Short
หลังฉันแกล้งตาย เขาก็สติแตก

หลังฉันแกล้งตาย เขาก็สติแตก

작가:  ลี่ลี่จื่อ완결
언어: Thai
goodnovel4goodnovel
9.08
25 평가 순위. 25 리뷰
8챕터
68.1K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

ในงานเลี้ยงสังสรรค์คืนเทศกาลไหว้พระจันทร์ องค์รัชทายาทได้ปล่อยนางสนมทั้งหมดเพื่อสตรีที่เป็นรักแรกของเขา คนอื่น ๆ ต่างรับเงินและเดินทางกลับไปอยู่พร้อมหน้ากับครอบครัวอย่างชื่นมื่น ฉันไม่มีที่ให้ไป จึงทำได้เพียงหาผ้าแพรขาวมาผูกคอตายที่หน้าประตูตำหนักเย็น เมื่อทะลุมิติมาเกิดใหม่ในโลกนี้ ฉันพยายามอย่างหนักเพื่อพิชิตใจพระเอกทั้งสี่คนของโลกนี้มาตลอด 21 ปี ทว่าตอนนี้คนสุดท้ายก็ล้มเหลวลงแล้วเช่นกัน ระบบบอกว่าขอเพียงแค่ร่างกายนี้ตายลง ฉันก็จะกลับบ้านไปอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัวได้ ก่อนที่สติจะดับวูบไป ฉันคล้ายกับได้ยินเสียงใครบางคนตะโกนเรียกชื่อฉันอย่างคนสติแตก

더 보기

1화

บทที่ 1

방 안의 온기가 완전히 가신 것은 두 시간이 지난 후였다.

샤워실에서 물소리가 들려왔고, 성유리는 몇 분간 누워 있다가 겨우 침대에서 일어났다. 그녀는 후들거리는 다리를 짚으며 바닥에 흩어진 옷을 주우려 했다.

박한빈은 오늘따라 유난히 거칠었다. 그래서인지 성유리는 한참 동안 머릿속에 아무런 생각도 떠오르지 않았다.

몇 번이나 잠옷 단추를 끼우고 옷매무시를 정리하려 했지만 잘 안되었다.

곧이어 박한빈이 샤워를 마치고 나왔다. 그는 키가 훤칠한 데다가 이목구비까지 뚜렷해서 누가 봐도 매력적인 남자였다.

방금 샤워를 마친 박한빈은 허리에 수건을 두르고 나왔다. 아직 마르지 않은 물방울이 그의 복근을 따라 아래로 흘러내리고 있었다.

성유리가 아직도 방에 있는 것을 발견한 박한빈은 살짝 눈살을 찌푸렸다.

성유리는 박한빈의 눈을 피하며 여전히 단추를 잠그려 애쓰고 있었다.

“내일이 바로 유정이가 퇴원하는 날이야.”

박한빈이 성유리의 곁을 지나며 말했다.

“퇴원 절차를 밟아주고 집에 데려와 줘. 어머님께는 한동안 여기에 머물게 할 거라고 말씀드렸어.”

성유리는 단추를 만지다가 멈칫했다. 그러고 나서 뒤돌아 박한빈을 바라보았다.

지금 성유리 눈앞에 있는 이 남자는 2년째 부부로 지내고 있는 그녀의 남편이자, 금성 지화 그룹의 후계자 박한빈이었다.

그리고 방금 그가 말한 성유정은 성유리와 피가 섞이지 않은 동생이었다.

다섯 살 때, 성유리는 놀이공원에서 길을 잃었고 그렇게 16년 가까이 실종됐었다. 열여섯이 되어서야 성씨 가문에 돌아왔을 때, 성씨 가문에는 이미 또 다른 딸아이가 있었다. 그 아이가 바로 성유정이었고 자연스럽게 그녀의 ‘동생’이 되었다.

아버지는 성유리가 실종되고 나서 얼마 지나지 않아, 윤청하가 극심한 고통에 시달리는 것을 지켜보고만 있을 수 없었다. 그래서 보육원에서 비슷한 나이대인 성유정을 입양했었다. 16년이 지나고 성유리가 다시 성씨 집안에 돌아오고 서로를 그리워했던 한 가족이 다시 상봉하게 되었지만, 그 후의 날들은 예상만큼 화기애애하지 않았다.

성유리가 시골에서 10년을 보내는 동안, 성유정은 성씨 가문의 지원을 받아 최고의 교육을 받았고, 그외에도 춤, 그림, 피아노 등 다양한 방과후수업으로 재능을 키웠다.

더 중요한 것은, 성씨 가문과 박씨 가문 사이의 정략결혼이었다. 즉, 성유리가 돌아오기 전까지 박한빈의 약혼녀는 줄곧 성유정이었다. 두 사람은 어릴 적부터 함께 자라며 깊은 인연을 만들어 왔었다.

그러나 이 모든 관계가 성유리의 ‘갑작스러운’ 컴백 때문에 혼란스럽게 되었다.

지나간 일들을 떠올리며 성유리는 잠시 멍해졌지만 곧 마음을 다잡고 잠겨지지 않는 단추와의 씨름을 그만두고 옷깃을 여몄다.

“알겠어.”

그 말을 남기고 성유리는 방을 나섰다.

복도를 따라 가장 멀리 있는 끝방이 바로 성유리의 방이었다.

신혼 첫날, 박한빈은 누군가와 함께 자는 것이 익숙하지 않다고 말했다.

성유리는 그의 뜻을 바로 알아챌 수 있었다. 그래서 짐을 챙길 겨를도 없이 바로 복도 끝에 있는 객실로 옮겨갔다.

성유리는 언제나 눈치 빠르게 그 상황에서 어떻게 행동해야 하는지를 잘 알아차리는 편이었다. 지금도 다르지 않았다.

성유정이 이곳에 머물게 될 것이라는 통보와 다르지 않은 말 한마디를 제외하고, 박한빈은 성유리에게 아무런 설명도 하지 않았지만, 성유리는 따져 묻지 않았다.

결국 이 집은 박한빈의 것이니, 집에 손님을 들이는 일에 참견할 수 없었다. 심지어 집안의 안주인이 바뀐다고 해도 이의를 제기하지 않을 것이다.

그것은 성유리도 ‘아내’로서의 역할을 제대로 이행하지 않았기 때문이었다.

다음 날, 성유리는 혼자 차를 몰고 병원으로 갔다.

병실 문 앞에 다다르자, 안에서 들리는 대화가 텅 빈 복도에 울려버렸다.

“오늘은 박 대표님이 직접 오셔서 널 집으로 데려가는 거야?”

“그러려나? 잘 모르겠어.”

성유정의 목소리는 부드럽고 사랑스러웠다.

“근데 오빠는 워낙 바쁜 사람이니까 직접 오지 않을 수도 있을 거야.”

“모를 일이지! 성유정이 퇴원하는 날에 박 대표님이 얼굴도 비치치 않는다고? 만약 성유리가 끼어들지 않았다면, 박씨 가문의 안주인은 너였을 거야! 박 대표님이 마음에 둔 사람이 너, 성유정이라는 걸 모르는 사람은 없을 거야!”

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

평점

10
80%(20)
9
4%(1)
8
4%(1)
7
0%(0)
6
4%(1)
5
0%(0)
4
0%(0)
3
0%(0)
2
8%(2)
1
0%(0)
9.08 / 10.0
25 평가 순위 · 25 리뷰
리뷰 작성하기

리뷰더 보기

Chanphone Sompharthong
Chanphone Sompharthong
เรื่องนี้สงสารนางเอกมาก แต่นางเอกก็วู้วามไปนิด น่าจะแกล้งเชื่อฟัง อยู่คนเดียวล็อคประตูหน้าต่าให้ดีแล้วค่อยทำ 5555+
2026-08-17 12:10:16
0
0
Chanthaphon Lueapa
Chanthaphon Lueapa
เข้าใจว่าเป็นเรื่องสั้น แต่ตัวร้ายเมิงก็ตายงา
2026-06-24 16:49:28
2
0
ชาล็อต เดซิเลีย
ชาล็อต เดซิเลีย
พวกตัวร้ายตายตอนจบสบายไปมาก นางเอกโดนทรมาณตั้งนาน
2026-05-31 16:22:39
10
0
tammyyy
tammyyy
เริสสุดสุด
2026-05-18 14:25:54
1
0
Natjamee Merisa
Natjamee Merisa
สนุกมากๆ ,,,,
2026-05-18 07:18:19
3
0
8 챕터
บทที่ 1
คานประตูของตำหนักเย็นนั้นไม่ถือว่าสูงมากนัก หลังจากนำกะละมังซักผ้าสองใบมาซ้อนรองเป็นฐาน ในที่สุดฉันก็ขึ้นไปแขวนคอตัวเองได้สำเร็จกำลังจะได้กลับบ้านแล้ว!ฉันแทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะได้กลับไปอยู่พร้อมหน้ากับครอบครัว พอสองเท้าออกแรงถีบส่ง ความรู้สึกขาดอากาศหายใจอย่างรุนแรงก็แล่นปราดเข้าสู่ลำคอในทันทีขณะที่สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนรางลง เสียงดนตรีในวังที่ดังครึกครื้นอยู่ไกล ๆ ก็ค่อย ๆ เบาลง ทุกอย่างที่ฉันเคยเผชิญมาในโลกใบนี้ฉายชัดขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวกับภาพม้าหมุนฉันทะลุมิติมาเกิดใหม่ในราชวงศ์เว่ยได้ 21 ปี มีเป้าหมายให้ต้องพิชิตใจถึงสี่คน ขอเพียงได้รับค่าความรู้สึกดีจากใครคนใดคนหนึ่ง ฉันในโลกเดิมก็จะรักษาโรคร้ายที่รักษาไม่หายให้หายขาดได้เป้าหมายทั้งสี่คนล้วนเป็นถึงเสาหลักของชาติ เป็นบุตรแห่งสวรรค์ ทว่าพวกเขากลับเกลียดชังฉันเข้ากระดูกดำและอยากจะให้ฉันตาย ๆ ไปซะ เพียงเพราะนางเอกของเรื่องในที่สุดระบบก็ตัดสินให้ภารกิจล้มเหลว ฉันกำลังจะได้จากไปสมใจปรารถนาของพวกเขาแล้วท่ามกลางความเลื่อนลอย ฉันคล้ายกับได้ยินเสียงใครบางคนกำลังร้องเรียกชื่อฉันหลังกลับมาหายใจได้อีกครั้ง น้ำเย็นเฉียบกะละมังห
더 보기
บทที่ 2
น้ำในคูเมืองเย็นเฉียบจนบาดลึกถึงกระดูก ฉันไม่ดิ้นรนขัดขืน ปล่อยให้ตัวเองค่อย ๆ จมดิ่งลงไปใกล้จะได้กลับบ้านแล้ว ไม่รู้ว่าปีนี้พ่อกับแม่ซื้อขนมไหว้พระจันทร์รสอะไรมาบ้างท่ามกลางความมืดมิด มีใครบางคนคว้าข้อมือฉันไว้แน่น แล้วออกแรงกระชากฉันขึ้นไปเหนือน้ำอย่างเต็มแรง“เหลิ่งชิงเยว่! เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ!”พอฉันลืมตาขึ้นก็เห็นท่านเก้าพันปีที่เพิ่งจะวางมาดนิ่งขรึมเมื่อครู่นี้เปียกโชกไปทั้งตัว ใบหน้าซีดเผือดเอาแต่ไอไม่หยุด นัยน์ตาคู่นั้นจ้องเขม็งมาที่ฉัน“เจ้าคิดว่าแกล้งทำเป็นอยากตายแล้วจะชดเชยความผิดที่ทำร้ายซู่ซินได้เช่นนั้นหรือ”ฉันมองเขาที่กำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟอย่างสงบนิ่ง ก่อนเอ่ยปากเสียงเรียบ “เช่นนั้นก็ปล่อยให้ข้าตายจริง ๆ เสียสิ หากข้าตายไป ก็สมใจของท่านแล้วไม่ใช่หรือ”ราวกับคาดไม่ถึงว่าฉันจะพูดแบบนี้ ซ่งหวยเอินโมโหจนขอบตาแดงก่ำขึ้นมาทันที“ซู่ซินเพิ่งจะกลับมา ข้าเพียงไม่อยากให้นางต้องมากลุ้มใจเพราะเจ้าอีก”เมื่อเห็นหางตาที่แดงเรื่อของซ่งหวยเอิน จู่ ๆ ฉันก็นึกถึงเรื่องในอดีต ตอนตระกูลซ่งเพิ่งจะถูกตัดสินโทษ ซ่งหวยเอินต้องทนรับเสียงด่าทอจากผู้คนมากมายเขาสุขภาพไม่ค่อยดี แถมย
더 보기
บทที่ 3
ใบของต้นยี่โถมีพิษร้ายแรง แต่เพียงแค่เหลิ่งซู่ซินชอบ เหลิ่งชิงหยางก็มีวิธีทำให้มันผลิดอกบานสะพรั่งในจวนตระกูลเหลิ่งได้ตลอดทั้งสี่ฤดูฉันกลัวว่าจะมีคนเผลอกินเข้าไปจึงคัดค้านการปลูกดอกไม้มีพิษชนิดนี้ เหลิ่งซู่ซินก็เลยเอาแต่ร้องไห้ จนกินข้าวไม่ลง“พี่หญิงไม่ชอบข้า จึงไม่ยอมให้ท่านพี่ปลูกดอกไม้ให้ข้าใช่หรือไม่”เหลิ่งชิงหยางดึงเหลิ่งซู่ซินไปหลบหลังตัวเอง ก่อนแค่นหัวเราะเย็นชาใส่ฉัน “เจ้าคิดจะเล่นงานซู่ซินก็หาเหตุผลที่ดีกว่านี้เสียหน่อยเถิด ของขมเช่นนี้ จะมีผู้ใดเผลอกินเข้าไปได้ พอเอาเข้าปากก็ทนขมไม่ไหวจนต้องบ้วนทิ้งอยู่ดี”ไม่นึกเลยว่าตอนนี้มันจะกลายเป็นเครื่องมือที่ช่วยให้ฉันได้จากไปความขมฝาดอย่างรุนแรงแผ่ซ่านไปทั่วช่องปากอย่างรวดเร็ว ฉันฝืนทนความรู้สึกคลื่นไส้ บังคับตัวเองให้กลืนมันลงไปครั้งนี้ฉันจะได้กลับบ้านเสียที!เหลิ่งชิงหยางโยนโคมไฟกระต่ายในมือทิ้ง ก้าวฉับ ๆ เข้ามาทุบหลังฉัน นิ้วมือหยาบกร้านง้างปากฉันออก แล้วควานลึกเข้าไปในปากของฉันอย่างแรง“คายออกมาเดี๋ยวนี้! เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือ!”ฉันดิ้นรนขัดขืนสุดชีวิต ร่างกายชาไปแล้วครึ่งซีก กัดฟันแน่นไม่ยอมอ้าปาก จนกัดนิ้
더 보기
บทที่ 4
กระบี่ของหลี่อวิ๋นเจ๋อคมกริบมาก แม้ว่าในตอนหลังเขาจะรั้งพละกำลังกลับไปบ้างแล้ว แต่คมกระบี่ก็ยังคงแทงทะลุใต้ผิวหนังของฉันลึกกว่าสองนิ้วเพราะกินยาสูตรพิเศษเข้าไปก่อนหน้านี้ ความเจ็บปวดบนร่างกายของฉันจึงรุนแรงกว่าคนทั่วไปเลือดค่อย ๆ ไหลออกมา จนฉันหมดเรี่ยวแรงล้มฟุบจมกองเลือดค่อยยังชั่ว ทนอีกนิด ฉันก็จะได้กลับบ้านแล้ว!ตำหนักบูรพาวุ่นวายไปหมด ทุกคนต่างพากันมามุงดูอยู่รอบตัวฉัน ฉันสัมผัสได้ว่ามีคนกำลังใช้เนื้อผ้าบนตัวของเขามาห้ามเลือดให้ฉัน“เหลิ่งชิงเยว่ เจ้าห้ามหลับตาเด็ดขาด!”ท่ามกลางความเลื่อนลอย ฉันคล้ายกับมองเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยของคนคนหนึ่ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการกรำศึก กำลังตะโกนเรียกชื่อฉัน“ลู่เจา”พอสองคำนี้หลุดออกจากปากฉัน ความทรงจำในวัยเยาว์นับไม่ถ้วนก็ผุดขึ้นมาทั้งหมดตระกูลลู่กับตระกูลของฉันเป็นเพื่อนเก่าแก่กันมาหลายชั่วอายุคน ตอนฉันกับเหลิ่งชิงหยางเพิ่งเดินทางมาตั้งรกรากที่เมืองหลวง เราก็พักอาศัยอยู่ที่จวนตระกูลลู่ตอนนั้นลู่เจาถือทวนพู่แดงเล่มหนึ่ง พอเจอหน้าฉัน เขาก็ใช้ทวนตวัดดึงริบบิ้นมัดผมของฉันหลุดออกอย่างไม่เกรงกลัวฟ้าดินใด ๆ เมื่อเห็นเ
더 보기
บทที่ 5
ทุกคนต่างชะงักไปชั่วครู่ ร่างของเหลิ่งซู่ซินสั่นสะท้านไปวูบหนึ่ง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ เธอก็รีบดึงสติกลับมาเป็นปกติ แล้วส่ายหน้าด้วยท่าทีไร้เดียงสา“ข้า...ไม่ใช่ ข้าไม่ได้ทำนะ”หลี่อวิ๋นเจ๋อดึงเหลิ่งซู่ซินเข้ามากอดไว้ในอ้อมอกด้วยความปวดใจ พลางเช็ดคราบน้ำตาจาง ๆ บนใบหน้าของเธอ“ซู่ซินอย่าร้องไห้เลย เราทุกคนล้วนรู้ดีว่าเจ้าเป็นคนอย่างไร”เหลิ่งชิงหยางเองก็คอยอยู่เคียงข้างเหลิ่งซู่ซิน พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะทำให้เธอหัวเราะ“น้องซู่ซินไม่ร้องแล้วนะ ประเดี๋ยวพี่ชายจะอยู่เป็นเพื่อนชมจันทร์ น้องสาวของเรางดงามยิ่งกว่าเทพธิดาฉางเอ๋อร์เสียอีก”ท่ามกลางการห้อมล้อมของทุกคน เหลิ่งซู่ซินก็เปลี่ยนจากร้องไห้เป็นหัวเราะ เมื่อหันมามองฉันอีกครั้ง บนใบหน้าของเธอก็แฝงไปด้วยความได้ใจและท้าทายฉันหลุดหัวเราะ “เห็นหรือไม่ ข้าพูดไปเป็นพันเป็นหมื่นคำ ก็ยังเทียบไม่ได้กับน้ำตาเพียงไม่กี่หยดของสตรีผู้นั้น เช่นนี้แล้วพวกท่านยังจะให้ข้าพูดอะไรอีก ข้าพูดไปก็ไม่มีใครเชื่ออยู่ดี!”จู่ ๆ ลู่เจาก็เอ่ยปากขึ้นเบา ๆ แต่น้ำเสียงกลับหนักแน่น “ข้าเชื่อเจ้า ชิงเยว่ ข้าจะรับเจ้ากลับบ้าน ต่
더 보기
บทที่ 6
ฉันรู้สึกว่าตัวเองหลับไปนานมาก ในฝันเห็นแต่ใบหน้าที่มีน้ำตานองหน้าด้วยความห่วงใยของพ่อกับแม่“เยว่เยว่ไม่ต้องกลัวนะ ลูกจะหายดี พ่อกับแม่จะขายทุกอย่างที่มีมาเพื่อรักษาลูกให้ได้”ดังนั้นเมื่อระบบติดต่อมา ฉันจึงตกลงเข้าสู่โลกภารกิจโดยไม่ลังเลระบบหยุดเวลาในโลกเดิมของฉันไว้ ตอนฉันจากมาก็เป็นช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์พอดี แม่บอกว่าจะซื้อขนมไหว้พระจันทร์รสที่ฉันชอบกลับบ้าน...ในฝันฉันทำภารกิจสำเร็จ แต่พอกลับถึงบ้านกลับไม่เจอพ่อแม่ฉันหาทั่วทุกมุมห้อง แต่ก็หาไม่เจอ“พ่อ! แม่!”ฉันร้องไห้ตะโกนจนตื่นขึ้นมา เบื้องหน้าคือใบหน้าของเหลิ่งชิงหยางที่เหมือนกับฉันถึงแปดส่วนเขาเห็นฉันฟื้นขึ้นมาก็ไม่ได้ถากถางเหมือนปกติ แต่กลับเอ่ยปากอย่างลังเลว่า “เจ้า...ฝันถึงท่านพ่อท่านแม่หรือ เจ้าลืมคำสั่งเสียของพวกเขาไปแล้วหรือ พวกเขาบอกให้เรามีชีวิตอยู่ต่อไปให้ดี การที่เจ้าหาความตายเช่นนี้ หรืออยากให้ท่านพ่อท่านแม่นอนตายตาไม่หลับ เชื่อข้าเถิด เจ้าจงทำตัวให้ว่าง่ายเสียหน่อย”ฉันตะโกนด้วยความโกรธว่า “คุณไม่ใช่พี่ชายฉัน ฉันเป็นลูกสาวคนเดียว ไม่มีพี่ชายอะไรทั้งนั้น พวกคุณที่อยู่ที่นี่เป็นแค่โลกภารกิจ ฉันจะไป ฉันจ
더 보기
บทที่ 7
ฉันถูกจับวางแหมะอยู่ตรงหน้าเหลิ่งซู่ซินราวกับปลาตายตัวหนึ่ง ฉันอยากจะถามเธอเหลือเกิน ว่าทำไมถึงต้องทำร้ายฉันถึงขนาดนี้ทว่าเหลิ่งซู่ซินกลับชิงเอ่ยปากขึ้นมาก่อน “ดูเอาเถอะ นี่ต่างหากคือจุดจบที่ตัวประกอบหญิงอย่างเธอสมควรได้รับ ไม่ต้องตกใจไป ฉันเองก็เป็นคนทำภารกิจเหมือนกัน แถมยังเป็นนางเอกของโลกนี้ด้วย ตัวประกอบหญิงอย่างเธอมีสิทธิ์อะไรถึงกล้ามาแย่งพระเอกของฉัน”ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ตอนนี้ฉันกลับหวังให้เหลิ่งซู่ซินเกลียดฉันจนลงมือฆ่าฉันให้ตาย เกมนี้ฉันไม่เล่นแล้ว ภารกิจอะไรฉันก็ไม่ทำแล้ว ฉันแค่อยากกลับบ้านเหลิ่งซู่ซินราวกับเดาความคิดของฉันออกจึงแค่นหัวเราะเยาะ “อยากตายเหรอ ฉันไม่ปล่อยให้เธอสมหวังหรอกนะ ถ้าทำภารกิจล้มเหลวแล้วยังรั้งอยู่ที่นี่ต่อไปอีกหนึ่งปี ร่างกายของเธอในโลกเดิมก็จะไม่มีวันฟื้นขึ้นมาได้อีก ส่วนฉันก็จะได้รับค่าการพิชิตใจในส่วนของเธอไป แล้วก็ทำภารกิจสำเร็จลุล่วงไปได้อย่างราบรื่น อย่ามาโทษฉันเลยนะ เพราะพวกพระเอกในโลกภารกิจพิชิตใจยากเกินไปต่างหาก เห็น ๆ ว่าแต่ละคนเหมือนจะรักฉันจนเข้ากระดูก แต่กลับไม่เคยไปถึงระดับสูงสุดซะที ทั้งหมดมันก็เพราะการมีอยู่ของเธอนั่นแหละ! รอให
더 보기
บทที่ 8
เหลิ่งซู่ซินแกล้งทำเป็นใจดีสู้เสือ “ท่านพี่หวยเอินคงจะตาฝาดไปแล้วกระมัง พวกนางรับใช้ของข้าที่นี่ล้วนคัดเลือกแต่คนรูปร่างกำยำล่ำสัน มองจากภายนอกจึงดูคล้ายบุรุษอยู่บ้าง”แม้ซ่งหวยเอินจะยังคงสงสัย แต่เขาก็มักจะเชื่อคำพูดของเหลิ่งซู่ซินอย่างไม่มีเงื่อนไขมาตลอดเหลิ่งซู่ซินเสนอตัวอยากไปส่งฉันกลับด้วยตัวเอง และให้บรรดาพระเอกรออยู่ข้างนอกก่อนเมื่อเข้ามาถึงในอาราม เหลิ่งซู่ซินก็สั่งให้บ่าวไพร่ถอยออกไป แล้วบีบคางฉันอย่างแรง ระยะห่างของเราแทบจะแนบชิดหน้าติดกัน“เธออยากขอความช่วยเหลือใช่ไหม เลิกคิดไปได้เลย! เธอคิดว่าพวกนั้นไม่รู้เหรอว่าเธอกำลังทนทรมานอยู่น่ะ ไม่มีใครเขาสนใจหรอก!”ฉันยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนเอื้อมมือไปสัมผัสริมฝีปากของเหลิ่งซู่ซิน แล้วริมฝีปากของเธอเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำอย่างรวดเร็วฉันไม่ได้ตั้งใจจะขอความช่วยเหลือจากพวกพระเอกเลย แต่ต้องการยั่วโมโหเหลิ่งซู่ซินต่างหากมือของฉันทาพิษแมลงไว้ก่อนแล้ว เมื่อครู่นี้ยังแอบป้ายละอองเกสรดอกยี่โถจากแขนเสื้อของเหลิ่งชิงหยางมาอีก เมื่อสองสิ่งนี้ผสมเข้าด้วยกัน เพียงแค่สัมผัสก็ถึงฆาตส่วนยาเม็ดปลอบวิญญาณในร่างกายของฉันก็ต้านทานพิษนี้ได้
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status