อตาเสียเหลือเกิน เขาก้มลงดูดเลียอย่างกระหายหิว สาวน้อยสะท้านขึ้นทั้งตัว เธอครางเสียงหวานพร่า

“พี่ระ พี่ระขา โอย...ทำไมน้องภารู้สึก อา....รู้สึก...”

“เสียวใช่ไหมคนดี เวลาที่พี่ดูดแรงๆ แบบนี้”

เสียงจุ๊บจั๊บดังขึ้นเมื่อเขาสาธิตว่าทำแบบไหนเธอถึงได้เกร็งขนาดนั้น ภาพิไลปรือตาขึ้นมองภาพตรงหน้า แล้วครางเสียงอ่อย 

“ค่ะ น้องภาเสียว อูย...แบบนี้หรือคะ ที่เขาเรียกว่าเสียว พี่ระ อา...พี่ระอย่าทำแรงไป น้องภาเจ็บ อื้อ...ทั้งเจ็บทั้งเสียว”

เสียงครางรำพันของสาวน้อยไม่เคยชาย ทำให้พีระยิ่งอารมณ์กระฉูด...จนแทบจะหลั่งล้นออกมา แต่...ยัง....เขาจะต้องอดเปรี้ยวกินหวาน เขาสัญญากับเธอแล้วว่าจะแค่ชื่นชมเธอ

ความตั้งใจของเขาวันนี้คือทำให้เธอเรียนรู้อารมณ์ และอยาก....

ลีลาของหนุ่มวัยกลางคน ประสมกามที่สั่งสมมา ทำให้ภาพิไลไม่ผิดหวังนัก สาวน้อยปรือตามองสิ่งที่เขากำลังดื่มดูดกับทรวงงาม มือของเธอจิกเรือนผมของเขาแน่น อารมณ์กำลังทะยานลิ่ว เธอไม่ได้...มาพักหนึ่งแล้ว เพราะต้องการพักฟื้นร่างกายหลังผ่าตัด วันนี้จะเป็นวันพิสูจน์ว่าฝีมือของหมอหนุ่มนั้นดีมากขนาดไหน

การเสียสาวครั้งแรกมันเจ็บมากสำหรับภาพิไล และมันก็สนุก สยิวมากเช่นกัน เพราะคนที่ทะลวงบุกรุกพรหมจรรย์ของเธอมีขนาดที่ไม่ธรรมดา

แล้วของพีระเล่า...

เธอมองเห็นว่าเขากำลังเลื่อนมือลงไปต่ำตรงบริเวณเป้ากางเกงของตนเอง อดลุ้นระทึกถึง ‘ขนาด’ ของมันไม่ได้ เธอจะต้องอยู่กับขนาดนี้ไปอีกพักหนึ่งเลยทีเดียวนะหนูภา สาวน้อยบอกตัวเอง...

มือของเขาถลกกระโปรงนักเรียนขึ้น ปากลิ้นยังไม่วายวุ่นวายกับบัวตูมคู่แฝด เขาลูบเรียวขาของเธอไปมา ก่อนจะลูบขึ้นสูงแล้วรูดแพนตี้ของเธอลงเขาอุ้มเธอไปยังโซฟาตัวยาวที่ใช้เป็นที่พักสายตาเวลาทำงาน ร่างกายของสาวน้อยตอนนี้เปลือยเปล่าเปิดเผยต่อสายตาเขา ที่มองเธออย่างตะลึงลาน ภาพิไลอายจนต้องหลับตาลง แล้วใช้ท่อนแขนปิดทรวงสาวไว้ มืออีกข้างปิดบริเวณโหนกนูนอิ่ม

“โอ สาวน้อยของพี่ระ สวยเหลือเกิน”

“อย่ามองน้องภาสิคะ น้องภาอาย”

สรรพนามของเธอที่เรียกตัวเองเปลี่ยนไปแล้วตอนนี้ หน้าของสาวน้อยแดงก่ำ นัยน์ตาหลับพริ้มเหมือนไม่อยากมองสบตากับเขา ภาพนั้นมันยิ่งทำให้พีระระอุจนแทบคลั่ง 

เขาค่อยดึงมือของเธอออกจากจุดสงวน แล้วดูดดื่มโลมเลีย ภาพิไลครางแผ่วอีกหน มือน้อยนั่นเปะปะไปทั่วร่างกายเขา พีระยังอยู่ในเครื่องแต่งกายครบชุด แต่เขาเปิดซิปกางเกงของตัวเองออก แล้วมือหนึ่งลูบคลำตัวเองเพราะอดไม่ไหว

เขาค่อยๆ ลิ้มเลียต่ำลงมาเรื่อยๆ

ร่างงามนั้นสะดุ้งสุดตัวเมื่อปากลิ้นของเขาสัมผัสกับกุหลาบกลีบงามที่เผยอแย้ม

เขาดูด

เลีย...ลิ้ม...ลองเชิง

ลิ้นนั่นควานลึกสำรวจความสดและคับแคบ

กลิ่นคาวสาวโชยสวาท

ร่างงามดิ้นรนรัญจวน

เขาเร่งเร้าระรัวหนักขึ้น

ชำแรกแทรกลองด้วยนิ้วเพียงหนึ่ง

มันแคบคับจนเขาต้องครางเบาๆ มือของเขาอีกมือกำลังสาวกระแทก สร้างความสุขให้กับตัวเองไปด้วยพร้อมๆ กัน

นิ้วกำลังเลียนแบบจังหวะสวาท

ปลายลิ้นระรัวพลิ้วกับเกสร

อารมณ์สาวลิ่วโลดทะยานขึ้น

เร็วขึ้น รัวขึ้น

“อ๊า...พี่ระ พี่ระขา น้องภา น้องภา อ๊า”

“พี่ก็เสร็จแล้วคนสวย โอ....น้องภา”

เขากระแทกนิ้วเข้าไปในตัวเธอ น้ำสาวพุ่งทะลักออกมาบอกว่าเธอถึงขีดสุดแห่งความเสียว ลีลานิ้วและลิ้นของหนุ่มเฒ่าดีจนตราตรึง ภาพิไลแทบจะทนรอคอยลีลาอย่างอื่นของเขาแทบไม่ไหวแล้ว ตาของเธอหรี่ปรือ หัวใจเต้นระรัวริก เธอเห็นบางส่วนของเขาวับแวม เมื่อเขาดึงมันออกมาชักและรูดน้ำกามข้างๆ กายเธอ

ขนาดของมัน...

น่าผิดหวังนิดหน่อย...

แต่เอาเถอะ...

สาวน้อยคิดขณะที่หายใจรินรวย แล้วยิ้มอ่อนส่งให้กับชายที่ตอนนี้คิดว่าตนเองตีตราเป็นเจ้าของสาวไร้เดียงสา

‘มีเงินเราก็มีทุกอย่างน้องภา’

เธอเป็นเด็กหัวไวและฉลาด ไอคิวของเธอเฉียดสองร้อยเลยทีเดียว

และเธอก็จะใช้ความฉลาดของเธอเพื่อให้ได้มาในสิ่งที่พีระสอนเธอ...