บทที่ 2

น้ำในคูเมืองเย็นเฉียบจนบาดลึกถึงกระดูก ฉันไม่ดิ้นรนขัดขืน ปล่อยให้ตัวเองค่อย ๆ จมดิ่งลงไป

ใกล้จะได้กลับบ้านแล้ว ไม่รู้ว่าปีนี้พ่อกับแม่ซื้อขนมไหว้พระจันทร์รสอะไรมาบ้าง

ท่ามกลางความมืดมิด มีใครบางคนคว้าข้อมือฉันไว้แน่น แล้วออกแรงกระชากฉันขึ้นไปเหนือน้ำอย่างเต็มแรง

“เหลิ่งชิงเยว่! เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ!”

พอฉันลืมตาขึ้นก็เห็นท่านเก้าพันปีที่เพิ่งจะวางมาดนิ่งขรึมเมื่อครู่นี้เปียกโชกไปทั้งตัว ใบหน้าซีดเผือดเอาแต่ไอไม่หยุด นัยน์ตาคู่นั้นจ้องเขม็งมาที่ฉัน

“เจ้าคิดว่าแกล้งทำเป็นอยากตายแล้วจะชดเชยความผิดที่ทำร้ายซู่ซินได้เช่นนั้นหรือ”

ฉันมองเขาที่กำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟอย่างสงบนิ่ง ก่อนเอ่ยปากเสียงเรียบ “เช่นนั้นก็ปล่อยให้ข้าตายจริง ๆ เสียสิ หากข้าตายไป ก็สมใจของท่านแล้วไม่ใช่หรือ”

ราวกับคาดไม่ถึงว่าฉันจะพูดแบบนี้ ซ่งหวยเอินโมโหจนขอบตาแดงก่ำขึ้นมาทันที

“ซู่ซินเพิ่งจะกลับมา ข้าเพียงไม่อยากให้นางต้องมากลุ้มใจเพราะเจ้าอีก”

เมื่อเห็นหางตาที่แดงเรื่อของซ่งหวยเอิน จู่ ๆ ฉันก็นึกถึงเรื่องในอดีต ตอนตระกูลซ่งเพิ่งจะถูกตัดสินโทษ ซ่งหวยเอินต้องทนรับเสียงด่าทอจากผู้คนมากมาย

เขาสุขภาพไม่ค่อยดี แถมยังเป็นคนคิดมาก เวลารู้สึกน้อยอกน้อยใจ แม้จะไม่พูดอะไรออกมา แต่หางตาก็มักจะแดงก่ำเสมอ ต้องให้ฉันคอยปลอบใจถึงจะสงบสติอารมณ์ลงได้

แต่ตอนนี้เขามีอะไรให้น้อยอกน้อยใจอีกล่ะ

ตลอดสี่ปีมานี้ ชัดเจนว่าเป็นเขาเองที่คอยสั่งการให้พวกขันทีและนางกำนัลมารังแกฉันอยู่ตลอด

ดูท่าว่าอยู่ที่นี่คงตายไม่สำเร็จแล้วละ ฉันหยิบห่อผ้าบนพื้นขึ้นมา เตรียมตัวเดินมุ่งหน้าไปทางบ้าน

เมื่อเห็นฉันจะกลับบ้าน ซ่งหวยเอินก็รีบคว้าข้อมือฉันไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เดินตามหลังฉันมาติด ๆ ไม่ยอมห่าง

“เจ้ามักจะเจ้าเล่ห์เพทุบาย หากข้าไม่คอยจับตาดูเจ้าไว้ ใครจะรู้ว่าระหว่างทางเจ้าจะเกิดเสียสติทำเรื่องอันใดขึ้นมาอีก รอข้าส่งตัวเจ้าให้หมอหลวงเหลิ่งแล้ว ข้าก็จะไม่สนใจเจ้าอีก”

ฝีเท้าของฉันชะงักกึก ในโลกนี้ คนที่อยากให้ฉันตายมากที่สุดก็คือเหลิ่งชิงหยาง พี่ชายของฉันนั่นแหละ

ดังนั้นตอนถูกไล่ออกจากวัง ฉันจึงไม่เคยคิดจะกลับไปดูตระกูลเหลิ่งอีก

แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว การกลับตระกูลเหลิ่งน่าจะทำให้ฉันมีโอกาสจากไปได้มากกว่า

เมื่อก้าวเท้าเข้าประตูใหญ่ตระกูลเหลิ่ง บ่าวไพร่ทุกคนต่างกำลังเร่งทำความสะอาดห้องของเหลิ่งซู่ซินอย่างขะมักเขม้น ภายในลานบ้านเต็มไปด้วยดอกยี่โถซึ่งเป็นดอกไม้ที่เหลิ่งซู่ซินโปรดปรานที่สุด

เหลิ่งชิงหยางหัวเราะร่าเริงพลางถือโคมไฟรูปกระต่ายเดินออกมา ทว่าพอเห็นฉัน รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็มลายหายไป

“เจ้ายังมีหน้ากลับมาอีกหรือ ข้านึกว่าเจ้าตายอยู่ในวังไปตั้งนานแล้วเสียอีก”

ฉันยืนอึ้งอยู่กับที่ จู่ ๆ ก็นึกขึ้นมาได้ว่าเมื่อก่อนพี่ชายของฉันไม่ได้เป็นแบบนี้นี่นา

ฉันกับเหลิ่งชิงหยางกำพร้าพ่อแม่มาตั้งแต่เด็ก เราสองพี่น้องใช้ชีวิตพึ่งพาอาศัยกันมาตลอด เป็นครอบครัวเพียงคนเดียวของกันและกัน

คนตระกูลเหลิ่งล้วนมีวิชาแพทย์ติดตัว เหลิ่งชิงหยางตั้งปณิธานว่าจะต้องเข้าวังไปเป็นหัวหน้าสำนักหมอหลวงให้ได้ ฉันจึงขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรเพื่อหาเงินเป็นค่าเดินทางเข้าเมืองหลวงให้เขา

วันฝนตกถนนลื่น เพราะการเก็บเห็ดหลินจือพันปี ทำให้ฉันลื่นล้มขาหัก

นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเหลิ่งชิงหยางผู้อ่อนโยนโกรธจัด เขาวิ่งจนรองเท้าหลุดไปข้างหนึ่ง ร้องไห้สวมกอดฉันไว้แน่น พร่ำบอกว่าเขายอมไม่ไปเมืองหลวง ดีกว่าต้องสูญเสียน้องสาวอย่างฉันไป

เขาบอกว่า ถ้าไม่มีฉัน เขาก็ไม่มีบ้าน ทุกสิ่งทุกอย่างของเขาก็ไร้ความหมาย

แต่หลังจากที่เรารับเหลิ่งซู่ซินมาอุปการะ ในใจของพี่ชายฉัน ก็ไม่ได้มีฉันเป็นน้องสาวเพียงคนเดียวอีกต่อไป

เหลิ่งซู่ซินร่างกายอ่อนแอ พี่ชายเอายาที่ฉันตั้งใจทำมาหลายปี เตรียมจะเอาไปขายแลกเงินซื้อข้าวของเครื่องใช้สำหรับเข้าวังให้เขา ไปป้อนให้เธอซะอย่างนั้น

ส่วนเหลิ่งซู่ซินเพราะกลัวขม ก็เลยแอบคายยาทิ้ง

ฉันแค่บ่นเธอไปไม่กี่คำ เหลิ่งชิงหยางก็ต่อว่าฉันว่าหน้าเงิน

“เหลิ่งชิงเยว่ ในสายตาของเจ้า ยาพวกนั้นมันสำคัญกว่าชีวิตของซู่ซินอีกหรือ”

ต่อมาเมื่อเหลิ่งซู่ซินหนีออกจากบ้าน ฉันก็ถูกเหลิ่งชิงหยางทำลายข้อนิ้ว และขับไล่ออกจากผังตระกูลเหลิ่ง

“คนที่มีจิตใจอำมหิตเช่นเจ้า ไม่คู่ควรที่จะได้เรียนรู้วิชาแพทย์ของตระกูลเหลิ่ง ต่อไปข้าไม่มีน้องสาวเช่นเจ้าอีก!”

นับแต่นั้นมา มือที่ฉันทุ่มเทฝึกฝนอย่างหนักหน่วงมานานกว่าสิบปีก็ไม่สามารถฝังเข็มได้อีกต่อไป แม้แต่ตอนซักเสื้อผ้าในตำหนักเย็นยังทำได้ช้ากว่าคนอื่น ต้องทนรับสายตาเอือมระอามาโดยตลอด

ซ่งหวยเอินมีสีหน้าแปลกไปเล็กน้อย เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก “ซู่ซินกลับมาแล้ว องค์รัชทายาททรงปล่อยนางสนมทั้งหมด นางดูจะทำใจรับไม่ได้ เมื่อครู่นี้ก็เพิ่งจะผูกคอตายต่อหน้าข้าไปถึงสองครั้ง...”

เหลิ่งชิงหยางขมวดคิ้ว “ก็แค่มารยาสตรี ร้องไห้ฟูมฟายขู่จะผูกคอตายก็เท่านั้น ใต้เท้าซ่งเป็นถึงยอดคนวัยหนุ่ม เหตุใดจึงถูกนางหลอกเอาได้เล่า ข้ารู้จักเหลิ่งชิงเยว่ดีที่สุด คนเช่นนางหรือจะตัดใจตายได้”

เมื่อซ่งหวยเอินได้ยินดังนั้น สีหน้าก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาส่ายหน้ายิ้มเยาะตัวเอง เหมือนจะนึกเสียใจที่เมื่อครู่เผลอเสียกิริยาต่อหน้าฉันไป

เหลิ่งชิงหยางชี้โคมไฟรูปกระต่ายในมือ มองฉันด้วยสายตาดูแคลน “ข้าต้องเข้าวังไปส่งโคมไฟให้ซู่ซิน ไม่มีเวลามาสนใจเจ้า คืนนี้ก่อนข้ากลับมา เจ้าจงไสหัวไปให้พ้น...”

เหลิ่งชิงหยางยังพูดไม่ทันจบ ฉันก็เด็ดใบยี่โถที่อยู่ข้างกายเข้าปากไปหนึ่งใบ

สีหน้าของเหลิ่งชิงหยางพลันเปลี่ยนไปทันที