ลูกแหง่เชื่อฟังแม่ เลือกเปลี่ยนพี่ชาย

พอเห็นฉันเลือก พ่อก็มองฉันอย่างตกตะลึง “ถังถัง ปกติลูกไม่ใช่ว่าชอบทะเลาะกับเด็กตระกูลส้าวคนนั้นที่สุดเหรอ แน่ใจนะว่าจะเลือกเขาเป็นพี่ชาย ลูกต้องคิดให้ดีนะ พอตัดสินใจแล้ว ก็จะเป็นครอบครัวกันไปตลอดชีวิต”

พ่อของฉันเป็นผู้ใหญ่ระดับสูงในเขตทหาร ใครได้เข้ามาอยู่บ้านเรา ก็เท่ากับได้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดในทันที

คุณน้าซ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ซึ่งเป็นป้าห่าง ๆ ของชิวอวี่ รีบก้าวเข้ามาเกลี้ยกล่อมฉัน “ถังถัง ถึงชิวอวี่จะความจำเสื่อมไปชั่วคราว จำลูกไม่ได้ แต่เมื่อก่อนลูกไม่ใช่ว่าชอบเล่นกับเขามากเหรอ ไม่งั้นเรารออีกหน่อยดีไหม บางทีอีกไม่กี่วันเขาอาจจะจำได้แล้ว”

แม่แค่นเสียง “เฮอะ” หนัก ๆ ในหัวของฉัน

“พูดเหลวไหลอะไร! ชาติที่แล้ว เด็กผู้หญิงบ้านเซี่ยคนนั้นดึงโบที่ลูกหวงที่สุดขาด ลูกยังไม่ทันพูดอะไร ชิวอวี่ก็จับลูกไปขังไว้นอกประตู ปล่อยให้ลูกตากฝนอยู่นาน เกือบจะเป็นไข้ สุดท้ายก็เป็นเด็กบ้านส้าวคนนั้นที่ถือร่มออกมาตามหาลูก ถึงปากจะบ่นว่า ‘ยุ่งยากจริง’ แต่ก็ถอดเสื้อคลุมมาคลุมให้ลูก”

พอได้ยินแบบนั้น หัวใจของฉันก็เหมือนถูกบีบรัดขึ้นมาทันที

ถึงจะไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ถึงพูดเรื่อง “ชาติที่แล้ว” พวกนี้อยู่ตลอด แต่ทุกคำมันทำให้ฉันอึดอัด เหมือนมีสำลีเปียกน้ำถูกอุดอยู่ในอก

อีกอย่าง เซี่ยเหยาเหยาก็เป็นเด็กผู้หญิงที่ชิวอวี่คอยดูแลมาตั้งแต่เล็กจริง ๆ พวกเขามักจะเล่นขายของด้วยกันเสมอ ส่วนฉันกลับถูกกีดกันออกไปตลอด

“พ่อคะ” ฉันพูดอย่างหนักแน่น “หนูเลือกแล้ว หนูจะเอาส้าวหยวนเจวี๋ยเป็นพี่ชาย”

พ่อเก็บรูปกลับ แล้วลูบหัวฉันเบา ๆ “ได้ พ่อเคารพการตัดสินใจของลูก อีก 2 วันพ่อจะจัดเลี้ยงที่บ้าน ประกาศเรื่องนี้อย่างเป็นทางการ”

แม่ถอนหายใจยาว “ต้องแบบนี้สิ ลูกสาวของแม่ คราวนี้ต้องเติบโตขึ้นมาอย่างปลอดภัยแน่นอน”

หลังจากพ่อกับผู้ใหญ่หลายคนออกไปคุยธุระกัน ฉันก็เปลี่ยนมาใส่ชุดกระโปรงของตัวเอง ตั้งใจจะออกไปสูดอากาศข้างนอก

ไม่คิดเลยว่าแค่เปิดประตูออกไป ก็จะเห็นเงาคุ้นเคย 3 คนยืนอยู่ตรงทางเดิน

พวกเขาล้วนเป็นเพื่อนที่เล่นกับฉันเป็นประจำ และก็เป็นตัวเลือกที่พ่อกำลังพิจารณาจะรับมาเลี้ยงในครั้งนี้

ชิวอวี่ก็อยู่ในนั้น มีแค่ส้าวหยวนเจวี๋ยที่ไม่เห็น

กวนเฉียนหมิงยิ้มแฉ่งแล้วเข้ามาใกล้ “ถังถัง ได้ยินว่าเธอจะเลือกพี่ชายแล้วเหรอ เลือกใครล่ะ?”

ฟางเทียนฉือแทรกขึ้น “จะเป็นใครไปได้ล่ะ ก็ต้องชิวอวี่สิ ! ใคร ๆ ก็รู้ว่าถังถังติดชิวอวี่ที่สุด มีของอร่อยอะไรก็เก็บไว้ให้เขาก่อนเสมอ”

แต่ชิวอวี่กลับแค่มองฉันอย่างเฉยชา สีหน้าเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อย “ฉันจำเรื่องช่วงหลายปีนี้ไม่ได้จริง ๆ จำได้แค่ว่าเมื่อก่อนเล่นกับเหยาเหยามาตลอด แต่ในเมื่อผู้ใหญ่จัดการไว้แบบนี้ ฉันก็จะดูแลเธอให้ดี”

แม่แค่นหัวเราะเย็นชา “ชาติที่แล้วเจ้าชิวอวี่นี่แหละ อาศัยการแกล้งทำเป็นความจำเสื่อม อยู่ติดกับเซี่ยเหยาเหยาไม่ห่าง ในขณะเดียวกันก็รับความดีจากลูกไปเต็ม ๆ สุดท้ายก็ทำให้ลูกสาวแม่เสียใจอยู่นาน เจ้าเด็กเลวนี่!”