บทที่ 2 ทีจูบกับคนอื่นยังไม่ว่าสักคำ 2/2

‘ซวยจริง ๆ ให้เขาเลี้ยงไม่ชอบ ชอบทำตัวลำบาก’ บ่นตัวเองเสร็จแล้วก็ไปล้างหน้าแปรงฟันจะได้สดชื่น เปิดแมคบุ๊กไล่ทำงานไปจนเลยเวลาไปถึงตีสี่แบบงง ๆ

          สองมือชูกขึ้นสอดประสานด้านบนแล้วบิดขี้เกียจคลายความเมื่อยล้า ก่อนจะขยับขึ้นเดินเข้าไปในครัวหาเครื่องดื่มเย็น ๆ เพื่อทำให้ร่างกายสดชื่น

          เธอตักเอาน้ำแข็งในตู้เย็นที่มีเครื่องทำน้ำแข็งอัตโนมัติใส่แก้ว รินน้ำอัดลมสีดำแบบน้ำตาลศูนย์เปอร์เซ็นต์เดินจิบออกจากครัวเพื่อเดินเข้าห้อง แต่เมื่อหันหลังกลับตัวก็ชนเข้ากับแผงอกแน่นหนั่น ในชุดนอนผ้าคอตตอนสีขาว ตรงข้ามกับใจดำ ๆ ของเขานัก

          แล้วจมูกของเธอก็สั่งให้สูดกลิ่นเข้าลึกเต็มปอด กลิ่นกายหอม ๆ และเสื้อผ้าที่ซักรีดอย่างดีส่งกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่ม ที่ยามได้กลิ่นเป็นอยากกระโดดกอดแล้วเกลือกกลิ้งกับร่างกายเขา

          แต่...ได้แค่คิด!

          “อุ้ยขอโทษค่ะ” เธอเงยหน้าอย่างอ้อยอิ่งก่อนจะผละหน้าผากออกจากกล้ามอกแน่น ๆ แล้วก็ถอยออกมาเล็กน้อย แต่พอให้ได้ยืนใกล้ชิดเล็กน้อยเท่านั้น

          ‘ก็คนมันรัก กำไรนิด ๆ หน่อย ๆ ก็เอาเถอะ’

          ‘เขาเห็นท่าทางยายเด็กดื้อแล้วอยากจับมาตีก้นนัก ดูทำเข้า สีหน้าอ้อนแบบนี้ไงใครจะอยากให้ไปเที่ยวกลางคืน โดนผู้ชายจับไปข่มขืนพอดี’

          แต่เขาเป็นผู้ปกครองต้องทำตัวให้ดูดุเอาไว้ เพียงพอจะได้กลัวเขา

          “ไม่กินข้าวแต่กินน้ำอัดลม?” น้ำเสียงดุดันเล็กน้อยบอกให้รู้ว่าเธอเอาแต่ใจแบบนี้ไม่ได้ จะยังไงก็ต้องกินข้าวถึงจะกินของพวกนี้ได้

          “ก็ง่วง อยากตาสว่าง” เพียงพอก้มหน้างุดอุบอิบ เสียงเล็กเสียงน้อยออกมา

          “จะเช้าแล้วทำไมยังไม่นอนอีก ไหนว่านอนตั้งแต่หัวค่ำ” น้ำเสียงคาดคั้นนั้นบอกให้รู้ว่าเธออย่าโกหกเด็ดขาด หรือจะแอบตื่นมาคุยกับผู้ชายกลางดึกไม่ยอมหลับยอมนอน

          “มีงานค่ะ ตื่นมาทำตอนเที่ยงคืน เห็นว่าจะเช้าแล้วก็เลยจะรออาบน้ำไปเรียนทีเดียว ออกแต่เช้ารถจะได้ไม่ติด” เธอไม่อยากนั่งรถไปกับลุงคมแล้ว ‘เพราะรถติดบรรลัยกว่าจะถึงมหา’ลัยหน้าเธอยมมันเยิ้มมาก’ 

          “มีเรียนแต่เช้าหรือไง” เขายังซักต่อ เรื่องการเรียนของเธอเขาไม่เคยรู้เลย ไม่รู้ว่าโกหกหรือเปล่า ตอนเขาเรียนชอบมีเรียนเก้าโมงไม่ก็สิบโมง ไม่เคยมีเรียนเช้าเหมือนมัธยมเสียหน่อย

          “เรียนเช้าไหมก็ต้องไปเหมือนกันนี่คะ ค่อยไปหลับในห้องเอา รถติดเบื่อ”

          “นี่...ฉันให้ไปเรียนใครให้นั่งหลับ”

          “ก็ง่วงนี่คะ...ไม่ให้หลับแล้วจะให้ทำอะไร” เรื่องต่อปากต่อคำกับเขาเธอชื่นชอบที่สุด ยิ่งกวนเขาได้ถือว่าเธอชนะ ไม่ใช่อะไรเพราะพูดคุยดี ๆ เพียงสองคำก็เลิก แต่ถ้าทะเลาะกันมันจะยืดเวลาให้เธอได้อยู่ใกล้เขานานอีกหน่อย แค่นี้เธอก็ใจฟูมีแรงไปเรียนแล้ว

          “จะไม่เถียงสักคำไม่ได้หรือไง” เขาที่หัวเสียนัก อุตส่าห์ได้ยินเสียงเลยรีบลงมาดูด้วยความเป็นห่วง แต่กลับโดนยายตัวแสบต่อปากต่อคำเสียนี่ ถ้าเป็นเด็กเป็นเล็กจะจับฟาดก้นให้ลายเลย

          “แล้วก็อย่าไปเที่ยวกลางคืนอีกรู้ไหม มันอันตราย” เมื่อเถียงสู้ไม่ได้เปลี่ยนเรื่องเฉย เธอบึนปากอย่างไม่พอใจเล็กน้อย ก่อนจะตอบ

          “เที่ยวได้ที่ไหนอีกล่ะ เงินไม่มีสักกะบาท” เรื่องจริงเลยเรื่องเงินไม่มีสักบาท นี่เพิ่งได้เงินมาที่แอบไปเปิดบัญชีไว้รับรายได้ค่าขนมที่ต้องหาเอง ก็เหลือแทบไม่ติดบัญชีแล้ว

          เขาพ่นลมหายใจออกไป แต่ก็เกือบใจอ่อนแล้วเมื่อเห็นใบหน้าเศร้า ๆ แต่เขาไม่หลงกลเธอเด็ดขาด

          “วางบัตรเอทีเอ็มไว้ให้แล้วหัวเตียงไม่เห็นเหรอ” เขาพูดห้วน ๆ แล้วกำชับต่อ

          “ใช้แค่เงินที่โอนเข้า บริหารเอาเอง”

          “ลำบากนักก็ไม่ต้องหรอกค่ะ เพียงหาเองได้”

          นั่นไงจะกินข้าวคลุกเกลือแล้วยังปากดี คงคอนเซ็ปต์อะไรไม่ดีปากดีไว้ก่อนของตัวเองไม่เปลี่ยน ที่จริงก็น้อยใจเขาด้วยนั่นแหละถึงพูดออกไปอย่างนั้น

          “อย่าอวดดี!” เขาข่มเสียงปรามเด็กดื้ออย่างเธอ

          “ไม่ได้อวดดี เพราะทำอะไรก็ไม่เคยดี ไม่เหมือนบางคนยืนจูบกับผู้หญิงกลางผับเป็นคนดีเหลือเกิน” เธอพูดแล้วก็เดินหลบผ่านหน้าเขาไป

          แต่เมื่อลมวูบผ่านหน้า คนตัวใหญ่กว่าก็คว้าแขนเธอกลับมาจนน้ำกระฉอกรดเสื้อ

          ซ่า!!

          “อุ้ย” เขาเอามือปัดน้ำแล้วก็แย่งแก้วไปถือ แต่ดันไปปัดโดนเนินนมในชุดนอนบางเบา แล้วปลายยอดปทุมที่ได้สัมผัสกลับตั้งขึ้นจนเขารู้สึกได้ เขามือสั่นเล็กน้อยแต่พยายามบังคับไม่ให้มันมากเกินไปจนเธอจับได้ว่าคิดไม่ซื่อ

          ‘บ้าชิบเป๋ง!’ กว่าจะเอาเจ้าตัวดีลงได้ก็ใช้เวลาอยู่นาน คราวนี้เหมือนปลุกมันขึ้นมาอีกแล้ว

          เพียงพอมองสีหน้าเขา แต่พบเพียงความว่างเปล่าในดวงหน้า จึงเข้าใจว่าเขาไม่ได้ตั้งใจและไม่เคยคิดอะไรกับเธอเลย กระทั่งสัมผัสกันขนาดนี้ยังไม่สะดุ้งสะเทือน

          ‘นมใหญ่ขนาดนี้ ยังไม่ดึงดูดพอหรือไง?’

          แต่จะยืนให้เขาปัดไปปัดมาให้หมดความมั่นใจทำไม เธอรีบกลับเข้าห้องเปลี่ยนชุดดีกว่า เสียเวลาชิบเป๋งขายอ้อยก็ไม่ซื้อ

          “พอแล้วค่ะง่วง จะไปนอนต่อ” เธอสะบัดตัวแล้วเดินออกไป แต่เขาดันเรียกให้หยุดก่อน

          “เดี๋ยว! เห็นจูบที่ไหน” เขาหรี่ตาลงอย่างจับผิด เพราะเขาก็จูบกับคนที่หิ้วไปนอน หรือเรียกอีกอย่างว่าตัดปัญหาด้วยการซื้อกิน และมั่นใจว่าต้องเป็นผับที่ไหนสักที่ หากเช่นนั้นเพียงพอก็ต้องไปที่นั่นเหมือนกัน

          “อย่ารู้เลย หิวก็ยอมรับไปเถอะ ใครว่าอะไร”

          “เพียงพอ!!!” เสียงกดลากให้ต่ำด้วยความไม่พอใจ แต่ว่าเจ้าตัวไม่อยู่ฟังแล้ว หนีกลับไปนอน