LOGINShare
บทที่ 361
Latest chapter
หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก บทที่ 388
ฉันส่ายหน้าอย่างจนใจเบา ๆ พลางดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวให้เธอใหม่อีกครั้งแม้ว่าการได้มาอยู่ร่วมกับเธอในตอนนี้ จะไม่หลงเหลือความตื่นเต้นดีใจเหมือนเมื่อครั้งแรกที่เพิ่งค้นพบว่าเป็นลูกสาวแท้ ๆ ในไส้อีกแล้ว ทว่าบางทีอาจเป็นเพราะสายใยความผูกพันระหว่างแม่ลูก พอได้มองดูท่าทางที่นอนหลับสนิทอย่างสงบเงียบของเธอ หัวใจของฉันก็พลอยอ่อนยวบลงตามไปด้วย……วันถัดมาตอนที่ฉันไปรับตั๋วตั่วเลิกเรียน ทันทีที่ขึ้นมาบนรถ เธอก็เอ่ยบอกกับฉัน "คุณพ่อของฮั่วซานช่วยลาหยุดให้เธอค่ะ เดิมทีหนูกะว่าจะไปขอโทษเธอแท้ ๆ แต่ช่วงหลายวันนี้เธอไม่มาโรงเรียนเลย"ฉันคิดในใจว่า นานทีปีหนฮั่วหมิงเชินจะปลีกตัวมาได้สักครั้ง คงอยากจะใช้เวลาอยู่เป็นเพื่อนพาลูกสาวเที่ยวเล่นให้เต็มอิ่มสักสองสามวันเป็นแน่"คุณพ่อคงพาเธอไปเที่ยวเล่นน่ะจ้ะ"ฉันอธิบายให้เธอฟังไปพลาง ขับรถไปพลางตั๋วตั่วเอ่ยถามเสียงแผ่ว "แล้วพอเธอเที่ยวจนหนำใจแล้ว จะยังกลับมาเรียนที่โรงเรียนอนุบาลอีกไหมคะ?"ฉันยิ้มแล้วเอ่ยแซว "ทำไมเหรอจ๊ะ? หนูอาลัยอาวรณ์ไม่อยากให้เธอไปงั้นเหรอ?""ไม่ใช่สักหน่อย!"ตั๋วตั่วเอ่ยปากแข็ง "ไม่ใช่คุณเองหรอกเหรอที่คอยบอกหนู ว่าคนเราต้องรู้จ
หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก บทที่ 387
"ไม่ต้องมายุ่ง!" ตั๋วตั่วไม่แม้แต่จะหันกลับมา เอาแต่ซุกหน้ามุดลงกับหมอน น้ำเสียงเจือเสียงสะอื้นไห้ฉันแกล้งพูดไหลตามน้ำ "ได้สิ ในเมื่อไม่ต้องให้ฉันยุ่ง แล้วหนูจะมาอยู่ที่บ้านฉันทำไมล่ะ?"คำพูดนี้ทำเอาตั๋วตั่วเงียบกริบไปในพริบตา เธอสะบัดหน้าเงยขึ้นมาทันควัน ขอบตาแดงก่ำจ้องเขม็งมองฉัน ทว่ากลับอึกอักพูดเถียงไม่ออกไปนานสองนานเด็กคนนี้ถอดแบบมาจากกู้สือซวี่เป๊ะ ๆ ชนิดที่ถอดออกมาจากพิมพ์เดียวกัน ทั้งเผด็จการ ทั้งปากแข็งเอาแต่ใจ ยิ่งโอ๋ก็ยิ่งได้ใจ ฉันจึงไม่มีทางตามใจเธอเด็ดขาด"ถ้าไม่ใช่เพราะซานซานเป็นฝ่ายออกปากชวนหนูมา ตอนนี้หนูก็คงยังต้องนั่งเหงาโดดเดี่ยวอยู่คนเดียวที่คฤหาสน์ตระกูลกู้นั่นแหละ"ฉันมองดูเธอด้วยสีหน้าจริงจังพลางเอ่ย "ถ้าหนูเอาแต่คิดว่าความหวังดีของคนอื่นเป็นเรื่องที่หนูสมควรได้รับล่ะก็ วันข้างหน้าจะไม่มีใครเต็มใจทำดีกับหนูอีกเลยนะลูก ลองเก็บไปคิดทบทวนดูให้ดีเถอะ"พูดจบ ฉันก็หมุนตัวเดินจากไป เข้าไปในห้องหนังสือเปิดคอมพิวเตอร์เขียนนิยายต่อ โดยไม่คิดจะเข้าไปโอ๋เธออีกจนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงสี่ทุ่มกว่า ประตูห้องหนังสือก็ถูกผลักแง้มออกเบา ๆ เป็นช่องแคบ ตั๋วตั่วชะโงกหัวผลุบ
หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก บทที่ 386
พอเขาพูดจบ ฉันก็ไม่ได้ต่อบทสนทนาอีกตลอดกระบวนการทำอาหารหลังจากนั้น ฉันไม่เอ่ยปากพูดกับฮั่วหมิงเชินแม้แต่คำเดียวหนึ่งชั่วโมงให้หลัง ในที่สุดอาหารค่ำก็เสร็จเรียบร้อยแม้ว่าฉันกับฮั่วหมิงเชินจะไม่สนิทกัน ซ้ำยังมีความขุ่นข้องหมองใจเล็กน้อยในครัว ทำให้บรรยากาศตอนรับประทานอาหารค่อนข้างกระอักกระอ่วนแต่ยังเคราะห์ดีที่ฮั่วซานคอยชวนคุณพ่อคุยไม่หยุด การพูดคุยของสองพ่อลูกจึงช่วยคลี่คลายบรรยากาศบนโต๊ะอาหารไปได้มากทว่าตั๋วตั่วกลับเอาแต่นั่งเงียบตั้งแต่ต้นจนจบ และกินข้าวไปเพียงไม่กี่คำในตอนนั้นเอง ฮั่วหมิงเชินก็เอ่ยกับฮั่วซาน "ใกล้จะปีใหม่แล้ว พ่อมารับหนูกลับบ้านนะลูก ดีไหมครับ?"ฮั่วซานชะงักไปทันที เดิมทีฉันนึกว่าเธอจะดีใจมาก ทว่าเด็กหญิงตัวน้อยกลับมองมาที่ฉันด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะเอ่ย "คุณพ่อคะ ทำไมคุณแม่ถึงไม่ดีกับหนูเท่าน้าเยี่ยล่ะคะ? ถ้าหนูกลับไปกับคุณพ่อ คุณแม่จะยังเกลียดหนูอยู่เหมือนเดิมไหมคะ?"ฮั่วหมิงเชินกระอักกระอ่วนจนไม่รู้จะตอบอย่างไรเขาถอนหายใจยาว ลูบผมลูกสาวด้วยความเวทนา "ซานซาน หนูก็พักที่บ้านน้าเยี่ยมานานมากแล้วนะลูก ถ้าอยู่ต่ออีกจะกลายเป็นการรบกวนคนอื่นเขา แล้วน้า
หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก บทที่ 385
ฮั่วซานเองก็กระโดดโลดเต้นตามหลังเข้าไปในครัวด้วย คอยเกาะติดฮั่วหมิงเชินแน่นราวกับเงาตามตัวในห้องรับแขกจึงหลงเหลือเพียงแค่ฉัน ตั๋วตั่ว และเสิ่นเหยียนโจวเพียงสามคนในพริบตาไม่รู้ว่าเส้นประสาทเส้นไหนของตั๋วตั่วเกิดกระตุกผิดปกติขึ้นมา จู่ ๆ เธอก็เขยิบตัวเข้ามานั่งลงข้างกายฉัน นั่งชิดติดตัวฉันจนแทบไม่มีช่องว่าง ซ้ำยังเอาแต่จ้องเขม็งมองดูเสิ่นเหยียนโจวตาไม่กะพริบสีหน้าของเสิ่นเหยียนโจวยิ่งทวีความมืดมนดำทะมึนขึ้นเรื่อย ๆ เขาหันมาเอ่ยกับฉัน "ฮั่วหมิงเชินคิดถึงลูกสาว พอดีแวะมาดูงานที่เมืองไห่เฉิง ผมก็เลยพาเขาแวะมาเยี่ยมดู ตรงนี้ไม่มีธุระอะไรของผมแล้ว ผมขอตัวกลับก่อน"ทันทีที่เขากล่าวจบ ตั๋วตั่วก็ส่งเสียงใสกังวานร้องบอกทันควัน "คุณอาลาก่อนนะคะ!"เสิ่นเหยียนโจวไม่แม้แต่จะปรายตามองเธอ หมุนตัวสาวเท้าก้าวตรงไปยังประตูทันทีฉันรีบลุกขึ้นสาวเท้าก้าวไปขวางหน้าเขาไว้ "ประธานเสิ่นคะ คุณ...คุณอยู่ร่วมโต๊ะทานอาหารเย็นด้วยกันก่อนสิคะ?"อย่างไรเสียฉันก็ไม่ได้สนิทสนมกับฮั่วหมิงเชิน หากไม่มีคนกลางอย่างเขาคอยช่วยอยู่ด้วย มื้อนี้คงจะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกและกระอักกระอ่วนเกินไปจริง ๆทว่าเสิ่นเหยียนโจวกลั
หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก บทที่ 384
ดูเหมือนว่ากู้สือซวี่จะแยกร่างไม่ไหวแล้วจริง ๆ มีท่าทางหัวหมุนจนปัญญาอย่างเห็นได้ชัดด้านหนึ่งคือซูหย่าซินที่กำลังตั้งครรภ์ อีกด้านหนึ่งคือตั๋วตั่ว ซ้ำยังมีกองปัญหาพะเนินเทินทึกของกู้ซื่อกรุ๊ปอีกฉันอยากจะสบถด่าออกไปเหลือเกินว่าสมน้ำหน้า!ทว่าตั๋วตั่วยืนอยู่ข้าง ๆ ฉันจึงกลืนคำพูดที่จ่ออยู่ตรงริมฝีปากกลับลงคอไป ทำเพียงตอบรับด้วยน้ำเสียงเย็นชาสั้น ๆ แล้วกดวางสายทันทีตั๋วตั่วยังคงยืนนิ่งอยู่ในครัว ดูเหมือนจะยังไม่คิดที่จะขยับก้าวออกไปไหนฉันจึงเอ่ยถาม "เป็นอะไรไป? หิวข้าวแล้วใช่ไหม?"เธอส่ายหน้าไปมา ช้อนสายตามองฉันแล้วเอ่ยถาม "คุณเตรียมตัวจะไปเป็นแม่ให้ฮั่วซานแล้วเหรอ?"ฉันชะงักไปชั่วครู่ คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะถามเรื่องนี้ขึ้นมา จึงตอบตามสัญชาตญาณ "หนูจะมามัวคิดเรื่องพวกนี้ไปทำไมกัน? ยังไงเสียหนูก็ไม่ได้ขาดแม่สักหน่อยนี่"แววตาของเธอฉายประกายความดื้อดึงเอาแต่ใจออกมา "หนูไม่ชอบเห็นคุณทำดีกับฮั่วซานขนาดนั้น คุณเคยบอกเองไม่ใช่เหรอว่าหนูเป็นลูกสาวแท้ ๆ ในไส้ของคุณ? แล้วทำไมคุณถึงทำดีกับฮั่วซานมากกว่าหนูอีกล่ะ?"เมื่อมองดูท่าทางของเธอในตอนนี้ ฉันก็ขมวดคิ้วแน่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวนิสัยเ
หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก บทที่ 383
เสียงของเจียงซูฮุ่ยจากปลายสายนั้นแหลมสูงบาดแก้วหู คิ้วเล็ก ๆ ของตั๋วตั่วขมวดมุ่นเข้าหากันเป็นปมแน่น ก่อนจะเอ่ยปาก "หนูเป็นคนยอมตามเธอมาเองค่ะ ไม่มีใครบังคับหนูทั้งนั้น""เด็กคนนี้นี่ทำไมถึงได้ดื้อด้านไม่ฟังคำสั่งสอนแบบนี้นะ!" เสียงแผดตะคอกของเจียงซูฮุ่ยพลันตวาดลั่นสูงขึ้นไปอีก "ย่าบอกย้ำกับหนูตั้งกี่ครั้งกี่หนแล้ว ว่านอกจากรถของคนขับรถที่บ้านแล้ว ห้ามขึ้นรถของคนอื่นเด็ดขาดน่ะ?"น้ำเสียงของตั๋วตั่วเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ "กลับไปบ้านก็มีแค่หนูอยู่คนเดียว ป้าแม่บ้านก็เอาแต่ก้มหน้าจ้องหน้าจอโทรศัพท์ ไม่มีใครอยู่เล่นเป็นเพื่อนหนูสักคน...หนูไม่อยากอยู่คนเดียวนี่คะ""หนูจะไปรู้อะไร!" น้ำเสียงของเจียงซูฮุ่ยเจือความรำคาญใจอย่างไม่ปิดบัง "แม่ของหนูกำลังตั้งท้องน้องชายตัวเล็กอยู่ สภาพครรภ์ยังไม่ค่อยนิ่ง กลัวว่าหนูจะซุกซนจนไปกระแทกโดนเข้า ถึงได้ไม่อยากให้หนูมาอยู่ร่วมบ้านกับพวกเราตอนนี้ หนูหัดทำตัวให้มันรู้ความและว่าง่ายหน่อยไม่ได้หรือไง คิดเผื่อถึงน้องชายของหนูให้มันมาก ๆ หน่อยสิ?""หนูไม่อยากคิดถึงน้องชาย!"น้ำเสียงของตั๋วตั่วเริ่มเจือเสียงสะอึกสะอื้น "พวกคุณก็พากันไปรักไปเอ็นดูเขาคนเด
You May Also Like
