EP 42: คำสารภาพบาป

สองก้าว... สามก้าว...

ร่างบอบบางของ พาย ค่อยๆ ก้าวเดินไปตามโถงทางเดินของคณะบริหารธุรกิจด้วยจังหวะหัวใจที่เต้นระรัว หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอดเพื่อเรียกความกล้า หลังจากที่ใช้เวลาทบทวนความรู้สึกของตัวเองอยู่นานหลายวัน ในที่สุดกำแพงน้ำแข็งที่เคยตั้งตระหง่านก็พังทลายลง เธอค้นพบคำตอบของหัวใจตัวเองแล้ว

พายตัดสินใจอย่างเด็ดขาดว่าจะมาเผชิญหน้ากับ คริส และ ชอปเปอร์ เพื่อบอกความรู้สึกทั้งหมดและยุติความค้างคาทั้งปวง

ทว่า... ในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวเดินเลี้ยวตรงมุมตึกเพื่อไปยังโต๊ะม้าหินอ่อนตัวประจำของพวกเขา เสียงตะคอกอย่างเหลืออดของ ไอคิว ก็ดังก้องทะลุออกมาเสียก่อน

(“กูไม่เข้าใจว่าไอ้เกมบ้าๆ ที่พวกเราตั้งขึ้นมาเล่นๆ เพื่อทลายกำแพงยัยน้ำแข็ง... มันจะย้อนกลับมาทลายกลุ่มของเราจนพังเละเทะแบบนี้!”)

สองเท้าของพายชะงักกึกราวกับถูกตอกตะปูตรึงไว้กับพื้น ร่างกายชาวาบตั้งแต่หัวจรดเท้า

(“ตอนแรกพวกมึงก็แค่จะแข่งกันจีบเขา แข่งกันเอาชนะอีโก้ของตัวเอง... แต่ดูตอนนี้ดิ! กลายเป็นพวกมึงเองที่ถลำลึกจนโงหัวไม่ขึ้น... ถ้ายัยน้ำแข็งรู้ว่าพวกมึงพนันกัน... มึงคิดว่าเขาจะเลือกใครวะ!”)

‘เกม...’

‘แข่งกันจีบ...’

‘พนัน...’

คำพูดเหล่านั้นเหมือนคมมีดนับพันเล่มที่พุ่งทะลุเข้ามาปักกลางดวงใจของพาย! หูของเธออื้ออึงไปหมด ภาพความทรงจำต่างๆ ไหลย้อนกลับมาเป็นฉากๆ...

สัมผัสที่ดุดันและคำบอกรักที่เต็มไปด้วยความหวงแหนของคริส...

อ้อมกอดที่แสนอบอุ่นและการเสียสละของชอปเปอร์...

ทุกอย่างที่เธอยอมเปิดใจ ทุกหยาดน้ำตาที่เธอเสียไป ทุกความหวั่นไหวที่ทำให้เธอต้องมานั่งปวดหัวใจ... แท้จริงแล้วมันเริ่มต้นมาจากการเป็นแค่ 'ของเล่น' ในเกมท้าทายอีโก้ของผู้ชายพวกนี้งั้นเหรอ!

ความโกรธ ความสมเพชตัวเอง และความเสียใจอย่างถึงที่สุด ตีตื้นขึ้นมาจนจุกคอหอย หยาดน้ำตาแห่งความโง่เขลาร่วงหล่นลงมาอาบแก้มใส พายกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อเพื่อสะกดกลั้นเสียงสะอื้น หญิงสาวก้าวเท้าออกจากมุมตึก เดินตรงเข้าไปหาผู้ชายทั้งสามคนที่กำลังนั่งหน้าเครียดอยู่ตรงโต๊ะม้าหินอ่อนทันที

"สนุกมากไหม..."

น้ำเสียงหวานที่เคยราบเรียบ บัดนี้สั่นเครือและเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก ดึงความสนใจของชายหนุ่มทั้งสามคนให้หันขวับมามองเป็นตาเดียว

ไอคิวเบิกตากว้างจนแทบถลน แก้วกาแฟในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดัง โพละ! น้ำตาสีน้ำตาลกระเด็นเปื้อนรองเท้าแต่เขาไม่สน หน้าของชายหนุ่มซีดเผือดราวกับกระดาษเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือใคร

"พ... พาย..." ไอคิวครางชื่อเธอเสียงสั่น

คริสและชอปเปอร์ผุดลุกขึ้นยืนแทบจะพร้อมกัน นัยน์ตาของหมาป่าและเสือร้ายเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อเห็นใบหน้าสวยจัดที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา และแววตาที่มองมายังพวกเขา... มันเต็มไปด้วยความขยะแขยงและผิดหวังอย่างไม่ปิดบัง

"พาย... คือว่า..." ชอปเปอร์ก้าวเท้าออกไปข้างหน้า หวังจะอธิบาย แต่พายกลับถอยกรูดหนีราวกับรังเกียจ

"อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ!" พายตวาดเสียงสั่น น้ำตารินไหลอาบสองแก้ม "พวกนายเห็นฉันเป็นตัวอะไร... เห็นความรู้สึกของฉันเป็นแค่สนามเด็กเล่นให้พวกนายมาแข่งกันเอาชนะอีโก้โง่ๆ ของตัวเองงั้นเหรอ!"

"พาย ฟังฉันก่อน เรื่องเกมมัน..." คริสพยายามจะแทรก แววตาดุดันของหมาป่าจ่าฝูงบัดนี้เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด เขากำลังจะสูญเสียเธอไปจริงๆ

"หยุดพูด!" พายตวัดสายตามองคริสสลับกับชอปเปอร์ แววตาของเธอเจ็บปวดจนคนมองแทบขาดใจตายตาม "คนนึงก็ใช้กำลังบังคับ ข่มขู่ ทำสารพัดให้ฉันยอมสยบ... อีกคนก็ทำตัวแสนดี เป็นพื้นที่ปลอดภัยให้ฉันตายใจ... เก่งกันมากเลยนะ ลีลาการเล่นเกมของพวกนายมันแนบเนียนจนฉันดูไม่ออกเลยว่าพวกนายแค่กำลัง 'สนุก' กับการปั่นหัวฉัน!"

"มันไม่ใช่แบบนั้นนะพาย! เกมเหี้ยนั่นมันจบไปนานแล้ว ตอนนี้พวกฉันสองคน..." คริสสาวเท้าเข้าไปใกล้ด้วยความร้อนรน มือหนาเอื้อมออกไปหวังจะคว้าแขนเธอไว้

"ฉันบอกให้อย่าเข้ามาไง!!"

พายถอยหลังกรูด แววตาของเธอเด็ดขาดและว่างเปล่าจนน่าใจหาย หญิงสาวยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาอย่างลวกๆ กัดริมฝีปากตัวเองจนห้อเลือด

"ฉันโง่เองที่ยอมลดกำแพงลงมาให้พวกนายเหยียบย่ำ... โง่เองที่กำลังจะเดินมาบอกว่าฉันเลือกใคร..." คำพูดประโยคนั้นทำเอาหัวใจของคริสและชอปเปอร์กระตุกวูบ "แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้ว... ว่าพวกนายมันไม่มีใครหน้าไหนมีค่าพอให้ฉันต้องรักเลยสักคน!"

ชอปเปอร์หน้าชาเหมือนโดนตบ เขาก้าวเท้าออกไป "พาย... ฉันขอโทษ ขอร้องล่ะพาย..."

คริสเองก็ทนไม่ไหว เขากำลังจะพุ่งตัวตามร่างบางที่หันหลังเตรียมจะเดินจากไป ทว่า... คำประกาศิตสุดท้ายของยัยน้ำแข็ง ก็ตอกตรึงวิญญาณของพวกเขาให้แหลกสลายลงตรงนั้น

พายหันกลับมามองหน้าพวกเขาทีละคนด้วยสายตาที่เย็นชาที่สุดเท่าที่เคยมีมา

"หยุดอยู่ตรงนั้น... อย่าตามมาแม้แต่ก้าวเดียว!" น้ำเสียงของเธอเด็ดขาดและเฉียบขาดจนบรรยากาศรอบข้างถูกแช่แข็ง "ถ้าพวกนายยังอยากมีสิทธิ์เห็นหน้าฉันบนโลกใบนี้อยู่... ก็จงอย่าตามมาให้ฉันเห็นหน้าอีก จำไว้!"

สิ้นคำขาดที่ไร้ซึ่งเยื่อใย ร่างบอบบางก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็วโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ทิ้งให้ผู้ชายสามคนยืนนิ่งงันราวกับถูกสาป

คริสทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งอย่างหมดแรง มือหนายกขึ้นขยุ้มผมตัวเองจนแทบบ้า ในขณะที่ชอปเปอร์ยืนกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ หยาดน้ำตาลูกผู้ชายร่วงหล่นลงมาอย่างเงียบเชียบ... เกมที่พวกเขาตั้งใจสร้างขึ้นมาเพื่อเอาชนะ บัดนี้มันได้ทำลายหัวใจของพวกเขาเองจนย่อยยับไม่มีชิ้นดีแล้ว!