บทที่ 2 มา ‘เอา’ เอง 2/2

เวลาสิบโมงปลายกันยาเดินเข้าประชุมพร้อมกับอคิน โดยมีสายตาของกอบกุลส่งมาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ยิ่งทั้งคู่นั่งเคียงข้างแล้วกระซิบกันไปมาอธิบายความหมายโน้นนี่นั่น จนเขาอยากย้อนเวลากลับไปเมื่อสามวันก่อน แล้วเลือกจะเงียบเสียแล้วสอนงานเด็กฝากคนนี้เสียเอง

‘ท่าทางเก่งกาจเสียด้วย’ เขาแอบชื่นชมอยู่ในที

“เอาล่ะ เริ่มประชุมกันเลย” เขาไม่อยากให้เวลาเลยไปมากจึงให้เริ่มประชุมตามวาระการประชุม และคอยชำเลืองมองอีกฝ่ายที่ใช้ไอแพดพิมพ์งานตามเร็ว ๆ ในการจดสรุปประชุม ท่าทางของเธอนั้นดูมืออาชีพมาก ๆ คงจะเข้าไปช่วยที่บ้านบ่อยสินะ

แต่เรียนจบแล้วเลือกมาฝึกงานกับเขาเช่นนี้ ก็เหมือนส่งเหยื่อเข้าปากเสือน่ะสิ เขาแทบไม่สนใจหัวข้อประชุมด้วยซ้ำ ฟังเพียงผ่าน ๆ แล้วดูสรุปก็เข้าใจ เพราะทำเป็นประจำทุกสัปดาห์จนหลับตาก็รู้แล้วว่าพูดเรื่องนี้คืออะไร ฟังแค่ผลก็พอ

การประชุมดูจะยืดเยื้อเลยเวลาอาหารกลางวัน เขาจึงตัดสินใจเบรกประชุมเพื่อให้ทุกคนไปทานข้าวกันก่อน

“พักทานข้าวก่อนค่อยมาต่อตอนบ่าย”

เสียงของท่านประธานทำให้ทุกคนหันรีหันขวางเหมือนว่าสิ่งที่ได้ยินหูฟาดไป ปกติลากยาวยันบ่ายสามก็เคยมาแล้ว จนวันนั้นไม่ได้งานทั้งยังต้องทนหิวข้าวด้วย แต่วันนี้ไม่รู้เกิดอารมณ์ดีอะไรถึงได้ให้พักเที่ยงเร็วขนาดนี้

“ไอ้กอบ...ไม่ต่อเลยวะ”

“เที่ยงแล้ว หิว” คำตอบสั้น ๆ ของเพื่อนทำให้ทุกคนในห้องมองเขาจนเขาพยักหน้าแล้วทุกคนถึงกล้าลุก แต่อคินคงไม่ไปทานข้าวไกลให้โรงอาหารด้านล่างเอาขึ้นมาส่งบนห้อง

“ไปกินข้าวข้างนอกกัน”

“เสียเวลา กินโรงอาหารเนี่ยแหละ” อคินปฏิเสธแต่ได้ยินเสียงลมหายใจของคนข้าง ๆ ครืดคราด ราวกับอยากกินเขาแทน

“ก็ได้...” เขาหันไปตอบเพื่อน แล้วก็หันไปชวนน้องปลายกันยาต่อ

“ไปกินข้าวข้างนอกกับพี่นะครับ เดี๋ยวพี่คุยเรื่องงานไปด้วยเลย มีเวลาน้อย”

“ค่ะ”

คำตอบของสาวที่อยากให้ไปกินด้วยตอบกลับ ก็ทำให้เขาเบิกบานอารมณ์ดีทันที และอคินก็เห็นถึงความเปลี่ยนแปลงนั้นจึงรับรู้ว่าที่ห่วงไม่ใช่พวกเขา แต่ห่วงคนข้าง ๆ มากกว่า

เวลาทานอาหาร เขาก็นั่งพูดไปแล้วเพื่อนตัวดีก็ตักให้เขา สลับกับตักให้น้องปลายกันยา จนจานเขาพูนสุดท้ายต้องหันมากินข้าวกันก่อนค่อยพูดต่อ

ปลายกันยาแอบลอบสังเกตเขาเงียบ ๆ แต่ก็แปลกใจที่เจ้านายต้องบริการลูกน้องดีขนาดนี้เชียว แต่เมื่อเห็นว่าอาจจะเป็นนิสัยของเขาก็ได้จึงไม่ได้คิดอะไรและรีบกินจนอิ่ม

การประชุมตอนบ่ายรวบรัดสรุปความเพียงชั่วโมงเดียวก็เสร็จ แล้วเธอก็รับงานจากอคินไว้จากนั้นเขาก็กลับไปเตรียมตัวบินในวันพรุ่งนี้เป็น business trip แต่ว่างานสรุปของการประชุมวันนี้ต้องส่งถึงโต๊ะกอบกุลก่อนเลิกงาน เธอจึงเร่งทำให้เร็วที่สุด และตรวจทานอย่างละเอียดก่อนจะขึ้นไปส่งให้เขา แต่เมื่อเข้าห้องมาเขากลับคุยโทรศัพท์กับใครบางคนอยู่

ปลายกันยารู้สึกไม่ชอบใจกับเสียงหวานที่โต้ตอบกับปลายสายที่ไม่รู้ว่าใคร จึงเผลอกระแทกแฟ้มงานอย่างลืมตัวแล้วก็ออกไป เธอไม่เข้าใจว่าทำไมต้องหงุดหงิด เพียงรู้สึกหมั่นไส้ชอบกลที่ผู้ชายอย่างเขาเจ้าชู้ขนาดนี้

กอบกุลได้ยินเสียงกระแทกแฟ้มหันกลับมามองอีกทีเจ้าของร่างก็ไม่อยู่แล้วจึงลอบยิ้มให้

เขาหยิบเอกสารขึ้นตรวจแล้วก็พบว่ามันเป็นรายงานที่ดีกว่าไอ้คินทำเสียอีก แบบนี้ไม่ต้องสอนมากก็ทำงานเป็นดีจริง ๆ แต่ทว่าจะชมเกินไปก็ไม่ได้ต้องทดสอบความอดทนกันหน่อย

แล้วเสียงโทรศัพท์ก็เรียกให้เธอขึ้นไปบนห้อง แก้งาน แก้แล้วแก้อีก ส่งหลายรอบก็ยังไม่ผ่านทั้งที่เว้นวรรค เคาะ อยู่แค่นี้ไม่รู้ว่าเขาจะอะไรนักหนา แล้วเธอก็ตรวจทานดีแล้วทั้งไทยและอังกฤษถูกต้องตามหลักไวยากรณ์ จนเมื่อเวลาเลิกงานแล้วก็ยังโทรให้ไปเอาอยู่นั่น แต่เธอทำอะไรไม่ได้นอกจากมาเอาแฟ้มงาน แล้วก็ลงไป

“ฉันขอวันนี้นะ”

“ขอโทษค่ะ เลิกงานแล้วพรุ่งจะส่งให้แต่เช้าแล้วกัน”

“ไม่ได้”

“ถ้าแค่เคาะเดียว ฉันแก้แล้ววางบนโต๊ะคุณอคิน คุณก็ไปเอาเองแล้วกัน” ต่อให้เป็นผู้บริหารแต่ประสาทแดกขนาดนี้เธอก็ไม่ยอมเช่นกัน

“มา ‘เอา’ เอง...ไม่เอาแค่เอกสารนะบอกไว้ก่อน”

เธออยากจะกรีดร้องแต่ทำได้แค่สะบัดหน้าแล้วก็กลับลงไป แก้เสร็จแล้วก็จะลงไปแสกนบัตรพนักงานกลับบ้านทันที