Share

หลงเหลี่ยมหทัยกรณ์
หลงเหลี่ยมหทัยกรณ์
Author: Thita_

แนะนำเรื่อง/บทนำ

Author: Thita_
last update publish date: 2026-07-24 11:28:17

หลงเหลี่ยมหทัยกรณ์

“Just Sex เพื่อนกันเหมือนเดิม”

นิยายเซต หลงเหลี่ยมวิศวะ

ลีลาว้ากวิศวะ

หลงเหลี่ยมหทัยกรณ์

หลงเหลี่ยมเตชินทร์

หลงเหลี่ยมเหมันต์

“คิดอะไรกับกูปะเนี่ย”

“คิด แค่ เพื่อน !”

                                                                 

ฮาร์ท หทัยกรณ์ เตชะทรัพย์

21Y. 180/72 60 mm.

ประธานรุ่นวิศวกรรมโลหการปี 3

เกียรตินิยม อันดับ 1 เหรียญทอง

ดีกรีมือ 2 ของสาขา

พ่วงด้วย นักบาสมหาวิทยาลัย ตำแหน่งพอยต์การ์ด

นิ่ง สุขุม แต่ไม่สุภาพ ใช้เหตุผลมากกว่าอารมณ์

ลูกหลานตระกูลมาเฟียใหญ่ ร้ายลึก

ดรีม ฝันลดา สกุลธรักษ์

21Y. 164/49 Cup D

รองประธานรุ่นวิศวกรรมโลหการ ปี 3

เกียรตินิยม อันดับ 1 เหรียญทอง

ดีกรีมือ 1 ของสาขา

ใจดี เรียบร้อย น่ารัก เข้ากับคนอื่นง่าย

แอบแสบซนเฉพาะกับคนสนิท

บทนำ

HD Club

เพื่อนรักสองคนก้าวเท้าเข้าคลับด้วยสีหน้าและอารมณ์ที่แตกต่างกัน อีกคนยินดีที่เพื่อนสละโสด อีกคนกลับบึ้งตึงราวกับเป็นยักษ์เป็นมาร

“มึงไม่เสียใจ ?”

เสียงทุ้มแฝงด้วยความหงุดหงิดแปลก ๆ เอ่ยถามเพื่อนสนิทเมื่อทั้งสองมาถึงหน้าห้อง คิ้วหนาขมวดเข้าหากันชัดเจนว่าไม่ค่อยสบอารมณ์กับการสังสรรค์สละโสดในวันนี้

ฮาร์ท หทัยกรณ์ เตชะทรัพย์ หนุ่มแว่นดีกรีประธานรุ่น นิ่ง สุขุม แต่ไม่สุภาพ เขาได้ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้าชายน้ำแข็งประจำมหาวิทยาลัย เพราะไม่เคยมีใครได้เฉียดกรายเข้าใกล้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องบนเตียง

นอกจากมือแล้ว ก็ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครอีก..

“เสียใจทำไม ดีซะอีกเพื่อนมีแฟน”

เสียงราบเรียบเอ่ยตอบเพื่อนสนิทด้วยสีหน้าไปทางเดียวกัน เธอเข้าใจถ่องแท้ทุกคำที่เขาเอ่ย และไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นจริง ๆ ความสุขของเพื่อนเธอพร้อมยินดีด้วยเสมอ

ดรีม ฝันลดา สกุลธรักษ์ หญิงสาวผู้ร่าเริงใจดีประจำคณะ เธอยังมีดีกรีเป็นถึงมือหนึ่งของสาขา เกียรตินิยมอันดับหนึ่งเหรียญทอง พ่วงด้วยตำแหน่งรองประธานรุ่นผู้มีอำนาจตัดสินใจสูงสุด..

“ไม่อยากอยู่ก็บอก กูจะพากลับ”

เขาทิ้งท้ายไว้หนึ่งประโยคก่อนที่ประตูห้องวีไอพีจะถูกดันเข้าไป สีหน้าที่ต่างกันของผู้มาใหม่ทั้งสอง ทำเอาทั้งห้องหุบรอยยิ้มลงทันที

“นั่ง ๆ”

“พี่ดรีม”

เพื่อนในกลุ่มเชื้อเชิญผู้มาใหม่ ตามมาด้วยเสียงหวานของหญิงสาวรุ่นน้องเรียกพี่ประจำสาขาของเธอ แววตาประกายเรียกให้เธอเข้าไปนั่งข้างกันจนสาวเจ้ายากจะปฏิเสธ

“พี่ต้องเรียกว่าน้องบึ้มบั้มหรือพราวด์ดี”

“เรียกอะไรก็ได้ค่ะ”

ดรีมพูดคุยกับแฟนเพื่อนสนิทด้วยรอยยิ้มอย่างเป็นกันเอง แต่ในขณะที่เธอกำลังไถ่ถามอยู่นั้นกลับมีบุรุษผู้หนึ่งไม่พอใจกระดกเหล้าลงคอปานว่าเป็นน้ำเปล่า

ปัก ! แก้วเหล้าทรงกลมกระทบกับโต๊ะกลางห้องดังสนั่นเรียกสายตาทุกคู่ให้หันมอง ผู้ไม่สบอารมณ์หยัดตัวลุกขึ้นเต็มความสูงปลายเท้ามุ่งตรงออกจากห้องด้วยสีหน้าติดหงุดหงิดและไม่กล่าวคำใด แต่กระนั้นเพื่อนก็ยังดูออกว่าเขากำลังรู้สึกอย่างไร

“ไปดูมันเถอะ”

เตชินทร์สะกิดเพื่อนสาวคนเดียวในกลุ่ม เพราะพวกเขารู้ดีว่าในสถานการณ์นี้มีเพียงเธอเท่านั้นที่สามารถทำให้คลื่นลมพายุสงบลงได้

ทว่าดรีมกลับไม่ได้รู้สึกเช่นนั้น หากเธอไปสถานการณ์อาจจะเลวร้ายกว่าเดิมก็เป็นได้ อีกอย่างเธอไม่รู้ว่าต้องไปปลอบใจหรืออธิบายในสิ่งที่เขาเข้าใจผิดกันแน่

“มันยังคิดว่ามึง.. ?” แบทเอ่ยถามด้วยสีหน้ากังวล

“ปล่อยมันคิดไปเถอะ ขอโทษมึงด้วยแล้วกัน”

ใบหน้าที่เคยร่าเริงบัดนี้เศร้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัด แม้ว่ามุมปากจะฝืนยิ้มแต่เพื่อนกลับไม่ได้รู้สึกดีเลยสักนิด

“ไม่ต้องคิดมาก กูยังรอเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวอยู่นะ”

“คนมีแฟนพูดประโยคนี้กับคนโสดแบบกูเนี่ยนะ ฮึ”

หญิงสาวเบนหน้ามองแฟนเพื่อนสนิทด้วยรอยยิ้มกระเซ้าหยอกจนคนถูกมองเขินอายไม่น้อย เมื่อพูดถึงเรื่องอนาคตที่เธอไม่เคยวาดฝัน

“พราวด์ไปเข้าห้องน้ำนะ”

“แบทไปเป็นเพื่อน”

“เดี๋ยวกูไปเอง”

คนในห้องต่างรู้ดีว่าจุดประสงค์ของเธอคืออะไรจึงไม่ได้รั้งไว้ และแน่นอนว่าทุกคนคิดถูก เพราะเมื่อทั้งสองถึงห้องน้ำแล้วดรีมกลับไม่ได้หยุดแค่นั้น ตรงมายังโซนด้านนอกที่จัดไว้สำหรับให้ดูดบุหรี่โดยเฉพาะ

“ตามออกมาทำไม”

ทันทีที่เห็นหน้าเพื่อน บุหรี่ในมือก็ถูกทิ้งอย่างไม่ไยดีลงกระถางทราย ฮาร์ทหยัดตัวขึ้นเต็มความสูงพลางเบนหน้าหลบไปอีกทางเป่าลมไล่กลิ่นไม่พึงประสงค์ออกจากปาก

“เป็นอะไร”

“เปล่า มึงเข้าไปเถอะตรงนี้คนดูดบุหรี่เยอะ”

“รู้ว่ากูไม่ชอบแต่มึงก็สูบ”

“ไม่ใช่เพราะมึงหรือไง !”

น้ำเสียงกระด้างขึ้นของทั้งสองคนพาให้บรรยากาศโดยรอบตึงเครียดมากกว่าเก่า ดรีมจ้องมองเข้าไปในตาดวงเฉี่ยวของคนตรงหน้าพยายามหาเหตุผลที่เขาพาลเป็นหมาหวงก้างเช่นนี้

เพราะคำว่าเพื่อนแค่นั้นหรือ..

“มันมีแฟนแล้วมึงก็ยังไม่ตัดใจเหรอ !”

เสียงเข้มเอ่ยถามเพื่อนสนิทอย่างตรงไปตรงมา คิ้วหนาม้วนเข้าเป็นปมเกือบจะชนกัน สายตาภายใต้แว่นหนาส่อแววจริงจังขึ้นกว่าปกติ

“อะไร” คนตัวเล็กเอ่ยถามอย่างสิ้นคิด

“ก็ไอ้เหี้ยแบทไง !”

“กูกับแบทเป็นแค่เพื่อนกันฮาร์ท กูบอกมึงหลายครั้งแล้วว่ากูไม่เคยคิดเกินเพื่อนกับมัน !”

เธอโต้เถียงคอเป็นเอ็นด้วยความโกรธ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอและเขามีปากเสียงกันในเรื่องนี้ แม้ว่าเธอจะอธิบายอย่างไรเขาก็ยังปักใจเชื่อในความคิดของตนเองอยู่ดี

“อย่าโกหกกูดรีม !”

“กูเคยบอกเหรอว่าชอบมัน !”

“แล้วมึงชอบใคร !”

แววตาคู่นั้นส่งมาที่เธอด้วยความอยากรู้ สองคู่สายตาสบกันอย่างไม่บังเอิญส่งผลให้คนที่ใจไม่นิ่งเกิดความหวั่นไหวขึ้น ภายในราวกับเป็นจุดศูนย์กลางแผ่นดินไหว อกข้างซ้ายสั่นรัวเกือบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่

“มะ.. ไม่มี”

เธอเลือกที่จะปฏิเสธอีกครั้งไม่บอกความจริงออกไป เพราะเธอยังไม่แน่ใจว่าเมื่อความจริงปรากฏจะส่งผลดีหรือผลเสียกับความสัมพันธ์ ‘เพื่อนสนิท’ ของเธอและเขา

จะได้แฟน..

หรือ

เสียเพื่อน..

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • หลงเหลี่ยมหทัยกรณ์   ตอนที่ 15 ถึงเวลาแล้ว | จบบริบูรณ์

    “คืนนี้ พี่ขอรักเราให้สมกับที่พี่รอคอยมาทั้งอาทิตย์นะ”สิ้นเสียงแหบพร่า เสื้อผ้าอาภรณ์ชิ้นน้อยใหญ่ถูกปลดเปลื้องทิ้งลงข้างเตียงอย่างไม่ไยดี เผยให้เห็นความงดงามตามธรรมชาติที่ซ่อนรูป ยอดถันสีชมพูระเรื่อชูชันสู้สายตา ท้าทายให้ลิ้มลอง ไพค์ไม่รอช้าก้มลงครอบครองความนุ่มหยุ่นนั้นด้วยริมฝีปากร้อนผ่าว“อ๊า~ พี่ไพค์... เสียวจังอื้มมม”แอนนาแอ่นอกรับสัมผัสวาบหวามเมื่อลิ้นสากร้อนตวัดเลียวนรอบปานนมไว ๆ สลับกับดูดดึงแรง ๆ จนแก้มตอบ เสียงจ๊วบจ๊าบจากการดูดกลืนดังลั่นห้องฟังดูน่าอายแต่กลับปลุกเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนได้อย่างดีเยี่ยมไพค์ขบกัดยอดอกแข็งขึงเบา ๆ อย่างมันเขี้ยว สลับกับใช้มืออีกข้างบีบเคล้นเต้าอวบอิ่มจนเนื้อล้นออกตามง่ามนิ้ว สร้างรอยแดงจาง ๆ ตามแรงบีบมือเรียวของหญิงสาวขยุ่มกลุ่มผมสีดำสนิทของชายหนุ่มระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านจากปลายอกลงสู่ท้องน้อย สะโพกมนเริ่มบิดเร่าไปมาอย่างทรมานไพค์เลื่อนมือต่ำลงผ่านหน้าท้องแบนราบ สัมผัสเนินเนื้อสาวที่นูนเด่น ก่อนจะส่งนิ้วเรียวแทรกผ่านกลีบเกสรสีสดที่ชุ่มฉ่ำเข้าไปสำรวจความพร้อมภายใน น้ำหวานใสที่หลั่งรินออกมาต้อนรับเขาจนนิ้วเปียชุ่มเปรอะเปื้อน“แฉะหมดแล้ว อ

  • หลงเหลี่ยมหทัยกรณ์   ตอนที่ 14 หมอรักเมีย

    กว่าที่ทั้งสองจะออกจากห้องมาส่งคนน้องได้ก็กินเวลาไปค่อนวัน มือปลาหมึกของพี่หมอเอาแต่เกี่ยวรั้งเธอไว้ไม่ยอมปล่อย“ขอบคุณที่มาส่งค่ะ”แอนนากล่าวคำขอบคุณประดับยิ้มหวาน มือน้อยปลดเข็มขัดนิรภัย เตรียมจะเปิดประตูลงเมื่อจอดสนิท“เดี๋ยว”“คะ ?” “ยาแก้ปวด กับวิตามินบำรุง กินข้าวแล้วกินยาด้วย เย็นนี้พี่โทรหา ถ้าออกไปแล้วไม่บอกแบบเมื่อคืนรู้นะว่าต้องเจอกับอะไร หืม ?”เขายื่นถุงกระดาษใบเล็กที่เตรียมไว้ให้เธอด้วยสายตาเปื้อนเลศนัย แอนนารับถุงยามาถือไว้ หัวใจพองโตกับความใส่ใจเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ ทั้งขบขันกับความหวงจนออกหน้าออกตา“รู้แล้วน่า สั่งยิ่งกว่าพ่ออีก”“ผัวครับ ไม่ใช่พ่อ หรือหนูขาดชูการ์แดดดี๊ไหมคะ”แอนนาหน้าร้อนฉ่า รีบเปิดประตูรถลงไปอย่างรวดเร็ว ที่เพื่อนเธอเล่าให้ฟังเขาไม่ใช่คนแบบนี้เลยแม้แต่นิด ตอนนี้กลับกลายเป็นหนุ่มขี้อ้อนชอบหว่านเสน่ห์ไปได้เธอยืนโบกมือลาจนรถของเขาขับออกไปลับสายตา ก่อนจะหมุนตัวเดินขึ้นหอพักด้วยรอยยิ้มที่กว้างที่สุดในรอบปี โลกทั้งใบดูเป็นสีชมพูสดใส แม้แดดเมืองไทยจะร้อนระอุก็ไม่อาจทำให้เธอหงุดหงิดได้“ฮั่นแน่ ! ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มาแต่ไกลเชียวนะ”เสียงทักทายจากล็อบบี้ทำเอาแอน

  • หลงเหลี่ยมหทัยกรณ์   ตอนที่ 13 เมียเก็บของคุณหมอ

    แสงแดดอ่อนยามสายลอดผ่านม่านทึบแสงเข้ามาภายในห้องนอนกว้าง ตกกระทบลงบนผิวกายเปลือยเปล่าใต้ผ้าห่มนวมผืนหนาที่ยับยู่ยี่แอนนาลืมตาตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้งที่เปลือกตา อาการปวดเมื่อยตามร่างกายยังคงตอกย้ำถึงบทรักอันเร่าร้อนและยาวนานเมื่อคืนได้เป็นอย่างดี หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อยเพื่อคลายความขบเมื่อย แต่กลับพบว่าตนเองถูกพันธนาการไว้ด้วยวงแขนแกร่งของคนที่นอนหายใจสม่ำเสมออยู่ข้างกายพี่หมอไพค์ยังคงหลับสนิท ใบหน้ายามนิทราของเขาดูไร้พิษสง ผิดกับพยัคฆ์ร้ายจอมหึงหวงเมื่อคืนราวกับคนละคน แอนนานอนตะแคงมองใบหน้าคมคายนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งรัก ทั้งหลง แต่ลึก ๆ กลับมีความหวาดหวั่นสายหนึ่งเกาะกุมหัวใจอยู่ไม่จางหายรักจริง ๆ ...หรือระบายความใคร่...แม้เมื่อคืนเขาจะพูดคำว่าแฟนออกมา แต่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนั้น ใครจะไปรู้ว่าเขาพูดเพื่อตัดรำคาญหรือพูดเพราะอารมณ์พาไป ยิ่งคิดถึงสถานะที่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ ไม่ให้เพื่อนสนิทอย่างลัทรู้ ความน้อยเนื้อต่ำใจก็ตีตื้นขึ้นมาจุกที่อก“แค่เมียเก็บของคุณหมอเหมือนที่ได้ยินมาไหมนะ”ความคิดฟุ้งซ่านทำให้ขอบตาร้อนผ่าว แอนนาค่อย ๆ แกะท่อนแขนหนักอึ้งของชายหนุ่มอ

  • หลงเหลี่ยมหทัยกรณ์   ตอนที่ 12 หนูเป็นของใคร

    เสียงบีทดนตรีหนักหน่วงดังกึกก้องสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ แสงไฟเลเซอร์หลากสีสาดส่องตัดผ่านความมืดสลัวภายในผับหรู สร้างบรรยากาศมึนเมาเร้าอารมณ์ให้เหล่าผีเสื้อราตรีได้วาดลวดลายโยกย้ายส่ายสะโพกกันอย่างเต็มที่ กลิ่นบุหรี่จาง ๆ ผสมปนเปกับกลิ่นน้ำหอมหลากยี่ห้อปะทะกลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึก ลอยอวลเป็นเอกลักษณ์ของสถานเริงรมย์ยามค่ำคืนแอนนาในชุดเดรสเกาะอกสีแดงเพลิงรัดรูปสั้นเหนือเข่า อวดผิวสีขาวผ่องนวลเนียนและเรียวขายาวสวย กำลังยืนเต้นเบา ๆ อยู่หน้าโต๊ะวีไอพีกับกลุ่มเพื่อน แก้วค็อกเทลสีสวยในมือถูกยกขึ้นจิบเป็นระยะ ใบหน้าหวานฉ่ำเยิ้มด้วยฤทธิ์เมรัย ดวงตากลมโตปรือมองบรรยากาศรอบกายด้วยความสนุกสนาน“ชะนี ผู้มองค่ะแจกอ้อยเร็ว”ลัทกระซิบกระซาบข้างหูแข่งกับเสียงเพลง พลางพยักพเยิดไปทางชายหนุ่มหน้าตาดีที่ส่งยิ้มเจ้าชู้มาให้ ทว่าแอนนาเพียงแค่ยักไหล่ ยิ้มตอบตามมารยาทไม่ได้คิดจะสานต่อแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่คิดเช่นนั้น ชายหนุ่มคนดังกล่าวถือแก้วเหล้าเดินตรงเข้ามาหาอย่างถือวิสาสะ สายตาโลมเลียกวาดมองเรือนร่างของหญิงสาวอย่างจาบจ้วง ก่อนจะเอื้อมมือมาแตะที่ต้นแขนเปลือยเปล่าของเธอ“ขอโทษครับคนสวย มาคนเดียวเหรอ ให้ผมเล

  • หลงเหลี่ยมหทัยกรณ์   ตอนที่ 11 เราเป็นอะไรกัน

    “อ่ะ กินเยอะ ๆ”เขาวางจานที่จัดการเสร็จสรรพคืนมาตรงหน้าเธอ พร้อมกับตักเนื้อปูแกะแล้วใส่จานให้อีกกองพะเนิน จนอรไพลินรู้สึกกังวลเล็กน้อย“พี่หมอไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้ค่ะ แอนเกรงใจ”เสียงเธออ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ความประทับใจตีตื้นขึ้นมาจุกอก ใบหน้าสดใสมั่นอกมั่นใจตอนนี้เล็กลีบเหลือเพียงสองนิ้วได้“กินไปเถอะ ไม่ได้ลำบากอะไร บอกแล้วค่อยใช้คืน”เขาเบี่ยงเบนความสนใจคนน้องไปทางอื่นเพื่อให้เธอผ่อนคลายลง แอนนามองการกระทำที่สวนทางกับคำพูดห้วน ๆ นั้นแล้วอดยิ้มไม่ได้ไม่รู้ว่าเขาใส่ใจเธอ...หรือเป็นแค่ช่วงโพรโมชัน...“ขอบคุณนะคะ พี่หมอไพค์น่ารักจัง”คำชมโต้ง ๆ ทำเอาหมอไพค์สำลักน้ำซุปเล็กน้อยจนใบหูแดงระเรื่อลามไปถึงคอ เขาหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่มกลบเกลื่อน สายตาวอกแวกเล็กน้อยไม่กล้ามองเธอตรง ๆ อย่างที่เคยบรรยากาศบนโต๊ะอาหารดำเนินไปอย่างรื่นรมย์ ความเกร็งในตอนแรกมลายหายไปจนหมดสิ้น ทั้งคู่แลกเปลี่ยนบทสนทนาเรื่องสัพเพเหระ แอนนาเล่าเรื่องวีรกรรมเปิ่น ๆ ในมหาวิทยาลัยให้ฟัง ส่วนไพค์ก็นั่งฟังเงียบ ๆ คอยตบมุกบ้าง ยิ้มบ้าง คอยตักอาหารใส่จานไม่ให้ขาดสาย ราวกับกำลังขุนหมูตัวน้อยให้อ้วนพีจนกระทั่งของคาวหมดเกลี้ยง เ

  • หลงเหลี่ยมหทัยกรณ์   ตอนที่ 10 ป๋าขา

    รถหรูแล่นฝ่าการจราจรที่คับคั่ง มุ่งหน้าสู่ร้านอาหารริมน้ำชื่อดังแห่งหนึ่ง บรรยากาศในรถเงียบสงบแต่เต็มไปด้วยมวลความรู้สึกบางอย่างที่อัดแน่น มันทั้งขัดเขิน โหยหา และตื่นเต้น“เรื่องลัท... พี่ไม่อยากให้น้องพี่รู้เรื่องเราตอนนี้นะ”จู่ ๆ ไพค์ก็เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ แอนนาชะงัก หันไปมองเขาด้วยแววตาตัดพ้อเล็กน้อย ทั้งที่สะกดจิตตัวเองทุกเช้าแต่กลับรู้สึกจุกในอกตอนที่ได้ยินจากปากเขาเอง“ค่ะ”เธอตอบสั้น ๆ ทว่ากลับเปี่ยมไปด้วยความน้อยอกน้อยใจจนเขารับรู้ได้ ไพค์เลี้ยวรถเข้าซองจอดอย่างชำนาญ ก่อนจะหันมาสบตาเธอตรง ๆ ด้วยท่าทางจริงจังน่าเกรงขาม“พี่แค่อยากให้เรามั่นใจกันมากกว่านี้ก่อนแล้วค่อยบอก แอนมั่นใจก็บอกพี่ เดี๋ยวพี่ไปคุยกับลัทเอง”ใจดวงน้อยพองโตคับอก ความน้อยใจเมื่อครู่มลายหายไปราวกับหมอกควัน คำพูดเมื่อครู่ราวกับว่าเขายกการทางเลือกทั้งหมดให้เธอเป็นฝ่ายตัดสินใจเขาจะเชื่อฟังทุกอย่าง...“มะ... มั่นใจอะไรคะ เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย”เธอตอบเสียงอ้อมแอ้มก้มหน้างุดมองมือตัวเอง ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าพยายามกลั้นรอยยิ้มไว้แน่น ขณะเดียวกันอกซ้ายก็บีบคลายเร็วรัวจนรู้สึกปวดหนึบไพค์ปลดเข็มขัดนิรภัยก

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status