ตอนที่ 1 มีแค่มึงก็พอแล้ว

สนามบาสเกตบอล – มหาวิทยาลัย

ปัก เอี๊ยด ปัก !

เสียงลูกบาสเกตบอลปะทะกับพื้นสนามสลับกับเสียงฝีเท้าของนักกีฬาดังก้องโถงเนื่องจากการซ้อมอย่างหนักหน่วงเตรียมพร้อมสำหรับการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัย

ปิ๊ด ปี๊ดดดดดด !

การฝึกซ้อมจบลงเหล่านักกีฬาต่างพากันแยกย้ายพักผ่อนตามอัธยาศัย บ้างก็นั่งกับเพื่อนในทีม บ้างก็นั่งกับแฟนสาวที่มารอให้กำลังใจ

ยกเว้นก็แต่ตำแหน่งพอยต์การ์ด ที่หลบมานั่งข้างเพื่อนสนิท..

“เป็นไง เหนื่อยไหม”

ดรีมเอ่ยถามเสียงใสปนรอยยิ้มหวาน เป็นอีกครั้งที่เธอมานั่งรอเขาซ้อม แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกแต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเขินอายเมื่อมีสายตาของเพื่อนในทีมเขามองมา

“นิดหน่อย”

“อะ”

เธอยื่นขวดน้ำที่เตรียมไว้เข้าใกล้มือหนุ่มนักกีฬา แต่เขากลับไม่ได้สนใจมันเลยสักนิด คว้าเอาแก้วชาไข่มุกที่เหลืออยู่ค่อนแก้วมาดูดโดยไม่ได้รับอนุญาต

“มึงกินหลอดเดียวกับกู ?”

“อืม ทำไม น้ำตาลตกอยากกินของหวาน”

ว่าจบก็ดื่มต่อโดยไม่สนใจว่าเจ้าของจะพูดอะไร นี่เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่คุณชายเช่นเขาดื่มน้ำแก้วเดียวกับคนอื่น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการใช้หลอดเดียวกัน

“ไม่ไปนั่งกับเพื่อนอะ”

“พวกมันก็นั่งกับแฟนไง”

ร่างสูงโปร่งหย่อนก้นลงข้างตัวเพื่อนสนิท ร่างที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเคลือบผิวขาวผ่องจนขึ้นเงาเซ็กซี่เสียจนละสายตาไม่ได้

“หาแฟนสักทีดิจะได้มีคนมาให้กำลังใจ”

ฝันลดาสูดลมหายใจเฮือกใหญ่พูดในสิ่งที่ฝืนกับความรู้สึกพลางกวาดสายตาไปรอบสนามมองคู่หนุ่มสาวที่ป้อนน้ำซับเหงื่อให้กันเฉกเช่นคู่รัก ทั้งโถงใหญ่นี้คงมีแค่เธอกับเขาที่ไม่ได้อยู่สถานะนั้น

“มีแค่มึงก็พอแล้วปะ”

ทว่าลมปากจากคนไม่ได้คิดกลับพาใจคนฟังหลุดลอยไปไกล อกข้างซ้ายเต้นระรัวเลือดลมสูบฉีดพล่านพลันหน้าแดงก่ำ ฝ่ามือน้อยกำแน่นฟันแหลมคมขบกัดริมฝีปากด้านในเบา ๆ เพื่อหยุดความคิดของตนเอง

“มะ.. มึงว่าไงนะ”

“มีมึงเป็นเพื่อนก็พอแล้ว มีแฟนเดี๋ยวก็งอนกันเลิกกันอีก รำคาญ”

สิ้นประโยคเมื่อครู่ใบหน้าแดงซ่านก่อนหน้าสลดลง คำพูดของเขาเหมือนกำลังขีดเส้น ‘เพื่อน’ คั่นกลางระหว่างเขาและเธอ ซึ่งแน่นอนว่ามันได้ผลเป็นอย่างดี

“ฝากหน่อย”

โทรศัพท์มือถือส่วนตัวถูกวางลงบนตักเพื่อนสนิททันทีที่พูดจบ เสื้อบาสตัวแพงค่อย ๆ เลิกขึ้นเผยให้เห็นมัดกล้ามแน่นเรียงตัวสวย

“อึก”

เสียงกลืนน้ำลายอึกใหญ่ดังขึ้นจนฮาร์ทต้องหันมอง พวงแก้มสีชมพูจัดรวมกับดวงตาโตของเพื่อนสนิทพานให้เขาแอบหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

“มะ.. มึงเลิกถอดเสื้อในที่สาธารณะสักที !”

เธอตัดใจละสายตาเบนหน้าหนีจากหนุ่มหล่อกล้ามแน่นด้านข้าง แม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็นหุ่นนายแบบเซ็กซี่ของเขาแต่ก็อดเขินอายจนหน้าแดงไม่ได้เลยสักครั้ง

“ทำไม มึงก็ชอบดูไม่ใช่เหรอ ชมพูนะ ฮึ”

เขาว่าพลางลูบไล้กล้ามเนื้อก่อนจะลากไล้ปลายนิ้วมือขึ้นวนรอบจุกเต้าสีระเรื่อ สายตาชายเชยมองเพื่อนสาวด้วยรอยยิ้มกระหยิ่มใจเมื่อได้แกล้ง

“ใครจะชอบ ชิ !”

คราวนี้ไม่ใช่แค่เบนหน้าหนี เธอหันทั้งตัวเพื่อไม่ให้สายตาซุกซนเห็นเรือนร่างเมื่อครู่อีก แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อหัวสมองของเธอฝังภาพนั้นลงส่วนลึกไปแล้ว

“กูกลับนะ”

“เออ ๆ”

ขณะที่คนสองคนคุยกันอยู่นั้นเพื่อนในทีมก็ขัดขึ้น ทุกคนโบกมือลากันไม่เว้นแม้แต่หญิงสาวผู้ไม่เกี่ยวข้องเช่นฝันลดา

บรรยากาศทั้งสนามกีฬาในร่มเงียบสงบปราศจากผู้คนรบกวน ดรีมลอบมองคนด้านข้างที่กำลังนั่งเอนกายเตะลมโดยไม่เอ่ยคำใด

“มึงกลับไง รอนี่เดี๋ยวกูไปส่ง”

ว่าจบร่างสูงโปร่งก็หยัดกายลุกขึ้นก่อนจะวิ่งเข้าสู่ห้องแต่งตัวโดยที่ไม่รอฟังคำตอบของอีกฝ่าย จนเธอเองต้องย่นคิ้วส่ายหน้าเอือมให้กับความเอาแต่ใจของเขา

“สรุปถามหรือบอก !”

“สั่ง ฮึ ! รอกู !”

เขาทั้งตะโกนตอบทั้งวิ่งไปพร้อมกัน รอยยิ้มกว้างจนเห็นฟันหน้าครบทุกซี่ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาอีกครั้ง คงมีแค่เธอเท่านั้นที่ทำให้เขายิ้มได้เช่นนี้

“มึงก็ชอบมาเล่นกับใจกูแบบนี้แหละฮาร์ท ไอ้เหี้ย ! หล่อฉิบหาย”

คนอ่อนไหวอยู่เก่าก่อนใจสั่นระรัวนับครั้งไม่ถ้วน เพียงแค่เขายิ้มบาง ๆ ก็มีผลต่อความรู้สึกเธอได้ง่าย ๆ ไม่จำเป็นต้องยิ่งใหญ่ก็พิเศษสำหรับเธอ

จะดีแค่ไหน ถ้าเขาก็รู้สึกเช่นเดียวกัน..