บทที่ 3

ใบของต้นยี่โถมีพิษร้ายแรง แต่เพียงแค่เหลิ่งซู่ซินชอบ เหลิ่งชิงหยางก็มีวิธีทำให้มันผลิดอกบานสะพรั่งในจวนตระกูลเหลิ่งได้ตลอดทั้งสี่ฤดู

ฉันกลัวว่าจะมีคนเผลอกินเข้าไปจึงคัดค้านการปลูกดอกไม้มีพิษชนิดนี้ เหลิ่งซู่ซินก็เลยเอาแต่ร้องไห้ จนกินข้าวไม่ลง

“พี่หญิงไม่ชอบข้า จึงไม่ยอมให้ท่านพี่ปลูกดอกไม้ให้ข้าใช่หรือไม่”

เหลิ่งชิงหยางดึงเหลิ่งซู่ซินไปหลบหลังตัวเอง ก่อนแค่นหัวเราะเย็นชาใส่ฉัน “เจ้าคิดจะเล่นงานซู่ซินก็หาเหตุผลที่ดีกว่านี้เสียหน่อยเถิด ของขมเช่นนี้ จะมีผู้ใดเผลอกินเข้าไปได้ พอเอาเข้าปากก็ทนขมไม่ไหวจนต้องบ้วนทิ้งอยู่ดี”

ไม่นึกเลยว่าตอนนี้มันจะกลายเป็นเครื่องมือที่ช่วยให้ฉันได้จากไป

ความขมฝาดอย่างรุนแรงแผ่ซ่านไปทั่วช่องปากอย่างรวดเร็ว ฉันฝืนทนความรู้สึกคลื่นไส้ บังคับตัวเองให้กลืนมันลงไป

ครั้งนี้ฉันจะได้กลับบ้านเสียที!

เหลิ่งชิงหยางโยนโคมไฟกระต่ายในมือทิ้ง ก้าวฉับ ๆ เข้ามาทุบหลังฉัน นิ้วมือหยาบกร้านง้างปากฉันออก แล้วควานลึกเข้าไปในปากของฉันอย่างแรง

“คายออกมาเดี๋ยวนี้! เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือ!”

ฉันดิ้นรนขัดขืนสุดชีวิต ร่างกายชาไปแล้วครึ่งซีก กัดฟันแน่นไม่ยอมอ้าปาก จนกัดนิ้วของเหลิ่งชิงหยางเลือดออก

เหลิ่งชิงหยางสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะตบหน้าฉันฉาดใหญ่

“เพียงเพราะองค์รัชทายาทไม่ต้องการเจ้าแล้ว เจ้าถึงกับต้องเป็นจะตายให้ได้เชียวหรือ ตระกูลเหลิ่งของเรายังมีความหยิ่งทะนงหลงเหลืออยู่อีกหรือไม่ ซู่ซินกับองค์รัชทายาทต่างหากคือกิ่งทองใบหยก เวลาสี่ปีในตำหนักเย็นยังไม่ทำให้เจ้าคิดได้อีกหรือ”

เขาไม่สนใจนิ้วมือที่เลือดไหลของตัวเอง สั่งให้บ่าวไพร่นำยาที่ทำให้อาเจียนมากรอกใส่ปากฉัน

ฉันอ้วกออกมาจนหมดไส้หมดพุง ล้มฟุบลงไปกองกับพื้นราวกับโคลนเหลวก้อนหนึ่ง อดแค่นเสียงหัวเราะเย้ยหยันไม่ได้

“ความหยิ่งทะนงของคนตระกูลเหลิ่งก็คือการที่ท่านพี่ไม่แม้แต่จะตรวจสอบ ก็ปักใจเชื่อว่าข้าเป็นคนทำร้ายเหลิ่งซู่ซิน ไล่น้องสาวแท้ ๆ ของตัวเองออกจากบ้านเช่นนั้นหรือ”

เหลิ่งชิงหยางหน้าซีดเผือด พูดไม่ออกไปชั่วขณะ

จู่ ๆ นอกประตูก็มีเสียงฝีเท้าม้าวิ่งควบมาอย่างเร่งรีบ

ขันทีน้อยชุดเขียวคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ทำความเคารพซ่งหวยเอินแล้วรายงานว่า “ท่านเก้าพันปี! องค์รัชทายาทมีรับสั่งให้ท่านนำตัวอดีตพระชายาเหลิ่งเข้าวังไปไต่สวน แม่นางซู่ซินนาง...หายตัวไปขอรับ!”

ซ่งหวยเอินกับเหลิ่งชิงหยางสบตากัน ก่อนจะหันมาถลึงตาใส่ฉันที่นอนอยู่บนพื้นโดยไม่ได้นัดหมาย

“มิน่าเจ้าถึงได้แกล้งทำเป็นอยากตายให้เราดูอยู่หลายครั้ง ที่แท้ก็เพื่อปกปิดความผิด เจ้านำซู่ซินไปซ่อนไว้ที่ใดอีก คิดจะทำอันใดกับนาง!”

ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าเหลิ่งซู่ซินหนีไปซ่อนอยู่ที่ไหน แต่นี่ถือเป็นโอกาสทองที่ฉันจะได้จากไปพอดี

พวกเขารักเหลิ่งซู่ซินดั่งดวงใจ ไม่แน่ว่าอาจจะขาดสติ แล้วก็ฆ่าฉันซะ...

เมื่อเห็นฉันไม่พูดอะไร พวกเขาก็คุมตัวฉันที่อยู่ในสภาพทุลักทุเลกลับเข้าวังทันที

เมื่อองค์รัชทายาทหลี่อวิ๋นเจ๋อเห็นฉัน เขาก็ไม่ได้พูดพร่ำทำเพลงอะไร เอื้อมมือมาบีบคางฉันทันที

“ซู่ซินอยู่ที่ใด”

ฉันเงยหน้าขึ้น สบตากับอดีตสามีในโลกนี้ของตัวเอง ความรู้สึกเสียใจก็เอ่อล้นขึ้นมาในอก

ย้อนกลับไปตอนฉันเจอหลี่อวิ๋นเจ๋อซึ่งกำลังถูกตามฆ่าอยู่ที่ก้นหุบเขาเป็นครั้งแรก ฉันเป็นคนซ่อนตัวเขาที่ได้รับบาดเจ็บเอาไว้ในถ้ำ แถมยังช่วยล่อพวกนักฆ่าไปทางอื่นให้ด้วย

ตอนนั้นฉันเพิ่งถูกเหลิ่งซู่ซินแย่งคู่หมั้นไป แม่ทัพหนุ่มที่เป็นเพื่อนสมัยเด็กถอนหมั้นกับฉัน จนฉันกลายเป็นตัวตลกของคนทั้งเมืองหลวง

เมื่อหลี่อวิ๋นเจ๋อรู้เรื่องนี้ เขาก็เต็มใจจะใช้ร่างกายตอบแทนบุญคุณ โดยมอบตำแหน่งพระชายาองค์รัชทายาทให้แก่ฉัน

เขาบอกว่าความรู้สึกที่เขามีต่อฉันไม่ใช่แค่การทดแทนคุณ แต่ยังมีความหวั่นไหวด้วย

ทว่าหลังจากที่เหลิ่งซู่ซินปรากฏตัว ประกายแสงในดวงตาของหลี่อวิ๋นเจ๋อก็มักจะถูกเธอดึงดูดไปอย่างไม่อาจควบคุมได้

พวกเขาชมจันทร์ เล่นหมากรุก พูดคุยเรื่องสัพเพเหระด้วยกัน ราวกับว่าไม่มีที่ว่างสำหรับการมีอยู่ของฉันอีกต่อไป

ตอนเหลิ่งซู่ซินหายตัวไปในครั้งนั้น หลี่อวิ๋นเจ๋อที่มักจะอ่อนโยนกับฉันมาตลอด ลงมือทรมานฉันเป็นครั้งแรก ตอนไม้เรียวฟาดลงมาที่หน้าท้องน้อยของฉัน เลือดก็ไหลนองเต็มพื้น

ตอนนั้นฉันถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเด็กในท้องที่อายุครรภ์ยังไม่ถึงหนึ่งเดือนของฉันได้แท้งหลุดไปแบบนั้นเอง

เมื่อเห็นฉันไม่ยอมตอบคำถาม แววตาของหลี่อวิ๋นเจ๋อก็ปรากฏรังสีอำมหิตพาดผ่าน

“ดูท่าว่าหากไม่ให้เจ้าลิ้มรสความเจ็บปวดเสียบ้าง เจ้าก็คงไม่ยอมปริปากพูดสินะ”

หลี่อวิ๋นเจ๋อสั่งให้นางกำนัลขันทีนำเครื่องมือทรมานชนิดต่าง ๆ เข้ามา เตรียมจะบีบบังคับให้ฉันสารภาพ

มีซ่งหวยเอินเป็นผู้ลงมือทรมานด้วยตัวเอง ส่วนเหลิ่งชิงหยางก็ป้อนยาที่ช่วยรักษาความมีสติและขยายความเจ็บปวดให้เพิ่มขึ้นทวีคูณให้ฉันกิน

ฉันเริ่มลนลานแล้ว

ฉันอยากตายก็จริง แต่ฉันไม่อยากทรมานก่อนตายนะ!

ระหว่างที่ฉันกำลังดิ้นรนขัดขืนอย่างสุดชีวิต แส้เส้นแรกก็ฟาดลงมาที่แผ่นหลังของฉัน

ความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วแขนขาและกระดูก ริมฝีปากของฉันสั่นระริก ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะส่งเสียงร้อง

“ฆ่าหม่อมฉันเสีย...”

เมื่อหลี่อวิ๋นเจ๋อเห็นว่าฉันยังคงดื้อด้านไม่ยอมเปลี่ยนนิสัย มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย

“เจ้าคิดว่าข้าจะใจอ่อนเช่นนั้นหรือ ข้าจะถามเจ้าอีกครั้ง ซู่ซินอยู่ที่ใด”

ฉันเงยหน้าขึ้นด้วยใบหน้าซีดเผือด เผยรอยยิ้มภูมิใจออกมา “เหลิ่งซู่ซินหรือ หม่อมฉันฆ่านางไปแล้ว! พวกท่านทุกคนล้วนรักนางมากที่สุดไม่ใช่หรือ เข้ามาสิ ฆ่าหม่อมฉันเพื่อแก้แค้นให้นางเลย!”

หลี่อวิ๋นเจ๋อโกรธจนขอบตาแดงก่ำ จู่ ๆ เขาก็ชักกระบี่ที่พกติดตัวออกมา แทงทะลุขั้วหัวใจของฉัน

ก่อนที่สติของฉันจะดับวูบไป ฉันก็ได้ยินเสียงของเหลิ่งซู่ซินดังมาจากนอกตำหนัก

“ทุกคนล้วนอยู่ที่นี่ จะได้ฉลองคืนวันแห่งการอยู่พร้อมหน้ากันได้แล้ว! เอ๊ะ เหตุใดจึงมีเลือดมากมายเช่นนี้...”