Mag-log inShare
บทที่ 38
Pinakabagong kabanata
หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก บทที่ 1349
แต่เปล่าเลยกลับไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวที่นี่เลย!ทั้งคณะเดินทางยังคงรักษาความเร็วในการเดินทางเท่าเดิม เหล่าทหารองครักษ์ที่คอยคุ้มกันความปลอดภัยรอบกายเขา ทั้งที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร ไม่ต้องเงยหน้ามองก็สามารถมองเห็นทุกสิ่งได้ แต่พวกเขากลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองสักนิด!ราวกับไม่รู้ตัว มองไม่เห็นพวกเขา และมองไม่เห็นรถม้าเช่นกัน กระทั่งเสียงความเคลื่อนไหวใด ๆ ก็ไม่ได้ยิน พวกเขาไม่สังเกตเห็นสิ่งใด!เสินอ๋องผู้เฒ่าตระหนักได้ถึงความผิดปกติ“นี่คือ...กู่กั้นขุนเขาหรือ?”กู่กั้นขุนเขาเป็นแมลงกู่ชนิดหนึ่งที่มีชีวิตรอดยาก เป็นกู่ล้ำค่าหายากยิ่งนัก แทบจะไม่สามารถเพาะเลี้ยงขึ้นเองได้ ต้องอาศัยโชคในการค้นหาตามป่าเขาเท่านั้นมันสามารถสร้างภาพมายาภายในขอบเขตหนึ่ง ภาพมายานี้รวมถึงเสียง ภาพ และกลิ่นขอเพียงถูกมันจับเป้าหมาย พื้นที่รอบตัวเป้าหมายจะก่อตัวเป็นภาพมายาราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอกเว้นเสียแต่ว่ากู่กั้นขุนเขาตาย มิเช่นนั้นจะไม่มีใครสามารถสังเกตเห็นที่นี่ได้ด้วยเหตุนี้ กู่ชนิดนี้จึงนับว่าเป็นกู่ชั้นดีที่สามารถใช้ในการลอบสังหารโดยเฉพาะ!อย่างไรเสียเสินอ๋องผู้เฒ่าก็เป
หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก บทที่ 1348
ภายในรถม้าที่กว้างขวางและหรูหราเสินอ๋องผู้เฒ่ากำลังนั่งอยู่เพียงลำพัง คล้ายกับสัมผัสได้ถึงบางอย่างจึงยกน้ำชาที่ชงไว้ลวก ๆ ขึ้นมารินให้ตนเองจอกหนึ่ง ก่อนจะรินเพิ่มอีกจอกแล้วเลื่อนไปฝั่งตรงข้ามของโต๊ะเล็กหลังจากจิบสบาย ๆ คำหนึ่งก็ถอนหายใจกล่าวว่า “ชาจงหยวนนี้ กลิ่นชาหอมกรุ่นเข้มข้นดังคาดจริง ๆ”หลังเอ่ยอย่างทอดถอนใจจบประโยคนี้ก็ยกมุมปากขึ้น พลางยิ้มกล่าวว่า “แขกผู้มีเกียรติมาเยือนยามวิกาล ไยไม่เข้ามานั่งพักสักหน่อยเล่า?”คำพูดของเขาส่งออกไปนอกรถม้า เข้าสู่โสตประสาทของเป่ยเฉินหยวนที่ยืนอยู่บนหลังคาเป่ยเฉินหยวนถือดาบไว้ในมือ หลุบตาลงมองเบื้องล่างเมื่อได้ยินว่าเสินอ๋องผู้เฒ่าต้องการเชิญเขาเข้าไปนั่งสนทนาในรถม้า มุมปากของเขาก็เผยรอยยิ้มหยันขึ้นมาทันทีวินาทีต่อมา เขาจึงยกดาบฟันลงมา...“ฉัวะ!”รถม้าที่กว้างขวางทั้งคันถูกประกายดาบของเป่ยเฉินหยวนผ่าขวางแยกออกเป็นสองส่วนในชั่วพริบตาหลังคารถปลิวออกไป กระแทกเข้ากับด้านหลังโชคดีที่เสินอ๋องผู้เฒ่าในรถเตรียมการป้องกันไว้ก่อนแล้ว ในขณะที่กลิ่นอายสังหารของเป่ยเฉินหยวนโถมลงมาอย่างรุนแรง ก็หลบเลี่ยงประกายดาบของเขาได้อย่างว่องไว จากนั้นจึ
หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก บทที่ 1347
ปาหย่าเองก็รู้สึกเช่นนั้น แต่อย่างไรเสียนางก็เชื่อในความรู้สึกของตนเองมาโดยตลอดดังนั้นนางจึงรีบลุกขึ้นหมายจะออกไป แต่จังหวะนั้นกลับได้ยินเอ้อถานหลัวกล่าวเสริมขึ้นมาอีกประโยคหนึ่ง คล้ายกับว่าเมื่อครู่ยังพูดไม่จบ...“แต่ว่า เพื่อเห็นแก่ที่ท่านเรียกอาตมาว่าอาจารย์อา อาตมาขอเตือนท่านสักคำ คืนนี้ท่านอย่าได้ออกไปจากที่นี่จะดีที่สุด”สีหน้าของปาหย่าดูแย่ลงทันใดคำพูดนี้ทำให้นางเกิดความรู้สึกที่ไม่ค่อยดีนักความรู้สึกที่ไม่ค่อยดีนี้ ไม่ใช่ว่าอาจารย์อาผู้นี้จะทำอะไรตัวนางแต่เป็นเพราะกลัวว่าข้างนอกจะเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆอีกทั้งยังพุ่งเป้ามาที่นางเสียด้วยไม่ใช่ ไม่ถูกต้อง ควรบอกว่าไม่ได้พุ่งเป้ามาที่นางคนเดียวเท่านั้น!ปาหย่าใบหน้าซีดเผือด ค่อย ๆ ทรุดนั่งลงที่เดิม ก่อนจะฝืนฉีกยิ้มออกมา “หากอาจารย์อาไม่รังเกียจ ปาหย่าขอรบกวนอยู่ที่นี่สักคืน”เมื่อเห็นว่านางยังพอเชื่อฟัง เอ้อถานหลัวก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงตั้งอกตั้งใจจัดการกับมือที่ขาดนั้นต่อไปภาพนั้นทำให้ปาหย่ารู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง อย่างไรเสียมือที่ขาดนั้นก็เป็นของนางเอง!นางได้แต่เบือนหน้าหนี คอยเลิกม่านหน้าต่างรถม้าขึ้นเป็นระย
หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก บทที่ 1346
ปาเก๋อหลู่ตะโกนร้องด้วยความตื่นตระหนกไม่หยุดด้านนอกรถม้าไม่เพียงแต่มีองครักษ์ของเขา ยังมีองครักษ์ของบิดาด้วย ขอเพียงพวกเขาได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือของตน จะต้องรีบมาช่วยตนอย่างแน่นอน!ในใจของปาเก๋อหลู่เชื่อมั่นยิ่งนักว่าตนเองจะได้รับการช่วยเหลืออย่างรวดเร็วแต่ที่น่าแปลกก็คือ ทั้งที่เขาตะโกนเสียงดังขนาดนี้ เหตุใดภายนอกจึงยังไร้ความเคลื่อนไหวใด ๆ?องครักษ์เหล่านี้หายไปไหนกันหมด?!หรือว่าพวกเขาถูกฆ่าตายหมดแล้ว?แต่ก็ไม่ถูกต้องนัก เห็นได้ชัดว่ารถม้ายังคงแล่นไปข้างหน้า หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นจริง ๆ ข้างนอกไม่มีทางเงียบสงบเช่นนี้แน่!ความรู้สึกตื่นตระหนกอย่างรุนแรงค่อย ๆ พรั่งพรูขึ้นมาในใจของปาเก๋อหลู่เขาหันขวับ มองไปยังไป๋เยวี่ยโหรวที่เพิ่งบุกเข้ามาตรงประตูรถม้า แล้วยังเตือนไม่ให้เขาเล่นตุกติกในเวลานี้นางกำลังถือมีดสั้นเล่นอยู่ในมือ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มหยอกเย้า ท่าทางดูไม่เกรงกลัวว่าเขาจะเรียกใครมาแม้แต่น้อย ทำให้ปาเก๋อหลู่นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ทันทีเกรงว่าที่เกิดเรื่องคงไม่ใช่ข้างนอกแต่เป็นเพียงเขาคนเดียว!รถม้าคันนี้คงถูกหญิงชั่วไป๋เยวี่ยโหรวลงมือทำอะไรบางอย่างไว้เป็น
หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก บทที่ 1345
ไม่ว่าจะเป็นยาเซียนหรือวิชาเซียน ทั้งหมดล้วนเป็นของปาเก๋อหลู่ทั้งสิ้น!ขอเพียงเขากลายเป็นเซียน ใต้หล้านี้จะยังมีสิ่งใดที่เขาจะคว้ามาไม่ได้อย่างง่ายดายอีกหรือ?เพียงแต่คนอื่น ๆ ที่ติดตามมาเหล่านั้น ช่างขวางหูขวางตาเสียจริงปาเก๋อหลู่ไม่ค่อยเข้าใจนัก ข่าวใหญ่เช่นนี้ เหตุใดบิดาจึงไม่พาแค่คนกันเองอย่างพวกเขาเข้าไปในประตูซีถงนั่น?กลับให้คนนอกเหล่านั้นล่วงรู้ก่อนเสีย?อ้อไม่ใช่ ปาถูเอ่อร์เจ้าคนไร้ประโยชน์นั่น ยังมีหญิงชั่วไป๋เยวี่ยโหรวผู้นั้นรู้ก่อนเขาเสียอีก!พอคิดถึงจุดนี้ ปาเก๋อหลู่ก็รู้สึกขุ่นเคืองใจอยู่บ้างเพราะตนเองนั้นเกือบจะพลาดโอกาสครั้งใหญ่ไปแล้ว!หากไม่ใช่เพราะวันนี้ปาหย่าดึงเขาให้ร่วมจัดฉากแสดงท่าที ได้กลับมาอยู่ในสายตาของบิดาอีกครั้ง ครั้งนี้ตั้งแต่ต้นจนจบเขาคงจะไม่มีทางได้รู้ข่าวนี้โชคยังดี แม้จะรู้ช้าไปบ้าง แต่สุดท้ายก็ยังได้รู้ก่อนที่จะถึงเขตซีถงคืนนี้เขาจะต้องเตรียมตัวให้ดี ๆ!ปาเก๋อหลู่คิดเช่นนี้ พลางเลิกม่านรถขึ้นเตรียมจะสั่งให้คนไปตามปาหย่ามาตอนนี้เขากับปาหย่าสองคนต่างก็รู้ข่าวนี้ช้าที่สุด และเริ่มเตรียมการช้าที่สุดเช่นกันหากต้องต่อสู้โดยลำพัง ต่อให้บิดา
หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก บทที่ 1344
“เอี๊ยด...เอี๊ยด...”“เร็วเข้า เดินหน้าต่อไป ผู้ที่ลาดตระเวนจงออกไประวังภัยด้านหน้าให้มากขึ้น...”“คุมรถให้ดี อย่าให้กระเทือนถึงเสินอ๋องและคนอื่น ๆ”ท่ามกลางเส้นทางสายเล็กในป่า หลังจากถูกพิษประหลาดเล่นงานมาหนหนึ่ง คณะเดินทางที่เดิมทีมีมากกว่าห้าร้อยคน บัดนี้เหลือเพียงสามร้อยกว่าคนเท่านั้นแต่เนื่องจากมีรถม้าอยู่ไม่น้อย ขบวนจึงดูยาวมากเช่นเดิมอีกทั้งยังเป็นยามวิกาล แม้สองข้างทางจะมีทหารที่ถือคบไฟอยู่ ตอนเร่งเดินทางก็ยังไม่ถือว่าเร็วเกินไปนักทุกคนต่างเดินหน้าอย่างต่อเนื่องท่ามกลางความมืดยามราตรีด้วยความเร็วพอดี ๆภายในรถม้าคันหนึ่งที่อยู่ช่วงกลางค่อนไปทางท้ายขบวน ชางชิงหลานปรายตามองป่าไม้ด้านนอก พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าดูไม่ผ่อนคลายนักเนื่องจากต้องเร่งเดินทาง ฮาหลานที่เบียดขึ้นมาบนรถตั้งนานแล้วถือสมุดภาพไว้ในมือ กำลังเปิดดูอย่างเพลิดเพลินในเวลานี้เอง เสียงของพี่ชายผู้นั้นของนางก็ดังขึ้นภายในรถอย่างฉับพลัน...“คืนนี้เกรงว่าจะเกิดเรื่อง สั่งการลงไปก่อน ให้ทุกคนตื่นตัวกันหน่อย”ฮาหลานได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความสงสัย “ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ทุกคนยังกำลังเร่งเดินทาง
Maaari mong magustuhan
วังวนแห่งรัก หมอหญิงพลิกชีวี
ทองประกาย162.9K viewsชายาอัปลักษณ์ของท่านอ๋องรูปงาม
จันทร์ส่องแสง42.9K viewsสนมร้างรักขอทวงบัลลังก์
ม่อเยี่ยน701.5K viewsบุตรีอนุผู้ถูกทอดทิ้ง
หิมะที่ปลิดปลิว74.1K viewsตำรับรักโอสถ ท่านหมอเคร่งครัดกับฮูหยินปากไว
ปลายพู่กันจันทรา754 viewsสำนักวุ่นวายเพราะเจ้านายป่วนรัก
Ai Chi Tudou139 viewsแรกรักยากลืมเลือน
คุณปลามึน117 viewsสตรีเช่นข้าไม่ขอเป็นหมากของผู้ใด
ชงเมิ่ง474 views
