LOGINShare
บทที่ 195
Latest chapter
หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก บทที่ 1373
ใบหน้าของหลานซื่อเผยสีหน้าจริงใจออกมา แสร้งทำเป็นเลื่อมใสศรัทธา พลางเอ่ยชมเชยว่า “ยอดเยี่ยมยิ่งนัก แต่ข้าออกจะสงสัยอยู่ว่า หากมหาปุโรหิตไม่มี ‘โลหิตเซียน’ แล้วจะช่วยเหลือชาวเผ่าที่ล้มป่วยเหล่านั้นได้อย่างไร? หรือว่าก่อนที่ข้าจะมา เผ่าร้อยอสูรเคยมีธิดาศักดิ์สิทธิ์มาก่อน?”หลานซื่อกะพริบตาปริบ ๆ ด้วยความสนใจใคร่รู้ส่วนเยี่ยนเอ๋อร์เมื่อได้ยินคำถามนี้ของนาง กลับเกิดความลังเลขึ้นมานางมองไปยังมหาปุโรหิตอย่างอึกอัก ราวกับไม่รู้ว่าคำตอบของคำถามนี้สมควรพูดออกไปหรือไม่แต่มหาปุโรหิตกลับมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่ต้องรอนางเอ่ยปาก ก็เป็นคนอธิบายเองว่า “ใช้เลือดของข้า”หลานซื่อเลิกคิ้วนักพรตกู่ประหลาดใจ ร้องออกมาด้วยความตกใจ “เลือดของท่านก็เป็นโลหิตเซียนหรือ? เช่นนั้นแล้วยังต้องการเลือดของธิดาศักดิ์สิทธิ์ไปทำไมอีก!”“ไม่ใช่โลหิตเซียน”มหาปุโรหิตส่ายหน้าเอ่ยขึ้น “ข้าเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาสามัญ เลือดของข้าจะเป็นโลหิตเซียนได้อย่างไร มีเพียงเลือดของธิดาศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นที่เป็นโลหิตเซียน จึงจะสามารถช่วยชีวิตคนได้จริง ๆ ส่วนเลือดของข้าเป็นเพียงแค่การยืดเวลาตายของพวกเขาออกไปอีกเล็กน้อยเท่านั้น”หากปร
หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก บทที่ 1372
เมื่อคำพูดนี้เอ่ยออกไป มหาปุโรหิตที่อยู่ด้านข้างก็ขมวดคิ้วขึ้นมาโดยพลันเขาอ้าปากกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง นักพรตกู่ก็รีบพูดขัดขึ้นมาทันทีอย่างมีไหวพริบ “ธิดาศักดิ์สิทธิ์ของเรากำลังสอบถามแม่นางเยี่ยนเอ๋อร์ พวกที่ไม่เกี่ยวข้องอย่าพูดแทรก”มหาปุโรหิตถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ‘คนที่ไม่เกี่ยวข้อง’ อะไรกัน?ในถ้ำพำนักแห่งนี้มีคนนอกอยู่เพียงสามคน นอกจากเยี่ยนเอ๋อร์แล้ว เช่นนั้นที่พูดนี่ก็ไม่ได้หมายถึงเขากับชางหยาหรอกหรือ?ไม่ได้การ เขาถูกตาเฒ่าผู้นี้ชักนำเข้าไปจริง ๆถึงกับเห็นพวกเขาเองเป็นคนนอกไปเสียได้มหาปุโรหิตพลันปรายตามองนักพรตกู่ด้วยสายตาลุ่มลึกทันทีแต่นักพรตกู่กลับไม่เกรงกลัวเขาแม้แต่น้อย ทำท่าทีราวกับสุนัขที่อาศัยบารมีนาย เชิดหน้าขึ้นส่งสายตาเย้ยหยันและท้าทายกลับไปให้มหาปุโรหิตมหาปุโรหิตคร้านที่จะถือสาหาความเขาอย่างไรเสียก็เป็นเพียงบ่าวรับใช้คนหนึ่ง หากต้องการจะจัดการย่อมมีวิธีการมากมาย เพียงแค่โยนไปเป็นอาหารของสัตว์อสูรตัวใดสักตัวหนึ่งก็พอแล้ว ไม่มีความจำเป็นใดต้องเก็บเอามาใส่ใจตอนนี้คือธิดาศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้นึกไม่ถึงว่าเขาแค่มาสายไปชั่วครู่ ก็กลับทำให้นางได้รู้ในเรื่อ
หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก บทที่ 1371
หลานซื่อที่ทดสอบสำเร็จแล้วอมยิ้มในดวงตา นางค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน โค้งกายคารวะให้พยัคฆ์ขาวเล็กน้อย “ขอบคุณท่านพยัคฆ์”“โฮก!”พยัคฆ์ขาวฟังคำพูดของนางเข้าใจอีกครั้ง หุบปากกว้างอันโชกเลือด หันหน้าไปทางหลานซื่อแล้วเปล่งเสียง “โฮก” ออกมาทีหนึ่งคล้ายกับกำลังตอบรับนาง มันหมุนตัวกลับมาอย่างสนิทสนมยิ่งนัก แล้วกลับมาอยู่ข้างกายหลานซื่ออีกคราเพียงแต่หางที่ยาวหนึ่งหมี่และหนาเท่าท่อนแขนนั้นราวกับยังผูกใจเจ็บ ในจังหวะที่หมุนตัวกลับมาได้ฟาดลงบนตัวชางหยาอย่างแรง ซัดเขากระเด็นออกไปในทันทีชางหยาที่กระแทกเข้ากับผนังหินอย่างจังพ่นลมหายใจอันหนักอึ้งออกมาทันที แต่ก็ไม่กล้าพูดจาโอหังใส่หลานซื่ออีกมหาปุโรหิตที่มองเห็นฉากนี้ด้วยตาตนเองแววตาไหววูบ เขาก้มหน้าลง ท่าทีดูนอบน้อมยิ่งขึ้น“ขอบคุณธิดาศักดิ์สิทธิ์ ขอบคุณท่านพยัคฆ์ขาว”“ไม่ต้องขอบคุณข้า ที่ท่านพยัคฆ์ขาวยอมเมตตา เป็นเพียงเพราะความผิดของเขายังไม่ถึงตาย หากมีครั้งหน้าอีก ต่อให้ข้าเอ่ยปาก เกรงว่าจะไม่อาจขวางโทสะของท่านพยัคฆ์ขาวได้”หลานซื่อเอ่ยปากด้วยรอยยิ้มบาง ๆมหาปุโรหิตได้ยินเช่นนั้น กลับไม่ได้ยอมรับหรือปฏิเสธต่อประโยคสุดท้ายของนางเขาเลื่อนสา
หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก บทที่ 1370
หลานซื่อหรี่ตาทั้งสองลงเล็กน้อย สีหน้าก็ดูไม่สู้ดีนักพยัคฆ์ขาวที่ตอนแรกยังคงนอนอยู่บนพื้นราวกับรับรู้ได้ถึงโทสะของนาง จึงพลิกตัวลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว แล้วแผดเสียงพยัคฆ์คำรามใส่เยี่ยนเอ๋อร์อย่างเกรี้ยวกราด...“โฮก!!”“อ๊า ๆ ๆ!”ครั้งนี้เยี่ยนเอ๋อร์ตกใจกลัวเข้าจริง ๆ แล้วปากกว้างโชกเลือดของพยัคฆ์ขาวที่แทบจะจ่อติดศีรษะของนาง ดูท่าทางราวกับว่าจะเขมือบนางลงไปในทันทีเยี่ยนเอ๋อร์ตกใจจนร้องเสียงลั่นไปพลาง คลานหนีบนพื้นไปพลางคนที่อยู่ด้านนอกดูเหมือนจะทนไม่ไหวอีกต่อไป เพียงพริบตาเดียวก็เลิกม่านประตูพุ่งพรวดเข้ามา“เยี่ยนเอ๋อร์!”“เยี่ยนเอ๋อร์ เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม!”คนที่พุ่งนำหน้าเข้ามาคือชายหนุ่มร่างสูงแปดฉื่อทั้งดำทะมึนและกำยำหลังจากที่ชายหนุ่มเข้ามาด้วยความร้อนใจ มองปราดเดียวก็เห็นเยี่ยนเอ๋อร์ที่หมอบอยู่กับพื้นไม่รู้ว่าเข้าใจผิดอะไร จึงเดือดดาลขึ้นมาทันที กำหมัดแน่นพุ่งตรงเข้าใส่หลานซื่อ“กล้าทำร้ายเยี่ยนเอ๋อร์ ข้าจะฆ่าท่าน!”“บังอาจนัก!”“ชางหยาหยุดนะ!”นักพรตกู่พุ่งตัววูบมาอยู่ตรงหน้าหลานซื่อ พลางล้วงภาชนะกู่ออกมาหมายจะสั่งสอนเจ้าหนุ่มตัวดำตรงหน้าให้หลาบจำสักคราแ
หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก บทที่ 1369
นักพรตกู่ก็เมินเฉยต่อการถลึงตาใส่ของเยี่ยนเอ๋อร์เช่นกัน พลางกล่าวต่อไป “ตอนนั้นบ่าวเข้ามาพร้อมกับท่านจู๋เยวี่ย ประตูแห่งซีถงบานนั้นเดิมทีทำท่าจะหายไปแล้ว แต่โชคดีของที่ท่านมอบให้ออกฤทธิ์ ทำให้พวกเราสามารถเข้ามาได้ เพียงแต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะพลัดหลงกับท่านหยินเป่ยและท่านจู๋เยวี่ย”น้ำเสียงของนักพรตกู่มีความจนใจอยู่บ้างพูดตามตรง เขาไม่อยากพลัดหลงกับสองท่านนั้นเลยจริง ๆพึงรู้ว่ายามนี้ข้างกายธิดาศักดิ์สิทธิ์มีเพียงเขาแค่คนเดียวเท่านั้น!นอกเหนือจากนี้ ทั้งหมดล้วนเป็นคนของเผ่าร้อยอสูรอะไรนั่นคนเหล่านี้ล้วนมีเจตนาร้ายทั้งสิ้น!นักพรตกู่เน้นย้ำประโยคนี้กับหลานซื่อเป็นพิเศษเขาถลึงตามองเยี่ยนเอ๋อร์แวบหนึ่งด้วยความเคร่งขรึมและระแวดระวังอย่างยิ่ง ก่อนจะอธิบายว่า “ในวันแรก ตอนที่ธิดาศักดิ์สิทธิ์ตกลงมา ท่อนแขนเผลอไปกระแทกเข้ากับเสาหินในพิธีบวงสรวงของพวกเขา เกิดบาดแผลถลอกและมีเลือดไหลออกมาเล็กน้อย“เลือดนั้นไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใดจึงทำให้คนเหล่านี้เกิดการแย่งชิงกันอย่างบ้าคลั่ง ถึงขนาดมีคนกลุ่มเล็ก ๆ ที่แย่งชิงเลือดของท่านไม่ทัน ก็เลยคิดจะชิงตัวท่านไป! ตอนนั้นบ่าวจึงไม่ออมมือ สังหารหัวโจก
หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก บทที่ 1368
นักพรตกู่เงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าชราที่เผยให้เห็นนั้นเรียกว่าน้ำหูน้ำตาไหลพราก มองออกว่าหวาดกลัวอย่างแท้จริง และดีใจมากที่หลานซื่อฟื้นขึ้นมานักพรตกู่อยู่ที่นี่ หลานซื่อมีคำถามอะไรย่อมต้องถามเขาก่อนใคร“ข้าหลับไปนานเท่าใด?”“เรียนธิดาศักดิ์สิทธิ์ ผ่านมาเจ็ดวันแล้ว”“เจ็ดวัน? ข้าสลบไสลไปนานถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”คราวนี้หลานซื่อประหลาดใจอย่างแท้จริงทันทีที่นางเข้ามาในดินแดนซีถงก็เข้าสู่ห้วงนิทรา จนกระทั่งเพิ่งจะฟื้นขึ้นมาเมื่อครู่ ในระหว่างนี้นางไม่รับรู้สิ่งใดอย่างสิ้นเชิง กระทั่งนึกว่าเป็นเรื่องเพียงชั่วพริบตาเดียวด้วยซ้ำคิดไม่ถึงเลยว่า นางจะสลบไปถึงเจ็ดวันเต็มนักพรตกู่เช็ดน้ำตาไปพลาง ร่ำไห้พร่ำบอกไปพลาง “ใช่แล้วธิดาศักดิ์สิทธิ์ บ่าวยังนึกว่าท่านถูกพวกเขาลอบทำร้าย เกือบจะตายไปพร้อมกับพวกโจรชั่วกลุ่มนี้แล้ว!”นักพรตกู่กัดฟันพูดด้วยความเคียดแค้นหลานซื่อสังเกตเห็นทันทีว่า เยี่ยนเอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้างเมื่อได้ยินเขาพูดประโยคนี้ ใบหน้าที่เดิมทีค่อนข้างคล้ำอยู่แล้วก็ยิ่งดำมืดลงไปอีกในชั่วพริบตาเห็นได้ชัดว่า ในช่วงเวลาที่นางหลับใหลอยู่นั้น นักพรตกู่กับเยี่ยนเอ๋อร์ หรือควรจะบอกว่ากับ
You may also like
คุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ
ต้นไม้แห้ง27.1K viewsท่านร้ายข้าก็ร้าย...มีสิ่งใดไม่เหมาะสม
รอรีวัน53.7K viewsหลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี
เชี่ยเก้อจวี๋จื่อ244.3K viewsย้อนรักทวงแค้น
วิ๋นเจิง235.0K viewsทะลุมิติมาเป็นองค์หญิงผู้เดียวดาย
มายุมายูมายา81 viewsสตรีงดงามเช่นข้า จะหย่าสามีชั่วช้าเอง
หนูเหมยจ้า4.2K viewsทะลุมิติมารับบทพี่สาวของเจ้าสองแฝดพร้อมกับมิติห้างสรรพสินค้า
ซินเสวี่ย8.8K viewsนางร้ายอันดับหนึ่งคือข้า
คุณแม่แฝดสาม2.1K views
