บทที่2

ลมเย็นพัดพากลิ่นหอมอ่อนโยนจากกายสาว นั่นยิ่งทำให้ไอ้กล้าตื่นทั้งตัวตื่นทั้งกาย ความเป็นชายขยายใหญ่ด้วยความต้องการ เสียงผิวน้ำหยอกล้อกับสายลม เสียงต้นไม้ใบไม้ที่ไหวตามแรงลม สิ่งเหล่านั้นยิ่งทำให้ร่างกายของหนุ่มรุ่นกระทงพลุ่งพล่าน

ภาพในมโนของไอ้กล้าเวลานี้คือพาแม่สาวตรงหน้ากลับเรือนหลังเล็กที่อยู่หัวนา ซึ่งเป็นเรือนไม้ขนาดเล็กกะทัดรัด พ่อหมอสินท่านจะปลูกไว้ให้บ่าวไพร่ไว้หัวนาท้ายนาเพื่อดูแลท้องทุ่งนานับหลายร้อยไร่  

“แม่เนื้ออุ่นว่ากระไรนะ น้องมารอพี่เช่นนั้นหรือ” ไอ้กล้าถามสาวเจ้าย้ำอีกครั้ง   

“ใช่จ้ะ” แม้ไม่เห็นหน้าชัดแจ้งแต่ผิวที่กระจ่างเล่นแสงตะเกียงนั่นก็เพียงพอทำให้ไอ้กล้าผู้ไม่เคยต้องมือสาวใดใจสั่นได้อีกครา

“แล้วน้องชื่ออะไรจ๊ะ” กล้ายื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกนิด มันหมายจะมองหน้าสาวให้ชัดเจนขึ้นอีกหน่อย ทั้งยังหวังจะสูดกลิ่นหอมจากกายหล่อนอีกสักนิด

อา...ความหอมจากกายสาวทำให้ไอ้กล้าแข็งไปทั้งลำ

“เอ่อ...พี่ชายไปไหนมาเหรอจ๊ะ” หล่อนคงอายจึงไม่ยอมบอกชื่อ แต่ไม่เป็นไรไอ้กล้าไม่ถือ ชื่อไว้รู้จักทีหลังย่อมได้

“งานวัดจ้ะ” กล้าเอ่ยตอบหันมองทั้งถนนและทางน้ำ น่าแปลกเหลือเกินที่แถวนี้ไร้ซึ่งผู้คน คงเพราะนี่ดึกโขแล้วกระมัง ลมเย็นพัดผ่านท้ายทอยไอ้กล้าอีกครั้ง

ความรู้สึกเสียวสันหลังวูบนี่เกิดจากอะไร แต่เพราะมัวแต่สนใจสาวตรงหน้ากล้าจึงปัดทุกความรู้สึกอื่นออกไป

“งานวัดเหรอจ๊ะ” สาวสวยทวนคำ  

“จ้ะ นี่ก็ดึกแล้วลมมันเย็น พี่ว่าเราไปหาที่อุ่น ๆ กันดีไหม” ที่อุ่น ๆ ที่ไอ้กล้าหมายถึงคือห้องนอนในเรือนไม้ของมันนั่นแหละ

“ดีจ้ะ” หญิงสาวรีบตอบด้วยเสียงก้องกังวาน กล้าขมวดคิ้วเล็กน้อย ทำไมเสียงของหล่อนถึงได้เหมือนว่าสะท้อนมาจากที่ใด คล้ายเสียงหล่อนจะอยู่ไกลจากตรงนี้

ไอ้กล้าปัดทุกความสงสัยออกไปอีกครั้ง เวลานี้เขาอยากใกล้ชิดหล่อนให้มากกว่านี้ อยากพาหล่อนกลับเรือนเสียบัดนี้ จากนั้นก็เสพสุขกันทั้งคืน

คืนนี้ไอ้กล้าผู้ไม่เคยมีเมียมาก่อนหวังว่าจะได้ลิ้มรสของการเสพสมระหว่างชายหญิง ท่อนเนื้อกลางกายเวลานี้กำลังดุนดันกางเกงเขาจนเสียรูปทรง

“น้องอยากเป็นเมียคุณพี่” เมื่อได้ยินคำนี้ความอดทนของกล้าก็ขาดผึง ความคิดที่จะพาสาวกลับไปยังเรือนเพื่อร่วมรักกันอย่างสุขสม เวลานี้มันกลับทวีความต้องการมากยิ่งขึ้นและยิ่งขึ้น

เรือนของตนคงไกลเกินไป ไอ้กล้าหันซ้ายแลขวา ดึกดื่นป่านนี้คงไม่มีผู้ใดเดินผ่านมาแถวนี้กระมัง

ศาลาริมน้ำแห่งนี้ก็น่าจะพอทำอะไรได้บ้าง ไอ้กล้าเคยแอบเห็นคนเสพสุขกัน ก็มีบ้างที่ยืนทำ คงไม่เป็นไรหากเขากับสาวงามจะทำเรื่องอย่างว่าที่นี่ กว่าจะเดินไปถึงกระท่อมคงขาดใจตายเสียก่อน

มือหนาของไอ้กล้าลูบท่อนลำที่ขยายตัว มันจัดการขยับตะเกียงวางบนพื้นศาลา แสงรำไรส่องสว่างเห็นปลีน่องขาวผ่อง

ไม่ไหวแล้ว คงไม่มีใครผ่านมาแถวนี้หรอก มันจัดการหรี่แสงของตะเกียงลงอีกนิด ให้บรรยากาศมืดลงอีกหน่อย อย่างนี้แหละไอ้กล้าชอบ ขอกอดสักทีให้หายอยากเถอะวะ

“มาเถอะ พี่จะเป็นผัวให้น้องเอง” ร่างใหญ่คล้ำของไอ้กล้ารีบโผเข้าหาร่างงามทันที หมายจะกอดฟัดให้หนำใจ

โป๊ก!!! “โอ๊ย!” เสียงโป๊กนั่นคือเสียงของหัวกระแทกกับเสาของศาลาไม้ และเสียงที่ตามมาคือเสียงร้องของไอ้กล้า

ไอ้กล้ามองสาวตรงหน้า ร่างก็ยังขาวผ่องอยู่ตรงนั้น ทำไมถึงได้พลาดเป้าได้นะ

อ๋อ นี่สาวเจ้าคงหลบเพราะความเขินอายสินะ ไอ้กล้าจึงลองใหม่ด้วยการจับมือแทนการกอด

หวืด! ไอ้กล้าคว้าได้เพียงลมเท่านั้น หล่อนไม่ได้ชักมือหลบแต่เขาจับไม่ได้นี่มันอะไรกัน เขาคงเมาเพราะก่อนจะมาถึงนี่ก็ดื่มมาพอเป็นกระสาย เช่นนั้นขอลองอีกที

หวืด!

ไอ้กล้าลองอีกหลายครั้งจึงได้รู้แน่ชัดแล้วว่า

“ผีหลอก....ผีหลอก กูกลัวแล้ว ๆ”  ไอ้กล้าถลาออกจากศาลาปากก็ร้องตะโกนว่า ‘ผีหลอก ๆ’

ตีนที่ไร้รองเท้าวิ่งผ่านต้นไม้ใบหญ้าอย่างรวดเร็ว ล้มบ้างลุกบ้างแต่เวลานี้ต่อให้คลานหนีไอ้กล้าก็จะทำ มันไม่ยอมหันมองหลังอีกเลยแม้จะมีเสียงเรียก  

“พี่จ๋า…” เสียงหวานของผีสาวยังตามไอ้กล้าไม่ห่าง

“ไปให้พ้น กูกลัวแล้ว อย่าหลอกกันเลย ฮือ ๆ” มันลนลานวิ่งหน้าตาตื่น น้ำหูน้ำตาจากความกลัวไหลออกมาไม่หยุด

ท่อนเนื้อกลางกายก่อนหน้านี้ที่เคยแข็งขึง เวลานี้เหี่ยวยิ่งกว่ามะเขือเผา กลัวหรรมหดเป็นอย่างไรไอ้กล้าเข้าใจแล้ววันนี้

“พี่จ๋า”

“กูไม่ได้ชื่อจ๋า อีผีชั่วไปให้พ้นนะ กูไม่เป็นผัวมึง” ไอ้กล้ายังด่าผีไปด้วยวิ่งไปด้วย เรือนหลังเล็กของมันอยู่ตรงหน้าแล้ว อีกไม่กี่ก้าวก็จะถึงเรือนแล้ว อีกนิดเดียว

ตุบ!!! ด้วยอารามรีบร้อนทำให้สะดุดขาตัวเองล้มหน้าคว่ำ กองนิ่ม ๆ ที่หน้ามันมุดอยู่เวลานี้น่าจะเป็นกองขี้ของไอ้หลง ก่อนไปงานวัด ไอ้หลงควายเผือกของคุณศรัณย์ขี้ไว้แถวทางขึ้นบ้าน ไอ้กล้ารีบจึงไม่ได้กวาดให้เรียบร้อย