Share

บทที่ 19

Author: อุดมสมบูรณ์
กู้สือซวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งใจ จากนั้นจึงเอ่ยว่า “บ่ายวันศุกร์ผมจะกลับมา คุณรอผมอีกสอง
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก   บทที่ 248

    เพื่อที่จะได้ขอโทษเสิ่นเหยียนโจวต่อหน้า ฉันจึงตอบตกลงคุณตา และเดินทางไปยังคฤหาสน์ตระกูลเจียงในช่วงพลบค่ำหลังจากเปลี่ยนรองเท้าตรงโถงทางเข้าเรียบร้อย พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเสิ่นเหยียนโจวนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกมือข้างหนึ่งของเขาวางพาดอยู่บนที่พักแขน ท่าทางดูผ่อนคลายขณะกำลังเปิดดูนิตยสารแขนเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทถูกพับร่นขึ้นมาจนถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนที่มีลายเส้นกล้ามเนื้อเฉียบคมชัดเจนเมื่อฉันก้าวเข้าไปใกล้ สายตาภายใต้กรอบแว่นของชายหนุ่มก็ปรายมองมาเรียบ ๆ ไร้ซึ่งประกายความอบอุ่นใด ๆท่าทีเฉยชาเช่นนี้ของเขา ทำให้ฉันแทบไม่อยากเชื่อเลยว่า วันนั้นเขาจะเป็นฝ่ายส่งข้อความทางไลน์มาชวนฉันไปร่วมงานเลี้ยงด้วยตัวเองเสิ่นเหยียนโจวไม่มีทีท่าว่าจะยอมเปิดปากพูดก่อน ฉันที่ยืนอยู่ตรงข้ามเขาจึงจำต้องเอ่ยทำลายบรรยากาศอันน่าอึดอัดนี้ขึ้นมา “คุณตาคุณยายล่ะคะ”“อยู่ในครัว”เสิ่นเหยียนโจวตอบสั้นประหยัดคำพูดอย่างยิ่งบทสนทนาหยุดชะงักลงด้วยความกระอักกระอ่วนอีกครั้งในตอนนั้นเอง เขาขยับตัวไปทางด้านข้างเล็กน้อย ราวกับเป็นการส่งสัญญาณให้ฉันนั่งลงฉันกลั้นใจนั่งลงข้าง ๆ เขา ปลายนิ้วมือบิดสายกระเป๋าไปมา

  • หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก   บทที่ 247

    ทว่าเมิ่งอวิ๋นชูกลับพูดขึ้นว่า “ข่าวนี้ยังไงก็ต้องลงชื่อเธอ เป็นผลงานที่เธอทำ ฉันไม่คิดจะมาชุบมือเปิบแย่งความดีความชอบของเธอหรอก”เธอเป็นคนแบบนี้เสมอ แม้จะดูเป็นคนคิดเล็กคิดน้อยจุกจิก แต่เรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวนั้นแยกแยะชัดเจนและตรงไปตรงมาที่สุดฉันหัวเราะเบา ๆ ก่อนตอบว่า “เอาเถอะ งั้นก็ตามแต่เธอจะจัดการเลยแล้วกัน”“เจาเจา เธอคิดจะ... กลับไปเป็นแม่บ้านเต็มตัวอีกแล้วเหรอ” น้ำเสียงของเมิ่งอวิ๋นชูเต็มไปด้วยความกังวล “รู้สึกว่าการทำงานในสังคมข้างนอกมันอยู่ยากใช่ไหมล่ะ เลย... คิดจะยอมถอยยอมประนีประนอมอีกแล้วเหรอ”ฉันหลุดขำออกมา “ถ้าฉันยอมแพ้แบบนั้นจริง ๆ ล่ะ เธอจะว่ายังไง”เมิ่งอวิ๋นชูนิ่งเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะโพล่งออกมาว่า “ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ๆ ฉันคงดูถูกเธอตายเลย! ฉันเคยคิดว่าพวกเราเป็นหมาป่าประเภทเดียวกัน ที่พร้อมจะออกไปฟาดฟันสู้รบในสนามการทำงานแท้ ๆ นึกไม่ถึงเลยว่าเธอเพิ่งก้าวออกมาได้ไม่ทันไร ก็จะซมซานมุดหัวกลับเข้าไปอีกแล้ว!”คำพูดตรงไปตรงมานั้นกลับทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างประหลาด จึงเอ่ยอธิบายไปว่า “วางใจเถอะน่า ฉันก็เหมือนเธอนั่นแหละ พอมองธาตุแท้ของผู้ชายสารเลวออกแล้ว ไม่

  • หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก   บทที่ 246

    พอตั๋วตั่วเห็นเค้กในมือฉัน ดวงตากลมโตก็เป็นประกายขึ้นมาทันที “ว้าว สวยจังเลย! แต่ทำไมอันนี้ถึงเล็กกว่าคราวที่แล้วล่ะคะ”เมื่อมองดูใบหน้าอันซีดเซียวของเด็กหญิงตัวน้อย หัวใจของฉันก็พลอยเจ็บปวดรวดร้าวอย่างบอกไม่ถูกฉันลูบศีรษะทุยที่มีเส้นผมนุ่มฟูของแกเบา ๆ แล้วพูดขึ้นว่า “ตั๋วตั่วจ๋า รอให้หนูหายป่วยก่อนนะ แล้วน้าจะทำก้อนใหญ่ให้เลย ดีไหมคะ? แต่ว่าตอนนี้ ถ้าหนูอยากกินเค้กชิ้นนี้ หนูก็ต้องกินข้าวในนี้ให้หมดก่อนนะรู้ไหม”พูดพลาง ฉันก็เปิดกล่องอาหารสำหรับเด็กที่ตั้งใจทำให้แกตั๋วตั่วเอาแต่มองเค้กตาละห้อย พลางเบะปากพูด “แต่ว่า หนูไม่อยากกินอะไรเลยนอกจากเค้กนี่นา”“ลองชิมดูก่อนสักคำได้ไหมจ๊ะ”ฉันใช้ตะเกียบคีบรากบัวหั่นเต๋าขึ้นมาหนึ่งชิ้น “ถ้าหนูไม่ชอบก็ไม่ต้องกิน แค่ลองดูก่อนคำเดียวนะคะ เด็กดี”ตั๋วตั่วอ้าปากน้อย ๆ ยอมเคี้ยวรากบัวชิ้นนั้นเข้าไปรากบัวเป็นผักที่ฉันชอบที่สุด ฉันคิดว่าถ้าสายใยแม่ลูกผูกพันกันจริง ๆ ตั๋วตั่วก็น่าจะชอบเหมือนกันใช่ไหมนะ?ฉันมองดูเธอด้วยความคาดหวังในใจนึกไม่ถึงเลยว่า พอเธอเคี้ยวรากบัวคำนั้นกลืนลงไป ก็ดูเหมือนจะเจริญอาหารขึ้นมาทันตา แล้วหันมาพูดกับฉันว่า “ขอกิ

  • หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก   บทที่ 245

    วันรุ่งขึ้น ฉันตื่นมาพร้อมกับขอบตาดำคล้ำบนหน้าจอโทรศัพท์ยังคงว่างเปล่า เสิ่นเหยียนโจวไม่ได้ตอบข้อความของฉันกลับมาเลยเขากำลังโกรธอยู่หรือเปล่านะ?ฉันจึงจำใจต้องส่งข้อความไปหาเขาอีกครั้งด้วยท่าทีที่จริงใจและอ่อนน้อมที่สุด“คุณน้าคะ ต้องขอโทษจริง ๆ ค่ะ เมื่อวานนี้ตั๋วตั่วเกิดอาหารเป็นพิษกะทันหันที่โรงเรียนอนุบาล ตอนนั้นฉันกังวลแต่เรื่องตั๋วตั่วจนลืมเรื่องงานเลี้ยงไปเสียสนิท ไว้โอกาสหน้าฉันจะไปขอโทษด้วยตัวเองให้ได้นะคะ”ฉันนั่งรออยู่ยี่สิบนาที แต่ข้อความขอโทษข้อความนั้นก็ยังคงเงียบหาย ไร้สัญญาณตอบรับเช่นเดิมฉันไม่มีแก่ใจจะไปคิดเรื่องอื่น จึงตัดสินใจมุ่งหน้าไปที่โรงพยาบาลประชาชนหมายเลขหนึ่งอีกครั้งและก็เป็นไปตามคาด ตั๋วตั่วถูกย้ายโรงพยาบาลไปแล้วจริง ๆต่อให้ฉันมีบัตรประจำตัวนักข่าวอยู่ในมือ ก็ยังไม่สามารถสืบหาได้เลยว่าแกถูกย้ายไปโรงพยาบาลไหนกันแน่ในขณะที่ฉันกำลังร้อนใจจนเกือบจะบุกไปหากู้สือซวี่ที่คฤหาสน์ตระกูลกู้ ชายคนนี้กลับเป็นฝ่ายโทรศัพท์เข้ามาหาฉันเอง“ตอนนี้เธอว่างไหม” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ ราวกับกำลังฝืนใจพูดอย่างยิ่ง“นายมีธุระอะไร” ฉันถามกลับเขาเอ่ยตอบด้วยเสียงแผ่ว

  • หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก   บทที่ 244

    เขาจ้องหน้าฉันนิ่งอยู่สองวินาที แววตาคู่นั้นลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง ราวกับกำลังจับผิดและค้นหาอะไรบางอย่างครู่ใหญ่กว่าเขาจะเอ่ยปากเรียบ ๆ “ไม่ใช่”เส้นประสาทที่ตึงเปรี๊ยะของฉันพลันคลายลงในทันที แทบจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น“แกพ้นขีดอันตรายแล้ว”น้ำเสียงของกู้สือซวี่เย็นเยียบ ก่อนจะพูดกับฉันต่อว่า “ลูกสาวประธานกู้ซื่อกรุ๊ปอาหารเป็นพิษ สำหรับนักข่าวที่คอยคุ้ยข่าวอย่างพวกเธอ คงถือเป็นประเด็นร้อนน่าดูสินะ?”ฉันนึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าท่าทางกระวนกระวายทั้งหมดของฉันในสายตาเขา จะเป็นแค่พฤติกรรมของนักข่าวหน้าเลือดที่หวังแต่จะขุดประเด็นเด็ดเพื่อผลประโยชน์เพียงแต่ตอนนี้ฉันหมดเรี่ยวแรงที่จะอธิบายอะไรอีกแล้ววินาทีที่แน่ใจแล้วว่าตั๋วตั่วปลอดภัยดี ขอบตาก็พลันร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆฉันก้มหน้าลง เอ่ยตอบเสียงอู้อี้ในลำคอ “แกไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”จังหวะนั้นเอง ซูหย่าซินก็เดินกลับมา “พี่สือซวี่คะ เรื่องย้ายโรงพยาบาลติดต่อเรียบร้อยแล้วค่ะ โรงพยาบาลรัฐแบบนี้ทั้งวุ่นวายทั้งเสียงดัง สภาพแวดล้อมก็ไม่ดี ตั๋วตั่วไปพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลเอกชนของเราเองจะเหมาะกว่า ที่นั่นเงียบสงบพักผ่อนได้เต็มที่ค่ะ”“อืม”ก

  • หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก   บทที่ 243

    สีหน้าของกู้สือซวี่มืดครึ้มลงกว่าเดิม น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง “เธอไปสัมภาษณ์คนอื่นเถอะ”ท่าทางแบบนั้นของเขาทำให้หัวใจของฉันดิ่งวูบลงสู่ก้นเหว ฉันจึงรีบซักไซ้ต่อทันที “ตั๋วตั่วเป็นยังไงบ้าง? แก... แกอาหารเป็นพิษรุนแรงมากเลยเหรอ?”สายตาอันเย็นชาของกู้สือซวี่ไร้ซึ่งความอบอุ่นใด ๆ เขาเอ่ยด้วยเสียงเรียบเฉย “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ”“ตั๋วตั่วไม่เกี่ยวกับฉันจริง ๆ งั้นเหรอ?”ความโกรธแค้นพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก ฉันจึงหลุดปากออกไป “ทั้งที่ความจริงแล้วเธอเป็นลูกของ...”ทว่าพูดยังไม่ทันจบประโยค ซุนเจี๋ยก็รีบเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน “คุณผู้หญิงครับ คุณ... ไปสัมภาษณ์คนอื่นก่อนดีกว่าไหมครับ? ตอนนี้อารมณ์ของประธานกู้ไม่ค่อยดี คุณอย่า... เพิ่งเข้ามาหาเรื่องใส่ตัวเลยครับ”และในจังหวะนั้นเอง ซูหย่าซินก็รีบร้อนวิ่งเข้ามา เธอสวมทั้งแว่นตากันแดดและหน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้าเมื่อเห็นว่าฉันยืนอยู่ตรงนี้ เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบียดฉันออกไปตรง ๆ แล้วเดินเข้าไปหากู้สือซวี่พลางเอ่ยถาม “พี่สือซวี่คะ ตั๋วตั่วไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ? ทำไมเรื่องมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?”พูดพลาง น้ำเสียงของเธอก็เริ่

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status