บทที่ 3 ไอ้ผู้ชายประสาทแดก 1/2

เมื่อได้กระชับมิตรด้วยการกลั่นแกล้งสมใจ เขาก็ลงมาด้านล่างแล้วก็พบกับเธอหน้าห้องพอดี รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ส่งไปยังเจ้าของใบหน้างดงามราวกับตุ๊กตาลาติดอล ที่ยิ้มพิมพ์ใจมาให้อย่างบูดบึ้ง

“นี่ค่ะเอกสารของคุณ” เมื่อเขาลงมาเอาเองเธอก็เดินเข้าไปหยิบให้แล้วก็ยื่นมือให้เขาราวกับเขาไม่ใช่เจ้านาย หรือเรียกให้ถูกคือผู้ชายประสาทแดก

“ผมเปลี่ยนใจแล้ว ฉบับแรกที่คุณไปส่งผมว่าอันนั้นดีกว่า”

ปลายกันยาได้ฟังแล้วถึงกับลมออกหู แต่เธอเป็นคนรอบคอบ และเซฟไว้ทุกไฟล์ที่แก้เสมอไม่ได้เซฟทับแต่เซฟเป็นไฟล์ใหม่ เพราะเคยทำโปรเจคจบและเจออาจารย์ประสาทแดกเช่นนี้เหมือนกัน

“ถ้าจะแกล้งกันทีหลังไม่ต้องก็ได้ค่ะ ไม่พอใจอะไรพูดมาตรง ๆ เพราะมันเสียเวลาทำงาน” ปลายกันยาเกลียดคนทำงานเหมือนเด็กอนุบาลเล่นขายของ เปลี่ยนไปเปลี่ยนมายิ่งกว่าจิ้งจกเปลี่ยนสี และที่สำคัญมันไร้เหตุผล

“ไม่ได้แกล้งนะแค่ตอนแรกคิดว่ายังไม่ค่อยดี”

เธอเรียกว่าคำแก้ตัวนี้สั้น ๆ ว่าแถ มันไม่ใช่นิสัยของผู้บริหารที่ดีหรอก แค่เรื่องรายงานยังแถไปวัน ๆ แบบนี้บริษัทไม่น่าเจริญก้าวหน้าได้เลย หรือเขาแค่มีดวงกันแน่

กอบกุลไม่เห็นเธอต่อปากต่อคำต่อ จึงชวยคุยอีก

“บ้านอยู่ไหน”

“จะไปส่งเหรอคะ” เธอไม่ตอบแต่เลือกจะถามเขากลับ ก็แค่เป็นเจ้านายจะถามหาบ้านไปทำไมกัน

“ได้หรือเปล่าล่ะ”

“ไม่”

ไม่ต้องคิดนานเชียว คนแบบนี้ไม่ให้เหยียบเข้าบ้านหรอก แม่เขาก็ดูมีมารยาท แต่ทำไมลูกชายถึงไม่ได้เชื้อแม่มาเลยล่ะ

“มีผัวแล้วเหรอ...หรือกลัวเข้าใจผิด”

นั่นไงละลาบละล้วงแบบนี้ มันไม่ใช่ล่ะ หากมีเจ้านายจุกจิกแบบนี้เธอขอเกาะพ่อกับแม่กินจนตายดีกว่า

“ปากหรือรูทวารผายลมเก่ง” เธอรอเอกสารออกจากเครื่องพรินต์แล้วหยิบส่งให้เขาและเดินออกจากห้องไปไม่สนใจเขาอีกแต่เมื่อลิฟต์เปิดออก คนหน้าด้านเมื่อกี้ก็รีบเดินเข้ามาหาเธอทันที และในลิฟต์เรามีกันสองคนแล้วเธอก็คงไม่มีสิทธิ์ไล่ออกจากลิฟต์จึงทำใจใช้อากาศร่วมกันในลิฟต์แล้วเมื่อถึงชั้นล่าง เธอก็รีบเดินเร็ว ๆ ไปที่รถของตัวเอง

ชายหนุ่มไม่ได้เร่งฝีเท้าตามเธอ แต่เขายืนมองเธอจนเธอไปที่รถบีเอ็มสีขาวมุกคนเมื่อเช้าที่แย่งที่จอดรถเขา ที่แท้ก็เป็นเธอนี่เอง

“ก็นึกว่าใคร” เขายกมุมปากขึ้นแล้วก็เข้าไปในรถรอให้เธอขับออกไปแล้วเขาก็จะตามเธอไปบ้าง รถของเธอและเขาอยู่ท่ามกลางการจราจรที่ติดขัดในเมืองหลวงเพราะเป็นช่วงเลิกงาน แต่นั่งอยู่ในรถราวครึ่งชั่วโมง รถของปลายกันยาหักเลี้ยวเข้าไปในคอนโดที่ราคาแพงคอนโดหนึ่ง แล้วเขาก็ตามเข้าไปด้วย

เขาจอดรถด้านหน้า ส่วนเธอจอดในที่จอดรถคอนโดของคอนโด แล้วเขาก็เดินเข้าไปหาเธอแล้วคว้าแขนเอาไว้หลังจากเธอลงรถแล้ว

“คุณ!”

ปลายกันยาตกใจนึกว่ามีโจรมาปล้นแต่เมื่อหันมาเห็นว่าใครกันที่จับแขนเธออยู่ ก็ถึงกับถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

“ผมชื่อกอบกุล หรือเรียกว่าพี่กอบก็ได้นะผมไม่ถือ”

เหอะ!

เธอสะบัดหน้ามองเขาอย่างพินิจพิเคราะห์ แล้วก็กลอกตาเป็นเลขแปด

“ไม่ต้องทำหน้าดีใจขนาดนั้นก็ได้ ปกติผมไม่เคยตามผู้หญิงที่ไหนเลยนะ”

“อ๋อ...จะยกหางว่าตัวเองเสน่ห์แรง มีแต่สาว ๆ ตามงั้นสิ” เธอจงใจใช้ถ้อยคำด่าอย่างสุภาพที่สุดแล้ว แต่เขากลับยกมือขึ้นปิดปากราวกับประหลาดใจที่เธอรู้

“คุณรู้ได้ไงว่าผมเป็นเสือ...”

“ฉันหมายถึงหมาย่ะ” เธอพูดแล้วก็สะบัดแขนเดินเข้าไปในคอนโดกดลิฟต์ขึ้น เมื่อเข้ามาข้างใน เขาก็ก้าวตามมาด้วย

“นี่ตามฉันมาทำไม”

“ไม่ได้ตามสักหน่อย งานไม่เสร็จก็เลยจะมาให้คุณทำให้”

เธอยกนาฬิการิชาร์ดมิลเลอร์ที่ข้อมือเขาให้ถึงตา เผื่อเขาจะลืมว่าเลิกงานแล้ว

“อะไร” ชายหนุ่มคิ้วขมวดไม่เข้าใจว่าเธอจับข้อมือเขายกขึ้นทำไม

“นาฬิกาก็แพงนะคะ ช่วยใช้มันให้คุ้มราคาหน่อย มันก็เดินตรงนะว่าเลิกงานแล้ว”

“อ่าว...ตายจริงผมลืมเสียสนิท” ใบหน้าสุดแสนกวนประสาทนี้เธอสาบานเลยจะไม่เอาทำผัวเด็ดขาด ลูกของเธอจะไม่ยอมได้ยีนส์พิลึกพิลั่นเช่นนี้แน่