บทที่ 3 ปากดีขี้เหงา 1/2

เพียงพอยืนมองบัตรเอทีเอ็มที่เขาวางไว้ให้บนโต๊ะหัวเตียง ความรู้สึกในอกตีรวนกันไปหมด เดี๋ยวก็คิดว่าเขาเป็นห่วงแล้วก็ยิ้ม เดี๋ยวก็คิดว่าแค่ทำตามหน้าที่ผู้ปกครอง ใบหน้าก็สลดตามความคิด อย่างสุดท้ายก็คิดว่าเขาคงมีใจให้หรือเปล่าถึงได้ดูแลขนาดนี้ ความคิดเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย จนความคิดสุดท้ายที่หลอกตัวเองว่าเขามีใจให้เหมือนตัวเองรู้สึก นั่นจึงสรุปได้ว่า ‘แค่คิดไปเอง’

          “เห้อ...เมื่อไหร่จะเลิกเพ้อเจ้อคิดว่าเขาชอบแกนังเพียงพอ อยู่กับเขามาหลายปี หางตายังไม่แลเลย เอาความมั่นใจมาจากไหนฮะ”

          ด่าตัวเองให้สำนึกเสร็จแล้วก็นอน ปล่อยให้เวลาผ่านไปจนถึงวันศุกร์ ทุกวันเธอจะให้ลุงคมส่งแค่รถไฟฟ้า เพราะไม่อยากใช้เวลาบนท้องถนนนาน แม้ว่าจะขึ้นรถไฟฟ้าแค่ครึ่งชั่วโมง แต่ต้องเบียดเสียดกันทำให้หน้าเธอยมเหมือนเดิม เพราะมันร้อนและต้องแย่งอากาศกันหายใจ

          เห้อ...!

          เธอพ่นลมหายใจเมื่อข้างหน้าคือมหาวิทยาลัยแล้ว เดินจากรถไฟฟ้ามาไม่เท่าไหร่ก็ถึง นี่คือความโชคดีที่เลือกเรียนที่นี่ แต่โชคร้ายคือบ้านอยู่ไกลไปสักหน่อย ด้วยเพราะโครงการบ้านหรู ๆ มักอยู่ออกไปชานเมืองเล็กน้อย มันดีสำหรับเจ้าของบ้านอย่างคุณอคิน ที่จะไปทำงานได้สะดวกรถไม่ติดมาก แต่มันลำบากสำหรับคนจะเข้าไปในย่านใจกลางกรุงแบบเธอ

          เมื่อถึงคณะเธอก็ทรุดนั่งที่โต๊ะตัวเดิม เปิดกระเป๋าหยิบทิชชูขึ้นซับหน้าและลงแป้งใหม่ ปัดแก้มให้สีออกส้มฟุ้ง ๆ เติมลิปกรอสมันวาวสีชมพูเข้ากับเล็บที่ไปทำมา เท่านี้ลุคการเข้าเรียนของเธอก็ปังแล้ว

          แต่นั่งรอเพื่อนได้ไม่เท่าไหร่ ไอ้พี่เทมป์นักบาสคณะบริหารอินเตอร์ก็เข้ามานั่งเก้าอี้ตัวเดียวกับเธอ แล้วส่งสายตาเจ้าชู้นำมา

          “นั่งด้วยคนนะครับพี่เหงารอเพื่อน”

          ‘พูดมาได้เต็มปากเต็มคำว่าเหงา ทำราวกับฉันตาบอดมองไม่เห็นว่าสาว ๆ มองเขาด้วยสายตาเชื่อมสัมพันธ์ส่งไปให้ เพียงไอ้รุ่นพี่ยิ้มให้ทุกคนก็พร้อมเปลื้องผ้ารอบนเตียงแล้ว’

          ฉันยิ้มแสยะเล็ก ๆ แล้วก็เอ่ยด้วยใบหน้าที่แฝงด้วยไมตรีปลอม ๆ เพราะเห็นว่าเป็นรุ่นพี่ปีสี่เลยให้ความเคารพนิดหน่อย

          “ถ้าบอกว่าไม่ได้จะโกรธไหมคะ” พูดแบบถนอมน้ำใจอย่างที่สุดแล้ว แต่ว่า...

          “โอ้โหเทมป์เสียใจนะ”

          ‘นั่นมาแทนตัวว่าเทมป์อย่างโน้นอย่างนี้ สนิทกับญาติข้างไหนไม่ทราบฮะ’ แต่นั่นแหละทำได้เพียงคิดในใจ ก่อนจะฉีกยิ้มที่มองจากดาวอังคารก็รู้ว่าปลอม

          “พอดีว่าคุยกับผู้ชายทีละคนค่ะ”

          “ว้า...มีคนคุยแล้วเหรอ...พี่ไม่ติดนะ...พี่น่ะอยากเป็นมากกว่าคนคุย”

          ‘ไอ้ทุเรศ! มันต้องเป็นคน...ค_ย ขนาดไหนถึงพูดมาได้ขนาดนี้’ ฉันเริ่มเก็บอารมณ์ไม่ไหวเสียแล้ว วันนี้ผู้ชายบินไปต่างประเทศตื่นมาไม่ทันได้ยืนส่งก็อารมณ์เสียพออยู่แล้ว เพราะบินแต่เช้า แม้ทุกครั้งจะได้เพียงยืนส่งกระแสจิตอยู่ไกล แต่เจอยิ่งรุ่นพี่หื่นกามนี่มายั่ว อารมณ์จึงหงุดหงิดเป็นพิเศษ

          “พอดีว่าคนที่มากกว่าคุยก็มีแล้วอ่ะค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ” พูดพร้อมขยับไปนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ที่มันห่างจากไอ้หน้าหื่นพี่เทมป์

          ชื่อเสียงไอ้พี่เทมป์นี่โด่งดังเรื่องสลัดผู้หญิงทิ้งมากแค่ไหนทำไมใครจะไม่รู้ นี่คงอยากมาฟันแล้วทิ้งเหมือนคนอื่นสินะ ‘ฝันไปเถอะย่ะ ฉันน่ะเก็บสะโพกไปโยกกับคนที่ใช่เท่านั้นแหละ’

          เธอไม่ยอมให้ครั้งแรกเป็นการซ้อมเด็ดขาด ครั้งแรกของเธอต้องคนที่เธออยากให้เป็นคนพิเศษเท่านั้น แม้เจสซี่จะด่าว่าหัวโบราณก็เถอะ แต่ฉันนอนกับคนอื่นที่ไม่รักโดยไม่คิดอะไรด้วยไม่ได้จริง ๆ

          “ในมหาลัยนี้เหรอ?”

          “ไม่ใช่ค่ะ”

          “หูยยยคบคนนอกวงการด้วย” นอกวงการที่ไอ้พี่เทมป์หมายถึง คงจะเป็นคนนอกมหาวิทยาลัยละมั้ง

          “พอดีชอบคนที่มีความคิดเป็นผู้ใหญ่น่ะค่ะ ไม่ใช่ใหญ่แค่บางส่วนแต่ไร้ความคิด” ปากดีแล้วหนึ่ง

          ไอ้ครั้นจะหาทางหนี แต่ก็ไร้หนทางจริง ๆ เพื่อน ๆ ฉันทำไมมากันช้าจัง ปล่อยให้ไอ้พี่เทมป์ม่อฉันอยู่ได้

          พลันความคิดหาตัวช่วยเหมือนได้พบแสงสว่างเมื่อเจสซี่หนุ่มเกย์หน้าใสเพื่อนรักของฉันเดินมาไกล ๆ โน้นแล้ว

          “เจสซี่พี่เทมป์มาหาแก เร็วเข้าเขารอนานมาก” เทมป์เห็นว่าเป็นใครใบหน้าเลิ่กลั่กทันที จนขยับจะลุกหนีแต่ทว่าโดนมือนุ่ม ๆ ของน้องเพียงพอจับไว้เสียก่อน