บทที่ 3 ไอ้ผู้ชายประสาทแดก 2/2

“เลิกกวนประสาทฉันได้แล้ว ที่นี่เข้าออกต้องใช้คีย์การ์ด ฉันไม่ว่างลงมาส่งคุณหรอกนะ” เธอพยายามอดกลั้นอย่างถึงที่สุด เพราะอย่างน้อยแม่เธอก็ฝากให้ฝึกงานในบริษัทเขา

“งั้นผมค้างด้วยสักคืน”

“เฮ้ย...ได้ไงเล่าไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย” ปลายกันยาขยับตัวหนีทันที เขาเหมือนโรคจิตชอบกล มีความผิดปกติทางจิตหรือเปล่า หรือเธอควรเรียกรปภ.ดี

“เป็นเลยก็ได้นะอยากเป็น” กอบกุลสาบานได้ว่าไม่เคยรุกแรงขนาดนี้เลย ปลายกันยาเป็นคนแรกที่ทำให้เขาเสียศูนย์ตั้งแต่แรกเจอ

“ฉันเรียกจะรปภ.” เธอตัดสินใจโทรหานิติ แต่ว่า...

“ผมแค่หิวน้ำอยากมากินน้ำห้องคุณแล้วก็จะกลับ” เขาแย่งโทรศัพท์ไปถือแล้วกดวางสาย โทรหาเบอร์ตัวเองแล้วบันทึกอย่างรวดเร็วโดยที่เธอแย่งโทรศัพท์กลับคืนมาไม่ได้ และเมื่อถึงชั้นที่เป็นห้องของเธอ จึงต้องออกจากลิฟต์แล้วสุดท้ายก็หนีอีตาประธานโรคจิตนี่ไม่พ้นต้องให้เข้าห้องไปด้วยอยู่ดี

“น้ำในตู้เย็นหยิบเอง” เธอวางกุญแจรถในที่วางแล้วก็เดินเข้าห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเช็ดเครื่องสำอางเพราะวันนี้รู้สึกเหนื่อยใจมากพอแล้ว ไม่อยากจะเสวนาต่อ แต่คนที่เดินตามหลังมาจงใจจะตามเธอเข้าห้อง

“หยุดเลยนะถ้าอยากกินน้ำไม่อยากกินบาทา” เธอยกเท้าทำท่าจะถีบเพราะเรียนศิลปะป้องกันตัวมาบ้าง เขาจึงถอยร่นออกไปจากหน้าห้อง

“คุณจะให้ผมเป็นคนหยิบน้ำกินเองเหรอ” เขาไม่ได้อยากกินน้ำหรอก โน้นเจ้าของห้องน่ากินกว่าเยอะ

“มือมีไม่ได้เป็นง่อย หัดช่วยตัวเองบ้างเดี๋ยวไม่ได้ใช้นานมันจะยกไม่ขึ้น” เธอรั้งประตูจะปิด แต่ว่ากลับได้ยินคำตอบกลับที่อยากเปิดประตูกระแทกหน้าพร้อมยกเท้าอัดเข้าไปอีกยก

“ผมช่วยตัวเองทุกวันนะ ใช้มือด้วยแต่ถ้าคุณเต็มใจช่วยล่ะก็...” เขาลากเสียงยาวเล็กน้อยเพื่อกวนประสาท

“ไอ้ผู้ชายลามก”

ปัง!

ทำได้เพียงด่าแล้วปิดประตูใส่หน้า รับมือกับผู้ชายคนนี้เปลืองพลังชีวิตสุด ๆ ไม่รู้ว่าตั้งใจมากวนประสาทเธอทำไมกัน นี่ก็ไม่ใช่เวลางานอีกด้วย

เมื่อได้รับฝีปากพอหอมปากหอมคอ เขาก็เข้าไปในครัวตอนแรกตั้งใจจะกินแค่น้ำเพราะพูดจนคอแห้ง แต่ในตู้เย็นเต็มไปด้วยอาหารน่ากินเพียงแค่อุ่นเท่านั้น เขาก็หยิบออกมาจากตู้เย็นแล้วก็อุ่น จัดการหุงข้าวเหมือนเป็นห้องของตัวเอง และอยากกินไข่เจียวร้อน ๆ อีกด้วยก็ตอกไข่ใส่กุ้งที่แกะแล้วในตู้เย็นลงไป ตั้งกระทะเจียวไข่จนหอมกรุ่น

คนในห้องที่ได้กลิ่นไข่เจียวหอม ๆ ก็แปลกใจจึงรีบเช็ดหน้าแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดที่อยู่ห้องสบาย ๆ แต่เมื่อเห็นพ่อครั้วที่ไม่ได้รับเชิญในห้องกับอาหารบนโต๊ะเธอก็ยืนกอดอกทันที

“คุณ...นี่ขนาดทำอาหารให้ห้อง เราไปสนิทกันตอนไหน”

“มาพอดีไข่เจียวกุ้งใกล้ได้ที่ล่ะ นั่งก่อนข้าวก็ใกล้สุก”

“แต่ว่านี่ห้องฉัน”

“ใช่ห้องคุณแต่ก็กำลังทำกับข้าวให้นี่ไง” เขายังคงหน้าทนต่อไปทำอาหารแล้วก็ใช้ทุกอย่างในห้องของเธอราวกับเป็นเจ้าของห้อง

ปลายกันยาเชื่อแล้วว่าเขาเป็นคนไม่มีมารยาททั้งไล่ก็ไม่ไปอีกต่างหาก สุดท้ายก็ต้องมานั่งรอในครัวและเมื่อเขากินข้าวอิ่มจะไล่ไป

“นั่งก่อนผมตักข้าวให้เอาเยอะไหม” ชายหนุ่มบริการอย่างดี ไม่ได้รู้สึกเคอะเขินสิ่งใด ราวกับนี่เขาทำประจำ

“ชอบเอาใจผู้หญิงเหรอ”

เขาส่ายหน้ายิ้มถึงดวงตาแล้วตอบกลับ

“เอาใจแค่คนที่ชอบเท่านั้นไม่ทุกคน”

โอ้โห! สกิลการเตาะสาวแพรวพราวมาก เชื่อแล้ว

“แล้วคุณชอบฉันหรือไงถึงได้มาเอาใจอยู่นี่” เธอหลอกถามเพราะผู้ชายสมัยนี้เชื่อไม่ได้

“ที่จริงไม่ได้อยากเอาแค่ใจ อย่างอื่นก็อยากเอา”

“ไอ้คนลา...”

กำลังจะด่าแต่ข้าวท็อปด้วยไข่เจียวเป่าเรียบร้อยก็ยื่นเข้าปากตอนเธองับปากลงพอดี

“อร่อยไหม” เสียงนุ่มพร้อมสายตาส่งยิ้มเป็นประกายส่งให้ถ้าไม่คิดว่าวันนี้เจอเรื่องประสาทแดกมาทั้งวันคงคิดว่าฝัน เคี้ยวได้ก็เกือบสำลักเมื่อคิดว่า ทำไมเขาเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาได้เร็วขนาดแล้วก็นี่ต้องป้อนคืออะไร