บทที่ 1 อยู่ได้ไหมถ้าไม่มีเขา 1/2

บทนำ

ค่ำคืนอันแสนชอกช้ำ ในผับหรูแหล่งท่องเที่ยวชื่อดัง ‘ย่านทองหล่อ’ ที่เป็นแหล่งรวมนักท่องราตรีระดับวีไอพี ที่เพียงพอแอบมาทำงานพิเศษ โดยที่ผู้ปกครองอย่าง ‘อคิน’ไม่รู้

เพราะว่าหลายครั้งโดนหาว่าเป็นเด็กใจแตก ชอบเที่ยวตระเวนราตรีไปเรื่อย แต่ไม่มีสักคำที่แก้ตัวด้วยกลัวจะรู้ว่าเธอแอบทำงานเสี่ยง ๆ ที่เป็นเด็กเสิร์ฟบาร์หรู โชคดีที่เพิ่งผ่านสถานการณ์โควิดมา และพนักงานทุกคนที่ทำงานอนุญาตให้ใส่หน้ากากอนามัยปิดหน้า นั่นราวกับกฎที่สวรรค์ประทานพรของเพียงพอ

เธอจะได้ทำงานโดยที่ไม่มีใครเห็นหน้าที่เป็นอุปสรรคในการทำงานอีกต่อไปแล้ว เพราะเพียงเสี้ยวหน้าด้านล่าง ที่รู้ว่าตัวเองนั้นมีเสน่ห์ดึงดูดใจเพศตรงข้ามเพียงใด และนั่นคือการที่เธอต้องหลบเลี่ยงการถูกฉุดกระชากขึ้นรถไปกับนักท่องราตรี

วู้!

เสียงเป่าปากอย่างโล่งอก เมื่อเธอผ่านความโชคร้ายนั้นมาได้เนื่องจากการ์ดในร้านช่วยเอาไว้ทัน แต่พลันเห็นใครบางคนที่เดินเข้ามา และตรงมายังบาร์บาร์บาร์ ซึ่งเป็นผับที่เธอทำงานอยู่ จึงรีบหลบไปด้านหลัง เพราะหากอยู่นอกร้านที่ไฟสว่างกว่าย่อมจับได้แน่นอน เพราะเธออาศัยร่วมชายคาตั้งแต่ผมยังถักเปีย หากจำเธอไม่ได้ก็ไม่รู้จะว่าอย่างไรแล้ว

ความกลัวที่จะโดนเขาดุและต่อว่าสิ้นสุดลง เมื่อเธอแอบมองอยู่ไกล ๆ เห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่แต่งตัวสวยเฉี่ยวโชว์แผ่นหลังเนียน เดินเข้ามาหาเขาแล้วทักทายด้วยจูบอันดูดดื่ม ท่ามกลางแสงสีน้ำเงินม่วงของไฟ Black light ที่นิยมตกแต่งในผับเพื่อให้บรรยากาศลึกลับน่าค้นหา กับแสงไฟLED สีส้มนวลบนโต๊ะเพื่อให้ความสว่างเพียงเล็กน้อย พอให้เห็นใบหน้าและเครื่องดื่มบนโต๊ะเท่านั้น

ดนตรีในผับเปิดเพลงสุดโรแมนติกเข้ากับการจูบดูดดื่มของเขาคนนั้น คนที่เป็นผู้ปกครองเธอ กับผู้หญิงคนใหม่ที่เขาควงล่าสุด

มือที่เคยอยู่แนบลำตัวเลื่อนขึ้นมากุมหากัน แล้วบีบจิกเข้าที่ฝ่ามือ เพื่อหยิกให้ร่างกายรู้สึกตื่นตัว ไม่เหม่อลอยไปกับความเสียใจตรงหน้า

‘เจ็บพอหรือยัง’ ฉันถามตัวเองในใจ ว่าสิ่งที่เห็นอยู่เต็มตานี้ควรจะพอให้ตัดใจได้หรือยัง

แต่คำตอบก็ยังคงเป็นคำตอบเดิม คือ ‘ไม่’ ยังเจ็บไม่พอ

เธอรอว่าวันหนึ่งจะด้านชาและตัดใจไปเอง แต่นับวันยิ่งทำให้รักเขายิ่งขึ้นจนยากตัดใจ หัวใจเธอนี่มันแอบรักจนโง่ไปแล้วจริง ๆ

..........................................................................................................................................................................................................................

@ตึกคณะอักษรลานศรีตรัง

ร่างที่เหมือนไม่ได้นอนทั้งคืน เดินสะโหลสะเหลมาทรุดยังโต๊ะที่เป็นที่ประจำของสามสาวคณะอักษรเอกอังกฤษจับจองเป็นเหมือนของส่วนตัวไปแล้ว

“ไงยะ...ฟัดกับผู้ทั้งคืนจนไม่ได้นอน?” เจเจหรือเจสซี่ชื่อที่ใช้เรียกในวงการ ที่เป็นคนตั้งเองทักทายเพื่อนสาว ที่อารมณ์เดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวเศร้า ราวกับผีสางเข้าสิง

“ฟัดกับผีอะไรล่ะ นก!” ถึงแม้ว่าบอบช้ำไปทั้งใจที่เห็นผู้ปกครอง ที่ฉันตั้งว่าให้เป็นผู้ปกครองที่พ่วงสถานะคนของหัวใจของตนเอง จูบกับผู้หญิงอื่นต่อหน้าต่อตา

“สวยขนาดแกนี่ยังนก พวกฉันไม่ขึ้นคานเหรอวะ” นุกหรือเพื่อนอย่างเจสซี่ตั้งชื่อให้ว่า ‘นุกกี้’ เพื่อให้คล้องจองกับตัวเองพูดขึ้นทั้งยังมองอย่างจับผิด

“ผู้ปกครองมันชัวร์” เจสซี่ป้องปากทำเหมือนนินทา แต่ระยะเผาขนขนาดนี้ เรียกว่าพูดย้ำแทงใจดำฉันมากกว่า แต่ขอโทษเถอะไม่สะดุ้งสะเทือนหรอกแค่นี้ ฉันมันหนังหนาร้องไห้เป็นงานอดิเรก

“แน่แหละค่ะคุณเจสซี่” นุกกี้รับมุกเพื่อนที่เปิดมาเพื่อทำให้เพียงพอเลิกเศร้าแสร้งป้องปากกระซิบเสียงดังกลับ

“เออ...แหมคุณเพื่อนคะ ไม่ให้กำลังใจแล้วยังทับถมกันอีกเหรอคะ” เพียงพอแค่เห็นภาพบาดตาบาดใจก็เจ็บพออยู่แล้ว แม้รู้ว่าเพื่อนไม่ได้ตั้งใจว่าจะพูดเพื่อสมน้ำหน้า เพราะฉันรู้ว่าเพื่อนทั้งสองหวังดีกับฉันที่สุด อยากให้ตัดใจ

“ก็แหม...แกชอบเขาข้างเดียวมาตั้งกี่ปีแล้วคะ” เรียกได้ว่าตั้งแต่เรียนมัธยมปลาย ที่เริ่มมีความรู้สึกรัก เพียงพอก็บอกความลับนี้ให้เพื่อน และช่วยหาวิธีดึงความสนใจด้วยการเรียนให้เก่งที่สุด แต่แล้วผู้ปกครองผู้แสนสุขุมนิ่งสงบและเย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลกของเพียงพอไม่ได้หันมาสนใจฉันมากขึ้น เพียงแค่พยักหน้าเบา ๆ เมื่อเอาผลการเรียนไปให้ดู

‘ใจดำชะมัด ชมสักคำก็ไม่เคย’

“ปลูกอ้อยก็แล้ว ประชดก็แล้ว สุดท้ายเป็นไงล่ะโดนตัดบัตรเครดิต ฉันกินแกลบแน่ ๆ” ฉันแกล้งไปเลี้ยงเหล้าเพื่อนโดยให้เจสซี่แอ๊บแมนเหมือนมาจีบตัวเอง แต่แล้วผลที่ตามมาคือไม่มีเงินใช้ โดนตัดบัตรเครดิต ให้คนขับรถที่บ้านมาส่งพร้อมกับกล่องอาหารกระจุ๋มกระจิ๋ม จนเอามาให้เพื่อนกินแทน เพราะหมดอารมณ์จะกิน

“ผู้ชายแกนี่เอาใจยากจัง คนดีก็ไม่สน คนเลวก็ไม่สน ต้องเป็นคนยังไงก่อน หรือแกจะตัดใจ เข้าสมาคมแม่บ้านนักบาสของมหาวิทยาลัยดี มีแต่หล่อรวยตัวใหญ่ทั้งนั้น แกจะได้เดบิวต์อย่างสมศักดิ์ศรีหน่อย...”

ก่อนที่เพื่อนจะพูดชงให้ฉันไปเอานักบาสทำผัว ฉันยกมือห้ามทันที

“ให้ฟันแล้วทิ้งอ่ะสิ แกก็รู้หล่อเลือกได้ขนาดนั้น คงอยากกินฉันอ่ะสิไม่ว่า แต่ฉันน่ะถือคติหากไม่รักไม่ยอมนอนด้วยเด็ดขาด”

“ย่ะ...อุดมการณ์หนักแน่นดุจขุนเขา เงินในกระเป๋าเบาดุจขนนก” เจสซี่ซ้ำเติมเพื่อนให้รู้ว่าจนแล้วยังไม่เจียม

“ไม่เป็นไร แกรู้จักพี่เหมียวแฟนอาจารย์ปราชญ์ อาจารย์พิเศษวิชาปรัชญาฝรั่งเศสใช่ป่ะ นั่นแหละฉันไปคุยกับพี่เขาเรื่องหางานพิเศษ และเงินดี”

เพราะตัวเลขค่าตอบแทนที่สูงลิ่ว เพียงคืนเดียวทิปบวกกับค่าแรงก็สูงเกือบหมื่นแล้ว หากผับมีจัดปาร์ตีธีมต่าง ๆ แต่ฉันมีงานพิเศษอื่นช่วงศุกร์กับเสาร์ที่จะได้วันละหนึ่งพันบาท และเป็นค่าขนมรวมทั้งค่ารถกลับบ้านสิทธิภาคย์ ที่ซุกหัวนอนเดียวที่เหลืออยู่ เพราะญาติเพียงหนึ่งเดียวที่เป็นคุณอาได้เสียชีวิตไปแล้ว ทิ้งให้เขาเป็นผู้ปกครองมาหลายปี ตั้งแต่เขาเรียนมหาวิทยาลัย จนเขาทำงานจนอายุสามสิบกว่าแล้ว ก็ยังเป็นผู้ปกครองฉัน

“ฉันขายแรงโว้ย...ไม่ได้ขายศักดิ์ศรี” แม้จะต้องกินแกลบก็เถอะ ตอนนี้ค่าใช้จ่ายทั้งหมดเขาจะเป็นคนดูแลให้ฉันเอง แต่นั่นมันจำกัดจำเขี่ยฉันเกินไป เพียงพอชอบความอิสระมากกว่า แม้ว่ากระเป๋ารองเท้า กระทั่งชุดชั้นในเขาก็สั่งให้แบรนด์หรูมาส่งให้ถึงบ้าน แต่สิ่งเหล่านั้นมันสร้างความสุขให้ฉันได้ที่ไหนกันล่ะ และอยากอวดดีให้เขารู้ว่าไม่จำเป็นต้องพึ่งพาเงินเขาคนเดียวเท่านั้น

“แล้วแกเอาไงต่อ”

“เอาไงล่ะหาเงินต่อไปสิคะสาว งานแปลถ้ามีส่งมาให้ฉันเถอะ ก่อนที่ฉันจะกินแกลบ” เธอเองก็หนึ่งในตองอู ไม่ยอมไปคุกเข่าขอร้องคนอย่างเขาหรอก หึ!

แต่นั่นแหละ ที่ไม่ยอมไปขอร้องเขาเพราะยังเสียใจที่เขาจูบกับผู้หญิงอื่นแม้ว่าเธอไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวเขาก็ตาม

‘ชีวิตทำไมซวยแบบนี้วะ’

“ป่ะไปเถอะเข้าเรียน เดี๋ยววันศุกร์นี้ฉันจะโดดนะ เพราะผู้ปกครองไม่อยู่” เธอแอบได้ยินแม่บ้านกับคนขับรถพูดกันว่าเขาจะบินไปต่างประเทศวันศุกร์นี้ กินเวลาสองสามวัน และเธอจะใช้สองสามวันนี้หาเงินเผื่อไว้ใช้ทั้งเดือน

‘แค่ไปขอโทษเขาเธอก็สบาย แต่เลือกที่จะอวดดีต่อไป แม้เขาไม่เห็นความดีของเธอก็ตาม’