LOGINShare
บทที่ 892
Latest chapter
หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก บทที่ 1263
เวลานี้เสินอ๋องผู้เฒ่าไร้ซึ่งความสุขุมเช่นในยามปกติ แทบจะห้อตะบึงพุ่งออกมาจากหน้าประตูตำหนักเสินอ๋อง ขาชราคู่นั้นวิ่งอย่างรวดเร็วเขาจ้องเขม็งใส่งูเขียวน้อย เห็นมันเลื้อยไปแทบเท้าของหลานซื่อกับตา คลอเคลียขาของหลานซื่อราวกับประจบประแจง ดวงตาแทบจะพ่นไฟได้คู่นั้นก็พลันถลึงใส่หลานซื่อทันที“ธิดาศักดิ์สิทธิ์ งูตัวนี้เป็นของเจ้าหรือ?”เวลานี้หลานซื่ออยากจะยกเท้าเตะงูเขียวน้อยให้กระเด็นออกไปจริง ๆแต่น่าเสียดาย ต่อให้เตะออกไปตอนนี้ก็ไร้ประโยชน์เสียแล้วนางได้แต่ช้อนงูเขียวน้อยตัวนั้นขึ้นมาไว้ในมืออย่างรำคาญใจ จากนั้นก็พยักหน้าด้วยใบหน้าเรียบเฉย “...เพคะ”เมื่อเสินอ๋องผู้เฒ่าได้ยินหลานซื่อยอมรับ ก็ตั้งคำถามในทันที “เจ้าแอบลงมือทำอะไรกับราชาอสรพิษหรือ? เจ้าทำให้ราชาอสรพิษยอมรับเจ้าเป็นนายใช่ไหม?!”“เอ๊ะ? ราชาอสรพิษอะไรกัน? ยอมรับนายอะไรกัน?”หลานซื่อแสร้งทำหน้ามึนงง “ที่ท่านเสินอ๋องกล่าวถึง คือเจ้างูยักษ์สีขาวเงินตัวนี้หรือ?”เสินอ๋องผู้เฒ่าใบหน้าเคร่งขรึม “นี่คือราชาอสรพิษแห่งเมืองหินดำเรา”“อ้อ ที่แท้มันคือราชาอสรพิษเมืองหินดำของพวกท่านนี่เอง แต่ในเมื่อมันเป็นราชาอสรพิษของพวกท่าน ไม
หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก บทที่ 1262
“ฟ่อ ๆ ๆ!”ช่างน่าอัศจรรย์นักดาบหนึ่งของเป่ยเฉินหยวนฟันลงไป แม้จะทำให้ราชาอสรพิษเจ็บปวด แต่ยังอยู่ในขอบเขตที่มันพอจะทนรับได้ ดังนั้นการตอบสนองจึงไม่ได้รุนแรงนักแต่สิ่งที่คาดไม่ถึงก็คือ งูเขียวน้อยพุ่งเข้าไปกัดเพียงคำเดียว กลับเหมือนกัดเข้าที่เส้นเลือดใหญ่ของราชาอสรพิษ ร่างงูสีขาวเงินที่หนาเท่าถังน้ำดิ้นพล่านสะบัดไปมาอยู่ใต้แท่นสวดขอพรทันทีไม่ทันระวังเพียงนิดเดียว...“ปัง!”หางงูที่อวบใหญ่ฟาดใส่เสาแท่นสวดด้านล่างสุด จนแท่นทั้งหลังเอียงพังลงมาในทันทีหลานซื่อไม่ทันระวัง จึงร่วงลงมาจากบนแท่นเช่นนั้น“อู๋โยว!”รูม่านตาของเป่ยเฉินหยวนหดตัวลงฉับพลัน พุ่งตัวเข้าไปรับหลานซื่อได้อย่างมั่นคงทันทีทั้งสองเพิ่งจะตกลงบนซากปรักหักพังของแท่นสวดขอพร หางของราชาอสรพิษก็ฟาดเข้ามาอีกครั้งเห็นอยู่ว่ากำลังจะกระแทกหลานซื่อและเป่ยเฉินหยวนทั้งสอง แต่ในวินาทีต่อมา หางของราชาอสรพิษกลับหยุดชะงักอยู่กลางอากาศ นิ่งค้างอยู่ตรงหน้าหลานซื่อเสียอย่างนั้น“เกิด...อะไรขึ้น?”ฝูงชนต่างพากันมองภาพตรงหน้าอย่างตกตะลึง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นอีกแต่หลานซื่อกลับมองเห็นแล้วอวิ่นซิงที่คอยให้แมลงพิษที่ซ่อนตัวอยู
หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก บทที่ 1261
แต่เขากลับลืมไปแล้วว่าตอนที่ไป๋เยวี่ยโหรวถูกพวกไป๋ชูโหรวและปาหย่าวางยาพิษ เขานิ่งดูดายจริง ๆหากไม่ใช่เพราะการนิ่งดูดายของเขาในตอนนั้น ไป๋เยวี่ยโหรวจะถูกพิษได้อย่างไร จะถูกทำลายวรยุทธ์จนไม่อาจใช้วิชากู่ ซ้ำยังต้องอาศัยขลุ่ยกู่อยู่เช่นนี้หรือ?เวลานี้ไป๋เยวี่ยโหรวฟื้นคืนสู่สภาพเดิมแล้ว นางต้องการให้เสินอ๋องผู้เฒ่าได้ลิ้มรสว่าการ ‘ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัว’ นั้นเป็นเช่นไร!ที่ราชาอสรพิษสูญเสียการควบคุมในตอนนี้ ก็เป็นเพราะนางจงใจทำอะไรบางอย่างไว้แต่นางไม่ได้ปล่อยให้ราชาอสรพิษเสียการควบคุมไปเสียทีเดียว เดิมทีนางตั้งใจว่าในตอนที่หลานซื่อประกอบพิธีสวดขอพร จะควบคุมราชาอสรพิษให้แสดงการยอมรับหลานซื่อเป็นนายต่อหน้าฝูงชนเช่นนี้ไม่เพียงแต่จะช่วยยกฐานะธิดาศักดิ์สิทธิ์ของหลานซื่อให้สูงขึ้น แต่ยังทำให้ราชาอสรพิษหลุดพ้นจากการควบคุมของเสินอ๋องผู้เฒ่าอีกด้วยเมื่อถึงเวลานั้นขอเพียงหลานซื่อมีราชาอสรพิษอยู่ในมือ เสินอ๋องผู้เฒ่าก็ไม่กล้าลงมือทำอันตรายนางโดยง่ายเพราะการมีอยู่ของราชาอสรพิษนั้น เกี่ยวพันถึงความศรัทธาของชาวเมืองหินดำและเผ่ากู่ศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดทั้งนางและเสินอ๋องผู้เฒ่าต่างไม่
หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก บทที่ 1260
เสียงอึกทึกรอบ ๆ ดังเข้าหูเป่ยเฉินหยวนเขาเฝ้าคุ้มกันอยู่ใต้แท่นสวดขอพรตลอดเวลาสายตาไม่เคยละไปจากหลานซื่อทุกครั้งที่หลานซื่อทำพิธีสวดขอพรเขาจะตั้งใจเฝ้าดูและสัมผัสอย่างจริงจังเขาเข้าใจความคิดตัวเองมานานแล้ว เขาพึงใจผู้ที่ยืนอยู่บนแท่นพิธีนั้น แต่บางคราก็รู้สึกเศร้าสร้อยนักเพราะหลานซื่อที่ยืนอยู่บนแท่นพิธีคือธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งต้าหมิง คือธิดาศักดิ์สิทธิ์อู๋โยวผู้ออกบวชแม้นางจะแค่บวชชีพราหมณ์ แต่เขาก็ไม่อาจอยู่เคียงกับนางได้แต่เขาไม่อาจตัดใจได้นับตั้งแต่เดินสวนกันในวังหลวงครานั้น สายตาของเขาก็ไม่อาจละไปจากนางได้อีกดังนั้นเขาจึงติดตามนางไปยังจินโจว ลู่โจว และยังไปชางโจวกระทั่งมาถึงดินแดนต่างถิ่นแห่งนี้ และได้เห็นนางยืนอยู่บนแท่นสวดขอพรอีกครั้งเขาแหงนมองเงาร่างที่ยืนอยู่บนที่สูง เห็นใบหน้าของนางที่ยิ้มละไมงดงาม หัวใจก็พลันเต้นระรัวจากนั้น เขาก็ชักดาบออกมา...“ปัง!”งูสีเงินยักษ์ที่พุ่งเข้ามาถูกเป่ยเฉินหยวนที่ยืนอยู่ใต้แท่นสวดขอพรใช้ดาบขวางเอาไว้ผู้คนทั่วทั้งลานพิธีแตกตื่นอลหม่าน ต่างก็พากันถอยห่างจากงูยักษ์สีขาวเงินและแท่นสวดขอพรที่ถูกมันโอบล้อมเอาไว้อย่างพร้อมเ
หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก บทที่ 1259
ไป๋เยวี่ยโหรวกลับมีสีหน้ามืดมนอยู่ตลอดเวลาไม่ได้การดูท่าว่าไม่อาจรอต่อไปได้อีกแล้วเมื่อเห็นเสินอ๋องผู้เฒ่าพาสือเซี่ยวที่ถือถาดเดินมุ่งหน้าไปทางแท่นสวดขอพรด้วยตนเองแววตาของไป๋เยวี่ยโหรวพลันมืดมนลง สบตากับปาถูเอ่อร์แวบหนึ่ง จากนั้นก็เริ่มใช้วิชากู่ภายใต้การคุ้มกันของปาถูเอ่อร์ทันใดนั้น พื้นดินก็สั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างกะทันหัน“เกิดอะไรขึ้น?”“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”“พื้นดิน...พื้นดินกำลังเคลื่อน!”คนอื่น ๆ ต่างพากันตกใจ พากันลุกขึ้นออกจากที่นั่งส่วนเสินอ๋องผู้เฒ่าที่เพิ่งจะเดินลงจากบันไดดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางอย่าง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปมากอย่างฉับพลันปาหย่าที่ตั้งสติได้เช่นกัน รู้ว่านี่คือความเคลื่อนไหวของอะไรก็เอ่ยขึ้นด้วยความตื่นตระหนกว่า “ราชาอสรพิษ! เสด็จพ่อ ระวัง!”วินาทีต่อมา...“ปัง!”เงาร่างยักษ์สีขาวเงินพลันมุดออกมาจากใต้ดินของตำหนักเสินอ๋อง จากนั้นก็พุ่งเข้าชนทำลายประตูใหญ่ของตำหนักเสินอ๋อง ทะยานออกมาจากด้านในอย่างรวดเร็วพวกของไป๋เยวี่ยโหรวเตรียมตัวไว้ล่วงหน้าแล้ว ทันทีที่ได้ยินเสียงประตูพังทลาย สองสามีภรรยาก็รีบเผ่นหนีออกไปในทันทีการเคลื่อนไหวของปาหย่าแ
หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก บทที่ 1258
“พูดจาเหลวไหล!”ไป๋เยวี่ยโหรวไม่อาจทนฟังได้อีกต่อไป นางลุกพรวดขึ้นยืนในทันที “ยาพิษล่อลวงจิตใจอันใดกัน เจ้าพูดมาเสียมากมาย แล้วเจ้ามีหลักฐานอะไรมาพิสูจน์ว่าธิดาศักดิ์สิทธิ์วางยาพิษ?”“หากไม่ใช่เพราะถูกวางยา แล้วเหตุใดคนเหล่านั้นถึงได้มีสภาพเช่นนี้เล่า?”“ธิดาศักดิ์สิทธิ์สวดขอพรต่อสวรรค์ เบื้องบนจึงประทานพรลงมา ประชาชนเมืองหินดำเหล่านั้นที่อยู่ด้านล่างไม่แน่ว่าอาจจะสัมผัสได้ถึงพลังที่สวรรค์คุ้มครองพวกเขา จึงได้ตื่นเต้นกันถึงเพียงนี้อย่างไรเล่า?”ไป๋เยวี่ยโหรวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พลางเอ่ยด้วยท่าทางที่เห็นว่าเป็นเรื่องปกติเวินเยวี่ยหัวเราะออกมาทันทีด้วยความโมโห “เพราะนางน่ะหรือ? แค่ไปยืนอยู่ตรงนั้นแล้วพูดไม่กี่คำ คิดว่าตนเองสามารถพูดคุยกับสวรรค์ได้จริงหรืออย่างไร อย่ามาทำเป็นเรื่องตลกหน่อยเลย”“ใต้หล้ากว้างใหญ่ไพศาล ย่อมมีเรื่องแปลกประหลาดสารพัด มีคนควบคุมแมลงกู่ได้ มีคนควบคุมศพได้ ย่อมมีคนสื่อสารกับฟ้าดินได้ เพียงเพื่อสวดขอพรให้สรรพสัตว์ การกระทำอันเปี่ยมเมตตาเช่นนี้ประทับใจไปถึงเบื้องบน แล้วมันแปลกตรงไหน?”เวลานี้ไป๋เยวี่ยโหรวไม่อาจยอมให้ใครมาว่าร้ายหลานซื่อได้แม้แต่คำเดียวแม้
You may also like
ท่านแม่ทัพได้โปรดปล่อยข้าไป
ป่าดอกท้อ34.6K viewsแม่หมอหลงยุคมาเป็นหมอดูผู้มีญาณวิเศษ
ต้าซินซิน24.0K viewsอนุตัวร้ายขอทำสวน
ประดับดิน35.6K viewsสวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น
Lailafun / เฉิงเอ๋อร์ / มอ.อาร์.ยอ26.0K viewsวาสนานี้เป็นของข้า
วอลจู6.3K viewsทะลุมิติมาเป็นแม่หัวใจแกร่ง (ยุค 80 )
sanvittayam5.2K viewsท่านแม่ทัพโปรดรักข้าที
Lovedee351 viewsสตรีเช่นข้าขอเกี้ยวรักท่านอ๋องไร้ใจ
กะปอมพ่นไฟ3.9K views
