ทะลุมิติมาเป็นแม่หัวใจแกร่ง (ยุค 80 )

ทะลุมิติมาเป็นแม่หัวใจแกร่ง (ยุค 80 )

last update最終更新日 : 2025-08-25
作家:  sanvittayam完了
言語: Thai
goodnovel16goodnovel
評価が足りません
74チャプター
5.9Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

สวย

กล้าหาญ

แม่เลี้ยงเดี่ยว

เกิดใหม่

โอกาสครั้งที่สอง

จากความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนที่เธออยากจะลืม กลายเป็นว่าชายคนนั้นทิ้งเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาไว้ให้ดูต่างหน้า หกปีผ่านไปใครจะคิดว่าเธอจะได้เจอกับเขาคนนั้นอีกครั้ง และความลับของเธอจะถูกเขาล่วงรู้หรือไม่

もっと見る

第1話

บทที่ 1 นภัสสร

「なぁ和也、今日は絵里と籍を入れる日だろ?すっぽかして、あいつ怒らねえの?」

「絵里が和也にベタ惚れなのは周知の事実じゃんか。和也が寧々のために行かなかったって知っても、怒る度胸なんてあるわけねえって」

「そうよ。絵里なんかが寧々に勝てるわけない。和也は昔っから寧々を溺愛してるんだから……」

……

彼らが口にする「寧々」という少女は藤原寧々(ふじはら ねね)、藤原和也(ふじはら かずや)の義妹だ。

ホテルの個室のドア前に立ち尽くす水原絵里(みずはら えり)は、全身の血液が凍りつくような感覚に襲われていた。

これが、長年愛し続けた男の正体だというのか。あまりにも浅ましい。

彼女は拳を固く握りしめる。爪が掌に深く食い込むが、胸を焼く絶望に比べれば、そんな生理的な痛みは万分の一にも満たなかった。

深く息を吸い込むと、扉を押し開けた。

バンッ!

喧騒に包まれていた個室が、瞬時に静まり返る。

「絵里……」誰かが息を呑んだ。

扉の前に立つその美貌に、誰もが目を奪われた。透き通るような白い肌、引き締まった腰のラインを強調するピンクのワンピース。ハーフアップにまとめた髪が、優美さを際立たせている。

だがその瞳は、氷のように冷徹だった。彼女の視線が、和也と寧々を射抜く。

「和也。これが、役所に行けない理由?」

和也の端正な顔に、一瞬だけ気まずさが走る。だがすぐに絵里のそばへ歩み寄った。

「入籍なんていつでもできるだろ。寧々が久しぶりに海外から帰ってきたんだ。兄として、歓迎会を開くのは当然のことだろう?」

絵里は冷ややかに笑う。

「一年に一度の交際記念日も、あなたにとっては『どうでもいい』ことなの?

今回を逃せば、来年まで待たなきゃいけないって分かってるくせに」

それは二人の約束だった。

交際記念日を結婚記念日にする。一石二鳥で、特別な意味を持たせるはずだったのだ。

だが明らかに、和也には結婚する気などない。

彼が真に娶りたいのは寧々なのだ。

彼の、幼馴染であり義妹である寧々を。

何かを感じ取ったのか、和也が絵里の腕を掴もうとする。

「騒ぐな。帰ってから説明するから」

絵里はその手を乱暴に振り払った。

その時、寧々が口を開いた。

「絵里、ごめんなさい。私が悪いの。今日が入籍日だなんて知らなくて……」

うつむいて謝るその姿は、いかにも被害者といった風情だ。

絵里は常日頃から彼女を嫌悪していたため、無視を決め込む。すると寧々は顔を上げ、涙を浮かべた瞳で訴えかけてきた。

「許して。私、絵里と兄さんの幸せを心から祝福してるのに……」

祝福?絵里は鼻で笑った。

「猫かぶるのはやめてくれない?本気で祝福してるなら、わざわざ戻って来たりしないでしょ」

和也の表情が曇る。

「そんな意地悪な言い方はやめろ」

「何よ、大事な大事な妹を言われて不機嫌?」

絵里の目は、他人を見るように冷え切っていた。

和也は顔をしかめ、低い声で叱責する。

「絵里、場所をわきまえろ。滅多なことを言うもんじゃない!」

見ろよ。どれほど妹を庇うのか。

彼がそこまで肩を持つのなら、望み通りにしてやろうね。

「やったことは事実でしょう?何を怖がってるの?」

寧々の目元が赤くなり、傷ついた表情を作る。

「私と兄さんはそんな関係じゃないわ。どうして昔みたいに誤解ばかりするの?

二人の喧嘩の原因になるって分かってたら、私、帰って来なかった……」

寧々の涙声は、聞く者の庇護欲をそそるものだった。彼女が虐げられていると見た取り巻きたちが、一斉に絵里を非難し始める。

「絵里、それは言い過ぎだよ。和也と寧々は兄妹だぜ?そんなことにまで嫉妬するのか?」

「そうだよ。この三年間、あなたが寧々を受け入れないから、彼女は身を引いて出国したんだろ?また同じことを繰り返す気か?」

「調子に乗ってると、和也に捨てられるぞ!」

……

絵里は彼らの義憤に満ちた顔を、冷徹な目で見つめ返した。

かつては和也のために、こうした友人たちにも我慢を重ねてきた。どんな冗談を言われようと、陰で笑われようと、聞こえないふりをしてきたのだ。

だが、もう終わりだ。

絵里の言葉は鋭利な刃物のように響いた。

「妹が兄に毎日べったり張り付いてるのが、正当だとでも?

あんたたちの頭はどうかしちゃったの?それとも、そういう禁断の愛がお好み?

私が身を引いてあげるから、存分に見せつけてもらえばいいわ」

一同は呆気にとられた。

和也の前では従順だった絵里が、これほど辛辣になろうとは予想もしていなかったのだ。あまりにも言葉が過ぎる。

「絵里、どうしてそんなに私を侮辱するの?」

寧々は今にも泣き出しそうな顔で、あざといほどに哀れっぽく言った。

「私のことが嫌いなのは仕方ないけど、兄さんはあんなに絵里が好きなのに。こんなに尽くしてるのに、まだ不満なの?」

絵里は眉をひそめた。

他人は知らないだろうが、彼女は寧々の本性を熟知している。

和也と知り合って十年、交際して五年。

一年目の絵里の誕生日に、寧々は「事故に遭った」と嘘をついて和也を呼び出した。

二年目のバレンタインには「失恋した」と言い出し、自殺をほのめかして和也に泣きついた。

三年目、四年目……

寧々は無限に理由を作り出し、そのたびに和也は絵里を見捨てて駆けつけた。

そして三年前、寧々が突然出国を申し出た時も、周囲は「絵里が追い出した」と決めつけたのだ。

絵里の冷ややかな視線が、寧々をじっと捉える。

「まともな兄妹関係なら、入籍なんていう一大事を蔑ろにしたりしないわ。

どっちもどっちのクズとあばずれが、被害者ぶって私に寛容さを強要するなんて、笑わせないで。どの面下げて言ってるの?

恥を知りなさいよ」

寧々は顔を真っ赤にし、言い返すこともできずに涙をポロポロとこぼすだけだ。

和也は堪忍袋の緒が切れ、顔を紅潮させて怒鳴った。

「いい加減にしろ!自分が惨めだと思わないのか!

たかが入籍だろ。記念日が無理なら、お前の誕生日に変えればいいだけじゃないか。どうしてそれくらい大目に見られないんだ!」

大目に?

ええ、もちろん。

絵里の心は、凪のように静まり返っていた。

「和也。別れましょう」

室内がどよめく。

和也は数秒呆然とした後、苦々しい顔になった。

「また別れるとか言うのか?三年前もそうやって騒いで、寧々に気を遣わせて追い出したくせに。まだ飽き足らずに彼女を追い詰める気か?

お前はどうしてそんなに性格が悪いんだ。籍を入れてやるって言ってるのに、まだ寧々が許せないのか?これ以上悪辣な真似をするなら、俺だって考えがあるぞ!」

和也に庇われ、うつむいた寧々の口元が微かに歪み、勝ち誇った笑みを浮かべるのを、絵里は見逃さなかった。

それを目にした絵里は、まるで大輪の薔薇が咲いたような、艶やかな笑みを返した。

「ええ、いいわよ。入籍はやめましょう。結婚もなし」

言い捨てて、絵里は踵を返す。

背後から和也の怒号が飛んだ。

「今ここから出て行ってみろ。寧々にちゃんと謝らないなら、絶対に許さないからな!」

周囲は皆、絵里が折れて謝罪すると高を括っていた。

あれほど和也に惚れ込んでいたのだから。

だが、予想は裏切られた。絵里は足を止め、振り返って彼らを一瞥すると、宣言した。

「ちょうどいいわ、証人になって。私、水原絵里はここに誓います。今日限りで藤原和也とは他人。復縁なんて天地がひっくり返ってもありえない。

もし私がこの誓いを破ったら、その時は藤原和也が、一生女に縁がないまま、野垂れ死ねばいいわ!」

「……っ!」

捨て台詞を残し、絵里は呆気にとられる人々を尻目に、毅然と個室を後にした。

どうやってタクシーを拾ったのかも覚えていない。ホテルを離れた車内で、絵里はひたすら和也に関する連絡先を削除し続けた。

突然の着信音が、彼女の意識を現実へと引き戻す。

ディスプレイに表示された、見知らぬ、けれどどこか懐かしい番号を見て、心臓が止まりそうになった。

通話ボタンを押すと、鼓膜をくすぐるような、甘く低い声が響いてきた。

「結婚したいなら、俺を検討してみないか?」

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
74 チャプター
บทที่ 1 นภัสสร
บทที่ 1 นภัสสรไร่นภัสสร เจ้าของไร่แห่งนี้คือสาวสวยมากความสามารถคล้ายกับเบื่อเมืองกรุงจึงกลับมาที่ไร่แห่งนี้ และฟื้นฟูทุกอย่างให้กลับมามีชีวิตชีวาเหมือนสมัยปู่กับย่าเธอยังอยู่ นับเวลานี้ก็เกือบห้าปีแล้วที่เธอมาฟื้นฟูสมบัติของปู่กับย่าได้ทิ้งไว้ให้นภัสสรทำสวนผลไม้และแปลงเกษตร เธอไม่มองว่าการเป็นชาวไร่ชาวสวนนั้นน่าอาย แต่เธอกลับมองว่านี่คือสิ่งที่ทำให้เธอมีกินมีใช้ มีเงินเก็บและมีเงินจ่ายลูกน้อยอีกเกือบร้อยชีวิต และยังเลี้ยงน้องชายอีกคนจนจบมหาวิทยาลัยได้ด้วยเกียรตินิยมความภาคภูมิใจของนภัสสรคือตรงนี้“เหนื่อยจังเลย”นภัสสรถอดหมวกปีกกว้างออกมานั่งหลบแดดใต้ต้นไม้ใหญ่ เธอกวาดสายตามองไปยังคนงานที่ต่างก็ช่วยเก็บเกี่ยวผลผลิตเตรียมจะส่งขายด้วยรอยยิ้ม แม้จะเหนื่อยแค่ไหน แต่พอเห็นผลตอบรับและรอยยิ้มของทุกคนแค่นี้ก็ทำให้หญิงสาววัยสามสิบกว่าเช่นเธอก็แทบจะหายเหนื่อยเช่นกัน“แม่เลี้ยงจะทานมื้อเที่ยงเลยไหม ป้าจะให้แจ๋วไปเตรียมให้ คุณนุกูลก็น่าจะกลับมาแล้ว”แม่บ้านคนสนิทรีบเดินมาแจ้งนายสาวหรือแม่เลี้ยงนภัสสรที่เหล่าคนงานเรียกกัน ส่วนนุกูลคือน้องชายเพียงคนเดียวของแม่เลี้ยงนั่นเอง“รอตากูลกลับมาก่อนดีกว
続きを読む
บทที่ 2 กุ้ยหนิงอัน
บทที่ 2กุ้ยหนิงอันเมืองกุ้ยโจว มณฑลเจียงซี หมู่บ้านอิงซูหมู่บ้านแห่งนี้มีหลายร้อยครอบครัว ทว่าส่วนมากจะมีแต่ครอบครัวที่พออยู่พอกิน ไม่ได้ร่ำรวยมากนัก ชาวบ้านต่างก็ทำเกษตรกร บ้างก็รับจ้างทำงานใช้แรงงานให้กับครอบครัวที่พอจะมีฐานะ แม้ว่าจะมีการจัดสรรที่ดินทำกินให้ชาวบ้านเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมาก็ตาม ทว่าชาวบ้านที่พอจะมีเงินหน่อยก็ทำการเช่าซื้อที่ดินของรัฐ ที่รัฐเปิดให้เช่าซื้อ แต่คงไม่ใช่บ้านรองกุ้ยครอบครัวนี้มีลูกทั้งหมดสามคน คนโตชื่อว่ากุ้ยหนิงอัน อายุสิบเจ็ดปี คนที่อสองและสามเป็นชาย และเป็นฝาแฝดกัน ทว่าคล้ายจะเป็นลูกหลง เพราะอายุเพิ่งจะสิบขวบเท่านั้นเองพ่อกุ้ยเป็นคนที่รักครอบครัวมาก ยอมแยกบ้านเมื่อลูกและเมียโดนกระทำโดยบ้านใหญ่ซึ่งเจ้าบ้านคือพี่ชายของตนเองทว่าเมื่อแยกบ้านแล้วใช่ว่าทุกคนจะอยู่อย่างสงบสุข เพราะความยากจนที่ไม่หนีหายไปไหน เนื่องจากเมื่อแยกบ้านมาแล้วทางบ้านใหญ่ไม่คิดที่จะแบ่งที่ดินทำกินมาให้ ทำให้สองคนผัวเมียต้องรับจ้างเพื่อส่งลูกที่ยังเรียนส่วนกุ้ยหนิงอันเรียนจบมัธยมปลายแล้วจึงไม่ยอมเรียนต่อ และออกมาหางานทำในตำบล ทว่าเงินที่หามาได้นั้นช่างน้อยนิด ทำให้หญิงสาวคิดอยากจะ
続きを読む
บทที่ 3 ทะลุมิติแล้วสินะ
บทที่ 3ทะลุมิติแล้วสินะฟ้ายังไม่ทันสาง กุ้ยจื่อหลงรีบไปยืมจักรยานของบ้านหม่าเพื่อไปส่งลูกสาวที่สถานีรถไฟ ไม่นานกุ้ยจื่อหลงก็มาถึงบ้าน“เรียบร้อยหรือยังอันอัน”“เรียบร้อยแล้วค่ะพ่อ” กุ้ยหนิงอันหันมาตอบพ่อของตนก่อนจะกล่าวลาแม่และน้องทั้งสองคน“แม่ต้องดูแลตัวเองนะ ฉันไปถึงปักกิ่งแล้วจะรีบหางานทำ ฉันจะส่งเงินกลับมาให้ทุกเดือน เราสองคนก็เหมือนกัน พี่ไม่อยู่ต้องช่วยกันดูแลพ่อกับแม่ ขยันเรียนและอย่าเกเรรู้ไหม”กุ้ยหนิงอันเอ่ยกับแม่จบจึงหันกลับมาคุยกับน้องชายทั้งสองคน“ครับพี่ใหญ่ เราสองคนสัญญาครับ และจะไม่ทำตัวเกเร จะตั้งใจเรียนไม่ให้พี่ใหญ่ต้องผิดหวัง” กุ้ยหมิงเล่อให้สัญญากับพี่สาวคนโตที่ยอมเสียสละเพื่อเขากับน้องชายฝาแฝด“ผมก็เช่นกัน จะช่วยงานและดูแลพ่อแม่ รวมถึงจะไม่เกเรและจะขยันเรียน พี่ใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ หากไม่ไหวก็กลับมา”น้องเล็กของบ้านอย่างกุ้ยหมิงเฮ่อกล่าวตบท้าย แฝดน้องคนนี้เป็นคนเงียบขรึม แต่ทุกประโยคที่หลุดออกมานั้นล้วนมาจากใจทั้งสิ้นหลังจากที่ร่ำลากันแล้ว กุ้ยจื่อหลงจึงรีบพาลูกสาวอย่างกุ้ยหนิงอันออกมาจากหมู่บ้าน เพราะไม่ต้องการให้บ้านใหญ่เห็น หลังจากนี้เกิดอะไรขึ้นเขาจะรับหน
続きを読む
บทที่ 4 ได้งานทำแล้ว
บทที่ 4 ได้งานทำแล้วฟ้ายังไม่ทันสางกุ้ยหนิงอันที่หลับไปด้วยความอ่อนเพลียตื่นขึ้นมาด้วยสีหน้าสดใส เนื่องจากได้นอนเต็มอิ่ม และวันนี้เธอหวังว่าจะเป็นวันที่ดีของเธอเมื่อลุกขึ้นจากเตียง กุ้ยหนิงอันจึงเดินเข้าห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย หลังจากออกมาจากห้องน้ำ เธอจึงเลือกเสื้อผ้าที่ดูดีที่สุดสำหรับการสมัครงานในวันนี้ และเตรียมเอกสารส่วนตัวให้พร้อม ก่อนจะลงมาจากห้องเพื่อมาหาป้าจิงซือที่ชั้นล่างของอะพาร์ตเมนต์“อ้าวมาแล้วเหรอ กินอะไรมาหรือยัง วันนี้ป้าทำซาลาเปามากินด้วยกันสิ”จิงซือเห็นว่ากุ้ยหนิงอันเดินลงมาแล้ว เธอและสามีกำลังทานอาหารเช้ากันอยู่ เพราะสามีของเธอนั้นเป็นยามของที่นี่“นั่นสิ มากินด้วยกันเถิดยายแก่ของลุงทำไว้เยอะเลย เราสองคนกินไม่หมดหรอก”ลุงหม่าเอ่ยด้วยความเป็นกันเอง เมื่อคืนภรรยาเขาเล่าเรื่องเด็กสาวคนนี้ให้ฟังแล้ว และหวังว่าเธอจะได้งานที่โรงแรมของตระกูลหลันกุ้ยหนิงอันรู้สึกเกรงใจ แม้ว่าบ้านเมืองจะเริ่มพัฒนาแล้ว ทว่าเรื่องการอยู่การกินเธอไม่อยากรบกวนทั้งสองคน“มาเถิด เมื่อไหร่ที่ได้งานและได้เงินเดือน อันอันค่อยซื้อขนมมาให้ลุงกับป้าก็แล้วกัน ถ้ายังลังเลไม่แน่ว่าจะไปสายนะ”“เช่นนั
続きを読む
บทที่ 5 อยากได้ของคนอื่น
บทที่ 5 อยากได้ของคนอื่นเมืองกุ้ยโจว มณฑลเจียงซี หมู่บ้านอิงซูพนักงานไปรษณีย์ขี่รถมาจอดหน้าบ้าน ร้องเรียกให้คนในบ้านออกมารับจดหมาย“มีใครอยู่ไหม มีจดหมายมาส่งครับ”กุ้ยจื่อหลงอยู่บริเวณบ้านพอดีจึงเดินออกมา เมื่อเห็นว่าเป็นไปรษณีย์จึงคิดว่านี่คงเป็นจดหมายของลูกสาว แม้ว่าก่อนหน้านี้จะมีจดหมายของกุ้ยหนิงอันส่งมาบอกว่าได้งานทำแล้วก็ตามตัวเขาและภรรยายังคงเฝ้ารอจดหมายของลูกอยู่ตลอด ไม่รู้ว่าการใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงของอันอันนั้นจะเป็นอย่างไรบ้าง จะอยู่จะกินอย่างไร มีคนรังแกลูกสาวเขาหรือเปล่า ความกังวลของพ่อแม่นั้นย่อมมีเวลาลูกห่างไกลจากอกทว่าพอเห็นว่าไปรษณีย์มาส่งจดหมาย เขากลับไม่คิดถึงเรื่องเงินที่ลูกสาวส่งกลับมา หวังเพียงว่าจะรับรู้ความเป็นอยู่ของเธอก็พอ“ผมกุ้ยจื่อหลงครับ ไม่ทราบว่าจดหมายมาส่งถึงใครครับ”“เช่นนั้นไม่ผิดครับ หน้าซองจ่าถึงคุณกุ้ยจื่อหลง ในนี้มีธนาณัติอยู่ด้วยนะครับ การไปรับเงินไม่ทราบว่ารู้แล้วใช่หรือไม่ว่าต้องเอาเอกสารไปด้วย”ไปรษณีย์คิดว่านี่คงเป็นธนาณัติที่ลูกของชายตรงหน้าส่งมาให้ เขาจึงอธิบายเรื่องการไปรับเงินให้อีกครั้งจะได้ไม่มีความผิดพลาด“ใช่ครับ นี่จดหมายของ
続きを読む
บทที่ 6 งานเลี้ยงของโรงแรม
บทที่ 6 งานเลี้ยงของโรงแรมเมื่อได้ยินคำพูดนี้หลุดออกจากสะใภ้รองของตน แม่เฒ่ากุ้ยได้แต่เข่นเขี้ยวในใจ อีกทั้งชาวบ้านเริ่มมุงดูมากมายจึงไม่อยากให้เอ่ยถึงเรื่องนั้นอีก ต่อให้อยากได้เงินขนาดไหนแต่นี่ไม่ใช่เวลาของเธอจากนั้นแม่เฒ่ากุ้ยจึงรีบเดินออกมาจากบ้านรองโดยมีสะใภ้ใหญ่เดินตามอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมแม่สามีถึงยอมบ้านรองง่ายดายขนาดนี้สองสามีภรรยาสบตากันด้วยความโล่งใจก่อนจะรีบจูงมือกันเข้าบ้านและคิดว่าพรุ่งนี้เช้าต้องรีบไปไปรษณีย์เพื่อเบิกเงินออกมา และต้องเก็บซ่อนไว้ให้ดีหรือไม่ต้องเข้าในเมืองเพื่อเปิดบัญชีธนาคาร ครั้งต่อไปจะได้ไม่ต้องวุ่นวายเช่นนี้อีกทุกอย่างยังคงดำเนินไปอย่างราบเรียบ ชีวิตของกุ้ยหนิงอันไม่มีอะไรมาก ตื่นเช้ามาทำงาน ตกเย็นมาก็มานั่งทำอาหารกินร่วมกันกับป้าจิง ทำให้สองสามีภรรยาต่างก็เอ็นดูกุ้ยหนิงอันไม่ต่างกับลูกและหลานของตนเองจนวันเวลาผ่านล่วงเลยมาครึ่งปี กุ้ยหนิงอันต่างก็เป็นที่รักของเพื่อนร่วมงาน ไม่ว่าจะแผนกไหนก็ตามเพราะความมีน้ำใจของเธอ อีกทั้งความสามารถของทั้งสองมีไม่น้อยเลยทีเดียวใครจะไปรู้ว่ากุ้ยหนิงอันและซีซวนจะมีความสามารถในการสื่อสารกับลูกค้าชาวต่างชาติ ทำให้
続きを読む
บทที่ 7 ผิดแผน
บทที่ 7 ผิดแผนเวลาผ่านไปไม่นาน กุ้ยหนิงอันรู้สึกมึนงงและง่วงนอนอย่างช่วยไม่ได้ จึงคิดว่าควรจะเข้าไปล้างหน้าล้างตาเสียหน่อย จากนั้นจึงเดินโซเซเล็กน้อยไปเข้าห้องน้ำพนักงานโดยมีพนักงานหญิงคนนั้นเดินตามมาด้วยเมื่อเดินตามเข้ามาในห้องน้ำกลับพบกุ้ยหนิงอันล้มลงไปนอนเรียกเท่าไรก็ไม่ตื่น สุดท้ายจึงเรียกคนรักที่เป็นพนักงานด้วยกันมาพยุงร่างของกุ้ยหนิงอันไปที่ห้องพักของแขกที่ได้รับมอบหมายมา“จำได้ไหมว่าห้องหมายเลขอะไร”“ฉันขอนึกก่อน แล้วคนคนนั้นให้กุญแจมากับพี่หรือเปล่า”“ท่านลืมให้กุญแจ เธอเป็นพนักงานต้อนรับรีบไปหยิบกุญแจมาสิ ห้องสามหนึ่งสอง” ชายคนนั้นเอ่ยขึ้น เขาไม่รู้เลยว่าตนเองนั้นได้บอกชั้นผิดไป ซึ่งห้องที่เขาต้องไปคือสี่หนึ่งสองพนักงานหญิงมองซ้ายมองขวา ดีที่วันนี้แต่ละคนวุ่นวายกับงานเลี้ยงและมีแขกเข้าพักที่โรงแรมจนเต็มทุกห้อง จึงไม่เป็นที่สงสัยหากมีใครถามจะบอกว่าเป็นลูกค้าในงานเลี้ยงเกิดเมาขึ้นมาจึงพาไปส่งที่ห้องพัก โดยใช้เสื้อคลุมปิดหน้าของกุ้ยหนิงอันไว้เมื่อได้กุญแจมาจึงรีบพาร่างที่หมดสติของกุ้ยหนิงอันไปยังห้องพักทันทีด้านซีซวนเห็นถึงความผิดปกติบางอย่างจึงแกล้งมายืนเก็บโต๊ะอยู่ไม่ไกล
続きを読む
บทที่ 8 ลาออกจากงาน
บทที่ 8 ลาออกจากงานกลับมาทางด้านจิ้งเจี้ยนซา หลังจากที่ดื่มเข้าไปมากมายจนครองสติแทบไม่อยู่ เมื่อเห็นว่าหลันอี้ข่ายหายไปไหนแล้วไม่รู้ เขาจึงขอตัวจากทุกคนกลับห้องพักวันนี้เขาไม่ได้กลับบ้านเพราะรู้ว่าวันนี้ต้องเมาแน่นอน อีกทั้งร่างกายยังรู้สึกร้อนรุ่มและต้องการเรื่องนั้น เขาจึงคิดว่าคงจะเกิดจากความเมาที่ดื่มเข้าไปเยอะนั่นเองเมื่อเข้ามาในห้อง เขาไม่คิดที่จะอาบน้ำเพื่อให้สร่างเมา คิดว่าตื่นเช้ามาค่อยอาบทีเดียว ทว่าเมื่อล้มตัวลงนอนกลับพบกับร่างนุ่มนิ่มของใครบางคนนอนอยู่อีกคนแต่เพราะสติสัมปชัญญะแทบจะไม่มี ดื่มไปมากความต้องการเรื่องนั้นย่อมต้องมีโดยไม่รู้เลยว่าที่เขาร้อนรุ่มเพราะเกิดจากยาที่คังปี่เจียววางยาหลันอี้ข่ายและเขาเผลอกินเข้าไปด้วยความขาดสติทำให้เขาลืมความผิดชอบชั่วดีโดยปริยายกุ้ยหนิงอันหลับสนิท โดยไม่รู้เลยว่าร่างกายของเธอกำลังโดยใครบางคนแตะต้อง และความบริสุทธิ์ที่เธอเก็บรักษามาตลอด กลับโดนพรากไปจากชายที่เธอไม่รู้จักเมื่อพายุสงบลง จิ้งเจี้ยนซาจึงล้มตัวนอน สติในตอนนี้ทำได้เพียงจำกลิ่นกายของเธอไว้และเสี้ยวใบหน้าที่มีผมปิดไปครึ่งหนึ่ง ก่อนจะคว้าร่างบางมากอดโดยสัญชาตญาณฟ้ายังไม
続きを読む
บทที่ 9 กลับบ้าน
บทที่ 9 กลับบ้านกลับมาทางด้านกุ้ยหนิงอันและซีซวน กุ้ยหนิงอันตกใจเมื่อเพื่อสนิทหยิบยื่นเงินให้ จึงร้องถามเสียงหลง“เธอให้เงินฉันทำไมเสี่ยวซวน”“รับไว้เถอะ ฉันรู้ว่าที่ผ่านมาเธอส่งเงินให้กับครอบครัวนั้นแทบจะเป็นเงินเดือนทั้งหมดของเธอ กลับบ้านครั้งนี้ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะหางานได้ หากเธอเกรงใจคิดเสียว่าฉันให้ยืม เมื่อไหร่ที่มีเธอค่อยคืนฉัน เชื่อเถอะวันหนึ่งเราทั้งสองต้องได้เจอกันอีก”สำหรับซีซวนเธอไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงิน เงินแค่นี้ไม่ทำให้เธอลำบากหรอกกุ้ยหนิงอันเกรงใจ แต่ก็จริงอย่างที่ซีซวนพูด กลับไปใช่ว่าเธอจะหางานทำได้เลย จึงตัดสินใจว่าเอามาแค่สามร้อยหยวนก็พอ“เธอเอาไปห้าร้อยหยวนก็แล้วกัน ความจริงเงินหนึ่งพันหยวนมันไม่มากเลยนะอันอัน”“ไม่มากสำหรับเธอ แต่มากสำหรับฉัน”“เอาเถอะ เรื่องซวงฟางฉันให้คนจัดการแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะส่งเธอขึ้นรถไฟ และจะสั่งให้คนกลบรอยของเธอให้เอง หากเธอไม่อยากให้ผู้พันจิ้งพบเจอ ฉันเชื่อว่าด้วยความสามารถของฉันย่อมต้องทำได้ หากฉันยังอยู่เซี่ยงไฮ้”“แล้วเธอไม่คิดว่าคุณชายรองหลันจะตามหาเธอพบเหรอ ตระกูลหลันยิ่งใหญ่แค่ไหน เธอก็น่าจะรู้”“ฉันรู้ แต่นักธุรกิจบางประเภทจะไ
続きを読む
บทที่ 10 อ้อมกอดของครอบครัว
บทที่ 10 อ้อมกอดของครอบครัวนี่คือความคิดระหว่างทางที่กลับมา แม้เสี่ยวซวนจะให้ยืมเงินมาห้าร้อยหยวนแล้วก็ตาม ทว่าถ้าหากเธอเปิดร้านหรือลงมือค้าขายเลยมิวายเป็นขี้ปากชาวบ้านอีก ไม่สู้หางานทำสักพักแล้วค่อยขยับขยายดีกว่า“อันอันว่ายังไงพ่อเห็นด้วยทั้งนั้น” กุ้ยจื่อหลงยื่นมือหนาไปขยี้ศีรษะลูกสาวด้วยความเอ็นดู ไม่เจอกันเกือบปีอันอันของเขาคล้ายจะมีความคิดที่โตขึ้น“แม่ก็เหมือนกัน ว่าแต่พี่หลงไปอาบน้ำก่อนดีหรือไม่ สองแฝดน่าจะใกล้ถึงแล้ว มาเห็นพี่สาวที่ทั้งสองบ่นคิดถึงทุกวันคงดีใจไม่น้อย อาหารใกล้จะเสร็จแล้วที่เหลือฉันกับลูกจัดการต่อเอง”จางหานรีบไล่สามีให้ไปจัดการกับร่างกายตนเอง เพิ่งกลับจากแปลงนาน่าจะเหนียวตัวไม่น้อยกุ้ยจื่อหลงก้มมองสภาพตนเองก็เห็นด้วยกับความคิดภรรยา จากนั้นจึงรีบเดินไปหยิบเสื้อผ้าก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปทันที“จริงสิแม่ หากจะปรับปรุงหรือสร้างบ้านใหม่ใช้เงินเยอะหรือเปล่า”หลังจากที่เห็นพ่อเดินจากไปแล้ว กุ้ยหนิงอันคล้ายจะคิดอะไรได้ ครั้งแรกที่เธอก้าวขาลงจากเกวียนแล้วมองสภาพบ้านในใจนั้นคิดว่าบ้านหลังนี้จะอยู่ได้อีกกี่ปี“ลูกถามทำไม สร้างบ้านใหม่ครั้งหนึ่งก็หลายร้อยหยวนอยู่นะ ย
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status