Mag-log inปาหย่า ชางชิงหลาน และคนอื่น ๆ เห็นว่าเลือดของหลานซื่อมีประโยชน์ดังคาด จึงพากันนำเลือดของนางออกมาเช่นกันก่อนที่ประตูสำริดบานใหญ่จะอันตรธานไป คนกลุ่มหนึ่งต่างแย่งกันเข้าไปข้างในในขณะที่ร่างของทหารองครักษ์คนสุดท้ายหายเข้าไปในประตูสำริดนั่นเอง ไม่ไกลออกไปนัก เสินอ๋องผู้เฒ่าก็พาราชาอสรพิษรุดมาถึงด้วยความตื่นเต้นเช่นกัน“ฮ่า ๆ ๆ สวรรค์ไม่ทอดทิ้งข้า! ประตูแห่งซีถงปรากฏขึ้นมาจริงด้วย!”ดูเหมือนว่าเขาจะกลืนเลือดของหลานซื่อลงไปตั้งนานแล้ว กระทั่งราชาอสรพิษก็ยังถูกเขาป้อนให้กินด้วย ดังนั้นทั้งคนและงูจึงไม่มีการหยุดชะงักเลยแม้แต่น้อย พุ่งตรงเข้ามา แล้วมุดเข้าไปในประตูบานใหญ่ทันทีจนกระทั่งปลายหางงูส่วนสุดท้ายเข้าไปแล้ว ประตูสำริดที่ถูกบังคับให้รั้งรออยู่ครั้งแล้วครั้งเล่า ในที่สุดก็อันตรธานไปจากที่เดิมอย่างสมบูรณ์และพร้อมกันนั้น ในอีกด้านหนึ่ง...“เอ่อ...หรือว่านี่ก็คือประตูแห่งซีถง?!”เวินเฉวียนเซิ่งที่กำลังกุมบาดแผลแขนขาด เวลานี้กำลังมองดูประตูหินบานเล็กที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขาเมื่อครู่นี้ด้วยสีหน้าตื่นเต้นยินดีถูกแล้ว ทางด้านนี้ก็มีประตูปรากฏขึ้นเช่นกันแต่กลับเป็นประตูบา
คำสั่งเสีย?ให้นางกล่าวคำสั่งเสียอะไร?ปาหย่าร่างสั่นเทิ้มไปทั้งตัว มองดูเทพสังหารตรงหน้าผู้นี้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อนางรู้ว่าบุรุษผู้นี้ร้ายกาจ แต่กลับนึกไม่ถึงว่าเขาจะร้ายกาจถึงเพียงนี้!ด้วยความสามารถระดับหนึ่งต่อร้อยทหารองครักษ์เหล่านั้นของนางล้วนไม่ใช่คู่ต่อกรของเขา!รู้อย่างนี้...รู้อย่างนี้นางก็ควรจะใช้กำลังบังคับรับบุรุษผู้นี้มาอยู่ใต้บังคับบัญชาเสียตั้งแต่แรกพบ!แม้จะไม่ใช่ชายบำเรอ ก็ควรเอามาให้นางใช้สอยดีกว่า!กระทั่งต่อให้ปราบไม่ได้ ก็ควรจะกำจัดทิ้งเสียแต่เนิ่น ๆ!น่าเสียดายที่ตอนนี้พูดอะไรไปก็สายเสียแล้ว!ปาหย่าคิดว่าครั้งนี้ตนเองคงต้องตายแน่แล้ว เพราะบุรุษตรงหน้านี้ไม่มีใครสามารถต้านทานได้แต่สิ่งที่นางนึกไม่ถึงก็คือ ในวินาทีต่อมาจุดพลิกผันก็ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน!คนที่รับรู้ถึงความผิดปกติได้เป็นคนแรกก็คือเป่ยเฉินหยวนเขาคล้ายกับสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง จึงหันขวับกลับไป สายตากวาดมองไปยังทิศทางที่หลานซื่ออยู่อย่างรีบเร่ง ก็เห็นว่าทางด้านหลังของหลานซื่อ ไม่รู้ว่าประตูสำริดอันโอ่อ่าสง่างามและลึกลับเก่าแก่บานหนึ่งปรากฏขึ้นมาอย่างเงียบเชียบตั้
เขาพูดจบ ก็รีบควบรถม้าคันนี้พาเวินเฉวียนเซิ่งและโลงศพเหล่านั้นของเขาหายวับไปจากสายตาของผู้คนอย่างรวดเร็วและในตอนที่เขาเพิ่งจากไป เงาร่างค่อมร่างหนึ่งก็ร่อนลงมาจากฟ้า ตกลงตรงจุดที่เอ้อถานหลัวอยู่เมื่อครู่นี้ดัง ‘โครม’“ตาเฒ่า! ถือว่าท่านหนีได้เร็ว ครั้งหน้าหากให้ข้าจับท่านได้ จะต้องให้ท่านตายโดยไร้ที่ฝัง!”ผู้มาเยือนก็คือน้องชายต่างมารดาของเอ้อถานหลัว...นักพรตกู่เขารีบเร่งอย่างเต็มที่ นึกไม่ถึงว่าจะยังมาช้าไปก้าวหนึ่ง ปล่อยให้พี่ชายผู้โหดเหี้ยมของเขาหนีรอดไปได้!“น่าเสียดายนัก น่าเสียดาย!”นักพรตกู่โกรธจนแทบจะเต้นเร่า บนใบหน้าชราที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองน่าเสียดายที่วิธีการดี ๆ ที่เขาตั้งใจเตรียมมาโดยเฉพาะ กลับไม่มีโอกาสได้ใช้เลยแม้แต่วิธีเดียว!ปล่อยตาเฒ่าชั่วร้ายนั่นหนีไปได้ แบบนี้จะให้เขาไปรายงานธิดาศักดิ์สิทธิ์ว่าอย่างไร?นักพรตกู่มองไปยังทิศทางที่หลานซื่ออยู่อย่างระมัดระวังจู๋เยวี่ยที่อยู่ไม่ไกลสังเกตเห็นเขามาตั้งนานแล้ว จึงเอ่ยปากถ่ายทอดคำพูดแทนนายของนางว่า “ไม่ต้องกังวล เป้าหมายของธิดาศักดิ์สิทธิ์ในครั้งนี้ไม่ใช่หลวงจีนชั่วรูปนั้น”นักพรตกู่ท
ความเย็นยะเยือกพลันจู่โจมเข้ามาทางด้านหลังเวินเฉวียนเซิ่งยังตั้งตัวไม่ทัน เอ้อถานหลัวที่อยู่ข้างกายก็คล้ายกับสัมผัสอะไรได้ จึงยื่นมือมาดึงตัวเขาหลบไปทางด้านข้างทันทีแต่น่าเสียดาย ต่อให้เป็นเช่นนี้ก็ยังช้าไปเล็กน้อย“ฉัวะ!”“อ๊า ๆ ๆ!”ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ส่งมาจากหัวไหล่ทำให้เวินเฉวียนเซิ่งแผดเสียงร้องโหยหวนออกมาอย่างไม่อาจควบคุมตัวเองเขาเจ็บปวดจนใบหน้าบิดเบี้ยว ฝืนลืมตาขึ้นมองไปยังหัวไหล่ซ้าย แขนซ้ายทั้งแขนถูกกระบี่ฟันขาดสะบั้นไปแล้วและแขนที่ขาดของเขานั้น ก็ตกไปอยู่ในมือของจู๋เยวี่ยที่ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหันพร้อมด้วยกระบี่ในมือข้างหนึ่ง“หญิงชั่ว! กล้าลอบโจมตีข้าเลยหรือ!”กว่าจะเปลี่ยนขาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ตอนนี้ต้องมาเสียแขนไปอีกข้าง!เมื่อถูกข่าวร้ายเล่นงานอย่างหนัก เวินเฉวียนเซิ่งโกรธจัดจนคาวคลุ้งในลำคอ แทบจะกระอักเลือดออกมาเขาจ้องเขม็งไปที่จู๋เยวี่ย โกรธแค้นจนแทบอยากจะสับร่างนางให้เป็นหมื่นชิ้น แต่สิ่งที่เกลียดชังยิ่งกว่าในใจส่วนลึก คือบุตรสาวอกตัญญูที่บังอาจคิดสังหารบิดาบังเกิดเกล้าผู้นั้น!“เลิกจ้องได้แล้ว ไม่อยากตายก็ไปเสียเดี๋ยวนี้!”หลังจากช่วยคนไว้ได้แล
ส่วนหลานซื่อก็มีความคิดที่ใกล้เคียงกันนางไม่คิดว่าปาหย่าจะสังหารพวกเขาได้แต่กองทัพนับหมื่นที่อยู่ด้านหลังนี้ถึงอย่างไรก็เป็นปัญหายุ่งยากต่อให้นางมีแมลงกู่มากมายเพียงใด ต่อให้เป่ยเฉินหยวนและจู๋เยวี่ยจะเก่งกาจเรื่องการต่อสู้ อาจสังหารคนได้เป็นร้อยเป็นพัน แต่ก็ยากที่จะรับมือกับคนนับหมื่นได้คนมากมายเพียงนี้ แค่ยืดเยื้อก็ทำให้พวกเขาหมดแรงได้แล้วหากเสินอ๋องผู้เฒ่าอยู่ที่นี่ เขาต้องไม่ยอมสิ้นเปลืองกองทัพของตนเองส่งเดชแน่นอนแต่ปาหย่านั้นไม่เหมือนกันสตรีผู้นี้เมื่อวานหาเรื่องใส่ตัว สร้างเรื่องขายหน้าครั้งใหญ่ ซ้ำยังถูกข้าของตนเองสั่งตัดแขนไปหนึ่งข้าง ความแค้นเหล่านี้ปาหย่าจะต้องมาคิดบัญชีกับนางอย่างไม่ต้องสงสัยโชคร้ายที่เมื่อคืนหลังจากเป่ยเฉินหยวนและไป๋เยวี่ยโหรววุ่นวายกันไปพักหนึ่ง ก็เหลือเพียงปาหย่าอยู่ที่นี่กลับทำให้นางได้รับอำนาจไปโดยปริยายเวลานี้ปาหย่ามีกองทัพนับหมื่นอยู่ในมือ หากคิดจะแก้แค้นพวกเขาจริง ๆ ไม่แน่ว่าพอความแค้นในใจพุ่งขึ้นสมองจนหน้ามืดตามัวแล้วก็อาจจะเป็นไปได้จริง ๆดังนั้นแทนที่จะอยู่ต่อ แล้วต้องมาคอยระแวดระวังผู้คนอยู่ทั้งวันทั้งคืน สู้จากไปเสียยังจะดีกว
นี่ก็มาถึงที่แล้ว ยังคิดจะไล่นางไปอีกหรือ?ความหมายของการข้ามแม่น้ำเสร็จแล้วรื้อสะพานทิ้งมันชัดเจนเสียจนไม่รู้จะชัดอย่างไรแล้วปาหย่าถูกหลานซื่อเปิดโปงความคิด แต่นางกลับไม่ใส่ใจเพราะถึงอย่างไรหากเสินอ๋องผู้เฒ่ายังอยู่ที่นี่ ก็ไม่มีอะไรที่ต้องให้นางเป็นผู้ตัดสินใจจริง ๆแต่ตอนนี้ บิดาของนางไม่อยู่ พี่ชายปาเก๋อหลู่ยังถูกสังหารไปแล้ว ผู้ที่สามารถตัดสินใจก็ไม่ได้เหลือแค่นางแล้วหรือ?ที่นี่ไม่เพียงมีทหารองครักษ์ของราชสำนักฝ่ายในอยู่หลายร้อยนาย แต่ด้านหลังยังมีกองทัพนับหมื่นอยู่ด้วย!คนเหล่านี้ล้วนฟังแต่คำสั่งของเชื้อพระวงศ์ราชสำนักฝ่ายใน ก่อนหน้านี้มีบิดาของนางค้ำหัวอยู่ ไม่มีโอกาสให้นางบัญชาการทหารและกองทัพเหล่านี้ได้เลยแต่ตอนนี้ นอกจากคนไร้ประโยชน์ปาถูเอ่อร์ผู้นั้นแล้ว ยังมีใครสามารถแย่งชิงกับนางได้อีก?แน่นอน ปาถูเอ่อร์ก็สามารถแย่งชิงได้เพราะถึงอย่างไรเขาก็เป็นเชื้อพระวงศ์แห่งราชสำนักฝ่ายใน อีกทั้งยังเป็นพี่ชายคนรองของนางด้วยนับว่ามีศักดิ์อยู่เหนือนางเช่นกัน เหมือนกับปาเก๋อหลู่แต่น่าเสียดาย เขานั้นไร้ประโยชน์เกินไปคนไร้ประโยชน์ที่เอาแต่ลุ่มหลงสตรี ย่อมไม่มีใครติดตามเขาอ







