Share

บทที่ 14

Penulis: อุดมสมบูรณ์
“ป้าหลิว”

ฉันเอ่ยห้ามป้าไว้ “อย่าบอกเขาเลย มันไม่มีประโยชน์อะไร”

ต่อให้ป้าหลิวจะบอกเขา แต่กู้สือซว
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก   บทที่ 228

    ฉันสะกดข่มความหงุดหงิดที่อัดอั้นในอกแล้วเอ่ยว่า “เซี่ยเสี่ยวฉินกับกู้อี้หานจะเป็นคนยังไง มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้วล่ะ ยังไงนายก็บีบให้พวกเขาออกนอกประเทศไปแล้วนี่ ต่อไปหนทางยาวไกล จะเป็นหรือตายก็คุกคามอะไรนายไม่ได้อีกแล้ว”สายตาของกู้สือซวี่จับจ้องมาที่ใบหน้าของฉัน แววตานั้นเจือความเฉียบคมที่ยากจะสังเกตเห็น “ฉันให้พวกเขาไป เธอเสียใจมากงั้นสิ?”ไฟโทสะในใจฉันพลันลุกพรึบขึ้นมาทันที จ้องมองเขาอย่างเย็นชา “ฉันจะเสียใจหรือไม่ มันเกี่ยวอะไรกับนายด้วย? ตอนที่นายหักหลังชีวิตคู่ของเรา ตอนที่นายประกาศเปิดตัวกับซูหย่าซิน ตอนที่เมื่อคืนนายทิ้งฉันไว้คนเดียว ทำไมนายไม่ถามบ้างล่ะว่าฉันเสียใจไหม?”สายตาของกู้สือซวี่หม่นลง บรรยากาศรอบตัวราวกับจับตัวแข็งค้างฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ กลืนประโยคที่ว่า ‘อีกอย่าง ฉันไม่ได้คิดอะไรกับกู้อี้หานสักนิด’ ลงคอไปคนอย่างเขา ไม่คู่ควรได้รับคำอธิบายใด ๆ จากฉันทั้งนั้น……สองวันต่อมา ตอนที่หมอมาตรวจวอร์ดก็บอกว่ากู้สือซวี่ฟื้นตัวสมบูรณ์จนออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว และกำลังอธิบายเรื่องที่ต้องระวังหลังออกจากโรงพยาบาลให้ฉันฟังในจังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็พลันสั่

  • หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก   บทที่ 227

    ทันทีที่สิ้นเสียงลง เจียงซูฮุ่ยราวกับถูกใครบางคนตบหน้าเข้าฉาดใหญ่อย่างจัง ร่างทั้งร่างแข็งทื่อไปในพริบตาความเกรี้ยวกราดบนใบหน้าชะงักค้างกลายเป็นความตื่นตะลึง เธอเบิกตากว้างจ้องเขม็งไปที่กู้สือซวี่ ริมฝีปากสั่นระริก ทว่ากลับเปล่งเสียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว“แกถึงกับกล้าพูดกับแม่แบบนี้เชียวเหรอ?”เธอส่ายหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เสียงสั่นเครือ “แกถึงกับเข้าข้างพ่อแกกับสองแม่ลูกคู่นั้นงั้นเหรอ? ได้! ก็ถือเสียว่าฉันไม่เคยคลอดลูกอย่างแกออกมาก็แล้วกัน! ชาตินี้ของฉัน มันช่างเสียชาติเกิดจริงๆ!”พูดจบ เธอก็ผลุนผลันกระแทกประตูวิ่งหนีออกไปแม้ว่าฉันจะเกลียดชังเจียงซูฮุ่ยเข้าไส้ แต่พอเห็นเธอในสภาพนี้ กลับไม่ได้รู้สึกสะใจเลยสักนิด ตรงกันข้าม ในใจกลับรู้สึกขนลุกและหวั่นใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกบรรยากาศในห้องเงียบสงัดลงจนแทบกลายเป็นความตาย กู้สือซวี่ก้าวเดินไปหยุดยืนอยู่ริมหน้าต่าง แผ่นหลังของเขาเหยียดเกร็งตึงเปรี๊ยะ“นาย...”ฉันเพิ่งจะอ้าปากคิดจะถามว่า ‘เป็นอะไรไหม’ ก็ถูกน้ำเสียงอันขมขื่นของเขาเอ่ยขัดขึ้นมาเสียก่อน “เธอเป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว คุณยายด่วนจากไปตั้งแต่เนิ่น ๆ คุณตาก็มีเธอเป็นลู

  • หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก   บทที่ 226

    “นังสารเลว แกยังมีหน้ามาพูดถึงเรื่องในอดีตอีกเหรอ!”เจียงซูฮุ่ยบันดาลโทสะขึ้นมาในพริบตา ผลักเธออย่างแรงจนเซถลา “ตอนนั้นแกก็ใช้ท่าทางน่าสงสารแบบนี้นี่แหละมาล่อลวงพ่อของสือซวี่จนหัวปักหัวปำ! มาตอนนี้ ยังคิดจะใช้ลูกไม้เดิม ๆ เอาแผนชั่วมาหลอกลูกชายฉันอีกเหรอ? แกฝันไปเถอะ!”เซี่ยเสี่ยวฉินถูกเจียงซูฮุ่ยผลักจนล้มลงไปกองกับพื้น ทว่าเธอกลับยันตัวลุกขึ้นมาใหม่ แล้วก้าวเข้าไปหาอีกครั้งพลางเอ่ย “พี่ฮุ่ยคะ ขอแค่พี่ยอมปล่อยอี้หานไป ฉันยินดีจะคืนคุณกู้ให้พี่ค่ะ ขอแค่เขายินยอม!”เธอไม่พูดยังจะดีเสียกว่า พอคำพูดนี้หลุดออกมา เจียงซูฮุ่ยก็แทบไม่ต่างอะไรจากแมวที่ถูกเหยียบหางมันไม่ต่างอะไรกับการพูดกับขอทานที่ใส่เสื้อผ้าขาดกะรุ่งกะริ่งว่า ถ้าแกชอบรองเท้าส้นสูงแบรนด์เนมหรูคู่นี้ของฉัน ฉันยกให้แกก็ได้เพราะในตอนนั้น ใคร ๆ ในเมืองไห่เฉิงต่างก็รู้กันทั่ว ว่าพ่อของกู้สือซวี่ยอมทิ้งแม้กระทั่งทรัพย์สมบัติของตระกูลกู้ เพื่อที่จะหย่าขาดจากเจียงซูฮุ่ยให้ได้!นึกภาพออกเลยว่า คำพูดของเซี่ยเสี่ยวฉินนั้นมันช่างเสียดสีและแทงใจดำขนาดไหนเจียงซูฮุ่ยโกรธจนหน้าดำหน้าแดง เหวี่ยงกระเป๋าถือในมือทิ้งไปด้านข้าง ปรี่เข้าไปห

  • หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก   บทที่ 225

    ฉันเอ่ยขอบคุณเขาอย่างจริงใจและซาบซึ้งใจอย่างยิ่งเสิ่นเหยียนโจวส่งเสียง “อืม” ในลำคอเบา ๆ ดึงประตูรถเปิดออกแล้วก้าวขึ้นรถ ก่อนจะหันมาบอกฉัน “กลับขึ้นไปเถอะ”ฉันยืนส่งเขาอยู่ตรงทางเข้าตึก รอจนกระทั่งรถเบนท์ลีย์ของเขากลืนหายไปในม่านราตรีอย่างสมบูรณ์ ถึงค่อยเดินกลับขึ้นห้องพอมองดูกลอนประตูดิจิทัลอันใหม่เอี่ยม หัวใจในอกราวกับถูกอะไรบางอย่างสะกิดเบา ๆ จนผุดความรู้สึกอบอุ่นวาบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเมื่อเห็นชื่อ "กู้สือซวี่" ปรากฏอยู่บนหน้าจอ ฉันก็กดตัดสายทิ้งทันทีโดยไม่ลังเลหลังจากนั้นเขายังโทรมาอีกหลายครั้ง แต่ฉันก็ไม่ยอมรับสายเลยแม้แต่สายเดียว……วันรุ่งขึ้น เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังปลุกฉันให้ตื่นขึ้นคนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือเซี่ยเสี่ยวฉินฉันเปิดประตูออก รู้ดีแก่ใจว่าการมาของเซี่ยเสี่ยวฉินในครั้งนี้ ก็คงไม่พ้นเรื่องของกู้อี้หานอีกตามเคย“เจาเจา น้าอยาก...อยากจะไปเยี่ยมสือซวี่หน่อยจ้ะ”เซี่ยเสี่ยวฉินดูทรุดโทรมและซูบเซียวลงไปกว่าเดิมมาก เธอเอ่ยต่อ “เวลาผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว ไม่รู้ว่าสือซวี่ฟื้นตัวเป็นยังไงบ้าง? หนูช่วยพาน้าไปเยี่ยมเขาหน่อยได

  • หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก   บทที่ 224

    ฉันราวกับคว้าฟางช่วยชีวิตเอาไว้ได้ ด้วยความกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ จึงรีบดึงประตูเปิดแล้วก้าวขึ้นไปนั่งที่เบาะข้างคนขับทันทีภายในรถเงียบสงบอย่างยิ่ง มีเพียงเสียงสายลมอ่อน ๆ ที่พัดออกมาจากช่องแอร์เท่านั้นเขาค่อย ๆ ออกรถอย่างนุ่มนวล พลางเอ่ยถาม “ไปไหน?”แน่นอนว่าฉันไม่อยากกลับไปที่โรงพยาบาลอีกแล้วในเมื่อกู้สือซวี่ไม่สนใจใยดีว่าฉันจะเป็นหรือตาย แล้วเรื่องอะไรที่ดึกดื่นค่ำมืดขนาดนี้ ฉันจะต้องพาตัวเองกลับไปปรนนิบัติรับใช้เขาด้วยล่ะ?ดังนั้น ฉันจึงบอกชื่อคอนโดที่ตัวเองพักอยู่ในปัจจุบันให้เขาทราบรถแล่นไปบนท้องถนนอย่างนิ่งสนิทและมั่นคงฉันลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็ตัดสินใจเปิดปากพูดขึ้นมา “เรื่องที่เคยคุยกับคุณไปก่อนหน้านี้...เรื่องที่อยากให้คุณช่วยทำเรื่องตรวจดีเอ็นเอลูกสาวของฉันน่ะค่ะ คุณพอจะลองพิจารณาดูใหม่อีกสักครั้งได้ไหมคะ?”มือของเสิ่นเหยียนโจวที่จับพวงมาลัยอยู่ไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย ข้อนิ้วเรียวยาวสะท้อนแสงไฟสีขาวนวลจากหน้าปัดรถผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “เรื่องที่ผมปฏิเสธไปแล้ว ผมไม่อยากพูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง”ฉันถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วปิดปากเงียบลงอย่า

  • หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก   บทที่ 223

    ฉันเอ่ยเสียงเย็น “เสิ่นเหยียนโจวมีฐานะระดับไหนกัน? แม้แต่นายเขายังมองไม่เห็นในสายตา แล้วเขาจะมามองคนอย่างฉันงั้นเหรอ? นายคิดว่าพวกเราจะคุยอะไรกันได้ล่ะ?”กู้สือซวี่จ้องมองฉันอยู่นานหลายวินาที แววตาแห่งความระแวงสงสัยค่อย ๆ เจือจางลงก็จริง... เขาเองก็คงคิดว่าคำพูดเมื่อครู่นี้ ก็แค่คำพูดเย้าแหย่เพื่อกวนประสาทส่ง ๆ ของเสิ่นเหยียนโจวเท่านั้นเพราะด้วยสถานะอย่างฉัน ย่อมไม่มีทางมีเรื่องเกี่ยวพันอันใดกับบุคคลระดับเสิ่นเหยียนโจวได้อยู่แล้วกู้สือซวี่พาฉันกลับเข้าไปกล่าวร่ำลาคุณตา จากนั้นก็เตรียมตัวจะกลับตอนที่กำลังจะก้าวพ้นประตู คุณตาก็เรียกเขาเอาไว้ เน้นย้ำทีละคำ “แกจำใส่กะโหลกไว้ให้ดีนะเจ้าตัวแสบ กลับไปแล้วรีบไปจัดการเรื่องเมียน้อยเมียเก็บพวกนั้นให้เด็ดขาดซะ! เด็กเป็นลูกของแก แกก็ต้องรับผิดชอบไป แต่ไอ้ผู้หญิงประพฤติตัวไม่รักดีพรรค์นั้น อย่าหวังว่าจะได้เหยียบย่างเข้าประตูบ้าน!”กู้สือซวี่ตอบรับอย่างขอไปที เจียงซูฮุ่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้เอ่ยปากแย้งอะไหร่ ทว่ามองดูก็รู้ว่าสีหน้าของเธอไม่ยอมรับอย่างสิ้นเชิงพอพวกเราพาตั๋วตั่วเดินพ้นตัวคฤหาสน์ออกมา ก็ได้ยินเจียงซูฮุ่ยพูดขึ้นว่า “คุณตาข

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status