All Chapters of หลงเด็กในปกครอง: Chapter 1 - Chapter 10

บทนำค่ำคืนอันแสนชอกช้ำ ในผับหรูแหล่งท่องเที่ยวชื่อดัง ‘ย่านทองหล่อ’ ที่เป็นแหล่งรวมนักท่องราตรีระดับวีไอพี ที่เพียงพอแอบมาทำงานพิเศษ โดยที่ผู้ปกครองอย่าง ‘อคิน’ไม่รู้เพราะว่าหลายครั้งโดนหาว่าเป็นเด็กใจแตก ชอบเที่ยวตระเวนราตรีไปเรื่อย แต่ไม่มีสักคำที่แก้ตัวด้วยกลัวจะรู้ว่าเธอแอบทำงานเสี่ยง ๆ ที่เป็นเด็กเสิร์ฟบาร์หรู โชคดีที่เพิ่งผ่านสถานการณ์โควิดมา และพนักงานทุกคนที่ทำงานอนุญาตให้ใส่หน้ากากอนามัยปิดหน้า นั่นราวกับกฎที่สวรรค์ประทานพรของเพียงพอเธอจะได้ทำงานโดยที่ไม่มีใครเห็นหน้าที่เป็นอุปสรรคในการทำงานอีกต่อไปแล้ว เพราะเพียงเสี้ยวหน้าด้านล่าง ที่รู้ว่าตัวเองนั้นมีเสน่ห์ดึงดูดใจเพศตรงข้ามเพียงใด และนั่นคือการที่เธอต้องหลบเลี่ยงการถูกฉุดกระชากขึ้นรถไปกับนักท่องราตรีวู้!เสียงเป่าปากอย่างโล่งอก เมื่อเธอผ่านความโชคร้ายนั้นมาได้เนื่องจากการ์ดในร้านช่วยเอาไว้ทัน แต่พลันเห็นใครบางคนที่เดินเข้ามา และตรงมายังบาร์บาร์บาร์ ซึ่งเป็นผับที่เธอทำงานอยู่ จึงรีบหลบไปด้านหลัง เพราะหากอยู่นอกร้านที่ไฟสว่างกว่าย่อมจับได้แน่นอน เพราะเธออาศัยร่วมชายคาตั้งแต่ผมยังถักเปีย หากจำเธอไม่ได้ก็ไม่รู้จะว่าอย่างไร

เวลาหนึ่งทุ่มตรงเป็นเวลาที่ตั้งโต๊ะอาหารของบ้านสิทธิภาคย์ เมื่อเขาอยู่...เอ่อหมายถึงผู้ปกครองเธออยู่จะต้องนั่งร่วมโต๊ะกินข้าว แต่ว่าเธอยังเคืองเขาจึงไม่ได้อยากมาร่วมโต๊ะ จึงบอกป้าปิ่น “ป้าปิ่นขา...วันนี้เพียงไม่ค่อยสบายไม่กินข้าวเย็นนะคะ เดี๋ยวอาบน้ำแล้วกินยานอนเลย” เสียงงุ้งงิ้งออดอ้อน ทั้งเข้าไปกอดเอวเพื่อให้ช่วยบอกเขาให้หน่อยเธอไม่ได้โกหก แต่ว่าเมื่อคืนร้องไห้หนักจนปวดหัวจริง ๆ และมันร้าวถึงกระบอกตาขนาดยืนเบียดเสียดกลับบ้านยังยืนโงกแล้วโงกอีก วันนี้ขอไม่พบเจอคนใจร้ายก่อนดีกว่า เผื่อสติแตกร้องไห้ต่อหน้าเขา “ไหนเป็นอะไรมากไหมคะ เดี๋ยวป้าทำข้าวต้มให้ดีไหมคะคุณหนูเพียง” “ไม่หรอกค่ะ เมื่อคืนเครียดจนนอนไม่หลับ เลยปวดหัวมากก็แค่นั้นเอง เดี๋ยวกินยาหน่อยพักผ่อนก็คงจะดี” เธอเลี่ยงเข้าทางหลังบ้านที่เป็นครัว และเดินไปหยิบยาในตู้ยาขึ้นมาสองเม็ดพร้อมกับน้ำเปล่า และนมกล่องหนึ่งกล่อง แม้ท้องจะหิวแต่เห็นหน้าเขากลับกินอะไรไม่ลงจริง ๆ ไม่ได้อยากจะดึงดรามา แต่ร่างกายมันคอยจะสั่งงานตามหัวใจเธอ มันห้ามได้ที่ไหนกันล่ะไอ้น้ำตงน้ำตาเนี่ย บทจะร้องไห้สิบอคินปลอบก็เอาไ

เพียงพอยืนมองบัตรเอทีเอ็มที่เขาวางไว้ให้บนโต๊ะหัวเตียง ความรู้สึกในอกตีรวนกันไปหมด เดี๋ยวก็คิดว่าเขาเป็นห่วงแล้วก็ยิ้ม เดี๋ยวก็คิดว่าแค่ทำตามหน้าที่ผู้ปกครอง ใบหน้าก็สลดตามความคิด อย่างสุดท้ายก็คิดว่าเขาคงมีใจให้หรือเปล่าถึงได้ดูแลขนาดนี้ ความคิดเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย จนความคิดสุดท้ายที่หลอกตัวเองว่าเขามีใจให้เหมือนตัวเองรู้สึก นั่นจึงสรุปได้ว่า ‘แค่คิดไปเอง’ “เห้อ...เมื่อไหร่จะเลิกเพ้อเจ้อคิดว่าเขาชอบแกนังเพียงพอ อยู่กับเขามาหลายปี หางตายังไม่แลเลย เอาความมั่นใจมาจากไหนฮะ” ด่าตัวเองให้สำนึกเสร็จแล้วก็นอน ปล่อยให้เวลาผ่านไปจนถึงวันศุกร์ ทุกวันเธอจะให้ลุงคมส่งแค่รถไฟฟ้า เพราะไม่อยากใช้เวลาบนท้องถนนนาน แม้ว่าจะขึ้นรถไฟฟ้าแค่ครึ่งชั่วโมง แต่ต้องเบียดเสียดกันทำให้หน้าเธอยมเหมือนเดิม เพราะมันร้อนและต้องแย่งอากาศกันหายใจ เห้อ...! เธอพ่นลมหายใจเมื่อข้างหน้าคือมหาวิทยาลัยแล้ว เดินจากรถไฟฟ้ามาไม่เท่าไหร่ก็ถึง นี่คือความโชคดีที่เลือกเรียนที่นี่ แต่โชคร้ายคือบ้านอยู่ไกลไปสักหน่อย ด้วยเพราะโครงการบ้านหรู ๆ มักอยู่ออกไปชานเมืองเล็กน้อย มันดีสำหรับเจ้าของบ้านอย่า

บ่ายวันศุกร์และเสาร์อาทิตย์ ที่สิงสถิตคือห้องนุกกี้ เพราะต้องกลับดึกด้วยงานที่แอบไปทำ ด้วยความปากดีไม่อยากใช้เงินของเขา นั่นจึงต้องพาสังขารมาลำบากลำบน มือเล็กกำมือขึ้นทุบที่ต้นขา เพราะเดินเสิร์ฟจนปวดไปหมดแล้ว การจะออกมาได้ต้องเป็นวันที่เขาไม่อยู่เท่านั้น และทำงานสามวันก็จะได้เงินสองหมื่นเป็นค่ากินค่าอยู่เดือนนี้พอดี เที่ยงคืนวันอาทิตย์มาถึง เป็นเวลาเลิกงานของเธอ เพราะผับที่รับงานมาในธีมเมดสาวญี่ปุ่นจบลงแล้ว ขณะที่กำลังล้างแก้ว ค่าตัวของทุกคนก็ถูกแจกจ่ายให้ในซองสีขาว โดยพี่มิ้นต์เป็นหัวหน้ารับงานให้อีกที “ได้ทิปกันหนาเลยนะวันนี้ เอาไปแล้วก็ประหยัดกินประหยัดใช้หน่อยล่ะ งานแบบนี้มีเดือนละครั้ง” คนที่ไม่ต้องทำงานหนักเองรู้ซึ้งแล้วว่าการจะหาเงินสักบาทมันยากเย็นเหลือเกิน แต่งานนี้เป็นงานที่หาเงินได้ไวที่สุดโดยไม่ต้องทิ้งศักดิ์ไปนอนให้คนอื่นที่ไม่ได้รักมีอะไรด้วย ‘กลับสักที’ เธอยืนด้านหลังร้านแล้วก็เดินมาหารถ กลับบ้าน แล้วดันเจอใครไม่เจอ เจอเพื่อนคุณอคินนี่สิ “อ่าวเพียงพอใช่ไหม มาทำอะไรมืด ๆ ดึกขนาดนี้” แม้เดาว่าเธอมาเที่ยว แต่ก็ถามไปเพื่อทัก

ใช้ชีวิตผ่านไปหนึ่งเดือนหลังปรับความเข้าใจกันแบบแปลก ๆ ด้วยการพาไปกินโจ๊ก ความสัมพันธ์ของเขาและเธอก็กลับมาห่างเหินอีกครั้ง แม้จะมีเงินใช้แต่มันก็ไม่ใช่ป่ะวะที่จะแบบเดี๋ยวก็ดีใส่เดี๋ยวก็เมินเฉย มันสับสนมาก “เป็นอะไรถอนหายใจเป็นร้อยรอบ” เจสซี่ถามขึ้นหลังเติมคูชชันหน้าจนเนียนเด้งปัดแก้มสีชมพูซากุระเบา ๆ “เหมือนเดิมอีกแล้ว” ตอบแล้วก็ทรุดหน้าลงกับกระเป๋า และนี่เป็นกระเป๋าใบใหม่ที่ได้มาหลังจากวันที่มโนไปว่าเขาจะไล่ออกจากบ้าน แล้วตกเย็นก็มีกระเป๋าใบใหม่มารับพร้อมกับรอยยิ้มที่แสนประหยัดของเขา แต่นั่นเหมือนน้ำหล่อเลี้ยงหัวใจเธอเชียวนะ แต่ช่วงนี้เขาห่างเหินอีกแล้วและก็กลับดึกตีสองตีสาม ไม่บอกก็รู้ต้องไปนัดเจอแม่พวกผู้หญิงพวกนั้นแน่ “โว้ย...เบื่อจริง ๆ คราวก่อนหอนเป็นหมา คราวนี้อะไรอีกคะสาว” จำได้ว่าดีกับผู้แล้วเพื่อนหอนไม่ไหว ยกความดีความชอบมาบรรยาย “ก็เขามาทำดีด้วยนี่นา” เสียงงอแงเหมือนเด็กตอบกลับเพื่อนเกย์อย่างเจสซี่ “บอกให้แดกนักบาสก็ไม่เชื่อ เคี้ยวคนแก่ระวังติดฟันนะยะ” เจสซี่ผู้คร่ำหวอดเรื่องนี้กล่าวเตือนฉันด้วยความหวังดี แต่ใจมันไม่รักนี่หว