บทที่ 2 มา ‘เอา’ เอง 1/2

“สวัสดีค่ะคุณอคิน” ปลายกันยายกมือสวัสดีแบบฉบับนางงามอีกเช่นเคย เขาคงเป็นคนสอนงานให้เธอ ท่าทางเขาดูสมาร์ตมาก ค่อยน่าเชื่อถือหน่อย เพราะอีตาประธานเธอรู้สึกแปลก ๆ ตั้งแต่เมื่อกี้ ดูลอย ๆ เหมือนหลอนยา

“เอ่อ...อคิน...” ยังไม่ทันได้พูดจบเพื่อนก็ขัดขึ้นเสียก่อน

“เอาไว้ค่อยคุย ประชุมสิบโมงนะ” อคินไม่เพียงแค่รีบ ยังเดินเข้ามาจับแขนของปลายกันยาราวกับกลัวว่าเจ้าของจะเอาคืนเสียด้วย ยิ่งเห็นสายตาแปลก ๆ นั่น

ปลายกันยามึนงงไปหมดแต่ก็หยิบกระเป๋ากับเครื่องมือทำงานทั้งหมดมาไว้ในมือแล้วก็เดินตามการจับจูงของผู้ช่วยท่านประธานเกื้อการุณกรุ๊ปไป

“ไอ้...”

ปัง

เสียงปิดประตูใส่หน้าทำเอากอบกุลไม่สบอารมณ์ ทั้งยังอยากปลดเจ้าเพื่อนคนนี้ออกเสีย นี่มัน...

“โธ่เว้ย!” แต่ว่าเป็นเขาเองที่อยากผลักไสเธอไป ไม่ใช่ใครอื่น ดังนั้นโทษเพื่อนฝ่ายเดียวก็ไม่ถูก แต่ไม่เป็นไรเขาย่อมมีวิธีการที่จะทำให้เด็กฝากคนนี้มาอยู่ในสายตาเขาบ่อย ๆ ได้

เมื่อไม่สบอารมณ์กับเพื่อน จึงเดินเข้าไปในห้องแล้ววางทุกอย่างลงบนโต๊ะ จัดการโทรไปที่ห้องของเพื่อนตัวดี

“ไอ้คิน...กูอยากกินกาแฟ” เมื่อปลายสายรับเขาก็กรอกเสียงลงไปทันที

“ในครัวไง ปกติมึงก็ชงเอง หรือจะให้กูชง” อคินเริ่มไม่พอใจเพื่อนแล้ว เพราะเขาต้องรีบสอนงานน้องปลายกันยาเพื่อจะให้เข้าไปจดการประชุมวันนี้ด้วย และเขาต้องการผู้ช่วยสรุปงานทุกอย่างโดยเร็ว เพราะพรุ่งนี้จะบินไปประชุมที่สิงคโปร์

“วันนี้อยากกินที่ร้านกาแฟข้างบริษัท ให้น้องฝึกงานไปซื้อให้หน่อย”

“โว้ยไอ้นี่ วันนี้ผีเข้าอะไรขึ้นมา เออ รอแปล๊บนึง”

เขาไม่ได้ให้น้องไปซื้อกาแฟหรอก เพราะมันกระจอกเกินไป ฟังจากที่น้องแนะนำตัวควรให้งานที่มันสมกับความรู้น้องเขาหน่อย จึงโทรไปประชาสัมพันธ์ให้ซื้อกาแฟมาสามแก้ว เผื่อน้องเขาด้วยแก้วหนึ่งแล้วให้เอามาไว้ที่ห้องเขา

ขณะที่เขากำลังสอนงานอย่างออกรสนั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังอีกแล้ว คราวนี้อคินเริ่มจิ๊จ๊ะในลำคอ เมื่อเห็นว่าหมายเลขภายในที่ขึ้นนั้นเป็นใคร

ไม่ใช่แต่คุณอคินเท่านั้น ปลายกันยาเหลือบตามองเห็นว่าเป็นซีอีโอก็ถอนหายใจ นึกในใจอย่างปลงตก คงเป็นพวกขาดความอบอุ่นหรือเปล่า เดี๋ยวโทรเดี๋ยวโทร

“ว่าไงอีก กูสอนงานอยู่”

“สอนงาน...ทำไมไม่ให้ปลายกันยาไปซื้อกาแฟ”

“ไอ้นี่...วอนเสียแล้วไหม น้องปลายกันยามึงยกให้กูแล้วครับ กูจะสอนงานแล้วก็ไม่ต้องยุ่ง ไม่ชอบไม่ใช่เหรอเด็กฝาก”

ปัง!

เสียงวางสายเสียงดังก็จริง แต่มีอีกอย่างที่ปลายกันยาเพิ่งรู้ว่าที่แท้คนข้างบนก็ไม่ชอบเธอนั่นเอง ถึงสั่งงานไร้สมองให้เธอทำ

ช่างเถอะอย่างไรก็มาทำงานกับคุณอคินแล้ว ชีวิตเธอคงไม่แย่ขนาดได้พบเขาบ่อยนักหรอกมั้ง เพราะมันช่วยไม่ได้ที่จะมีคนที่มีความคิด toxic อยู่ในองค์กร เพราะเราเลือกงานได้ แต่เลือกเจ้านายและเพื่อนร่วมงานไม่ได้ แม่เธอสอนเสมอ

คนในห้องชั้นสี่สิบรู้สึกหัวเสียหนักที่ไอ้อคินมันเปิดเผยความคิดเขาก่อนที่น้องปลายกันยาจะมาฝึกงาน แล้วถ้าเด็กนั่นรู้จะเสียใจแค่ไหนวะ ไม่รู้จักระวังคำพูดเลย

ผ่านไปราวยี่สิบนาทีกาแฟก็มาส่งที่ห้องเขา แต่ว่าไม่ใช่คนที่อยากให้เอาเข้ามา แต่เป็นไอ้เพื่อนตัวแสบที่หักหน้าเขาเมื่อกี้เลยพาลไม่อยากกินของมันเสียอย่างนั้น

“เป็นอะไรหน้าบูดเหมือนตูด”

“มึงปากเสีย”

“ตรงไหน” อคินยังไม่ได้ด่ามันสักคำ เขาจะปากเสียตรงไหนกัน มันใส่ร้ายเขาชัด ๆ

“ก็มึงพูดเรื่องที่กูไม่ชอบน้องเขา”

“หรือไม่จริง”

“นั่นมันก่อนเห็นโว้ย...ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว มึงรีบเอาน้องมาคืนเลย” กอบกุลที่เคยไม่ไยดีกับสตรีใดหากไม่ถูกใจจริง ๆ หรือต่อให้ถูกใจแต่ก็ไม่กินซ้ำ เกิดอยากกลืนน้ำลายขึ้นมาเสียอย่างนั้น ทำเอาอคินหรี่ตาจับผิด

“เขาเป็นเด็กฝึกงานนะเว้ย กำลังใส ๆ” อคินเตือน

“กูรู้น่าก็แค่...”

“อย่ามาทำเจ้าชู้เลยมึง กูสัมภาษณ์แล้ว พ่อเขาคือเจ้าของกรรณกรณ์กรุ๊ปนะเว้ย” อคินเตือนเพื่อนด้วยความหวังดี เพราะอย่างน้องปลายกันยาน่าจะเป็นไข่ในหินพ่อรักพ่อหวงพอควรเลยล่ะ หากไปฟันแล้วทิ้งมีหวังได้โดนยิงกระบาลเละ

“ก็ดีสิ กูจะได้ผนวกธุรกิจเสียเลย” กอบกุลพูดอย่างอารมณ์ดีไม่ได้คิดมากอย่างเพื่อนเขา

“กูให้น้องนั่งทำงานข้างล่างดีกว่า มึงมันไม่น่าไว้ใจ เจอกันในห้องประชุม พรุ่งนี้กูบินแต่เช้ามึงรีบสรุปเร็ว ๆ นะกูต้องเคลียร์งานก่อนบิน” อคินตบบ่าเพื่อนแล้วรีบกลับห้องทันที เขาให้น้องปลายกันยาช่วยงานหลายอย่างเพียงแค่อธิบายรอบเดียวน้องก็ทำได้เลย เรียกได้ว่าสอนง่ายมาก และเขาก็ชอบที่น้องใบหน้าสวยเฉี่ยว เหมือนได้มีดอกไม้วางประดับห้อง มองไปทีไรก็ชื่นใจเมื่อนั้น