บทที่ 14 แจ้งความ

หลินชิงชิงมองร่างของหลี่เหว่ยที่นอนแน่นิ่งอยู่ข้างกายด้วยความกังวล เธอเขย่าตัวเขาเบาๆ แต่เขาไม่มีท่าทีตอบสนอง

"พี่เหว่ย... พี่เหว่ย" เธอเรียกเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

หัวใจของหลินชิงชิงเต้นระรัว เธอรีบพยุงร่างชายหนุ่มขึ้นมาอย่างทุลักทุเล หลี่เหว่ยตัวสูงใหญ่กว่าเธอมาก แต่ด้วยความที่เธอมีร่างกายแข็งแรงจากการดื่มน้ำวิเศษเข้าไป หญิงสาวจึงสามารถพยุงเขาออกจากตรอกเปลี่ยว นั้นได้

ทันทีที่พ้นจากซอย เธอเห็นกลุ่มชาวบ้านที่กำลังจับกลุ่มคุยกันอยู่ หลินชิงชิงรีบเข้าไปขอความช่วยเหลือ

"ทุกคนค่ะ ช่วยฉันด้วย" เธอตะโกนเสียงดัง

พวกชาวบ้านต่างหันมามองเธอด้วยความตกใจ พวกเขาเห็นหลินชิงชิงพยุงร่างของหลี่เหว่ยอยู่ จึงรีบเข้ามาสอบถาม

"เกิดอะไรขึ้นหรือนังหนู?" ชายวัยกลางคนคนหนึ่งถาม

"พอดีเมื่อกี้มีกลุ่มอันธพาล 5-6 อยู่ๆ ก็เข้าทำร้ายพวกเราค่ะ แต่โชคดีที่มีพลเมืองดีมาช่วยขับไล่พวกมันไม่ได้" หลินชิงชิงแสร้งตอบเสียงสั่น "ตอนนี้คนรู้จักของฉันเขาโดนพวกอันธพาลจัดการ เขาเลยหมดสติไปนะคะ"

พวกชาวบ้านต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์  "ไอ้พวกอันธพาลพวกนั้นมันคงเป็นลูกน้องของต้าเหนิง" ชายชราคนหนึ่งพูดขึ้น "มันคุมแถวนี้ ใครๆ ก็รู้"

หลินชิงชิงแสร้งทำสีหน้าตื่นตระหนกพลางพยักหน้ารับ “อย่างนั้นเหรอคะคุณตา” เธอแอบลอบมองหลี่เหว่ยที่นอนสลบไสลอยู่ข้างกาย “แต่ตอนนี้ฉันต้องทำยังไงดีคะ ฉันไม่รู้จะพาเขาไปรักษาที่ไหน”

“ถ้าอย่างนั้นหนูรีบพาเพื่อนไปโรงพยาบาลประจำเมืองเถอะ” ชายวัยกลางคนคนเดิมเอ่ยขึ้น “อยู่ไม่ไกลจากที่นี่หรอก นั่งรถลากไปแป๊บเดียวก็ถึง”

“ขอบคุณนะคะ” หลินชิงชิงกล่าวขอบคุณพลางก้มหัวให้ แต่เนื่องจากเธอพึ่งมาเมืองเฉิงตูเลยไม่รู้ว่าพวกรถลากอยู่แถวไหนเธอแสร้งทำตัวน่าสงสาร “แต่ว่า...ฉันไม่มีเงินค่ารถเลยค่ะ” เธอกล่าวพร้อมกับยกมือขึ้นปาดน้ำตา

ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ต่างพากันสงสารหลินชิงชิง บ้างก็ควักเงินออกมาให้ บ้างก็อาสาจะไปส่งหลินชิงชิงและหลี่เหว่ยที่โรงพยาบาล

“เดี๋ยวพวกเราจะไปส่งแม่หนูเอง” ชายหนุ่มสองคนเดินออกมาจากกลุ่มคน “พวกเราจะช่วยพาเพื่อนเธอไปโรงพยาบาลเอง”

หลินชิงชิงมองชายหนุ่มทั้งสองด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ “ขอบคุณจริงๆ นะคะ”

ชายหนุ่มทั้งสองช่วยกันพยุงหลี่เหว่ยพาไปขึ้นรถลาก หลินชิงชิงรีบขึ้นตามไป

ระหว่างทาง ร่างบางได้พูดคุยกับชายหนุ่มทั้งสอง จึงได้รู้ว่าทั้งคู่ชื่อ หวังต้าหลง และ จางเสี่ยวหู่ เป็นเพื่อนกัน ทำงานเป็นกรรมกรในโรงงานทอผ้า

“แล้วพวกเธอสองคนมาทำอะไรกันแถวนี้ล่ะ” หวังต้าหลงถามขึ้น

“พวกเรามาทานข้าวที่ร้านอร่อยโอชาค่ะ” หลินชิงชิงตอบ “แต่ดันมาเจอเรื่องไม่ดีเข้าเสียก่อน”

“โชคดีนะที่พวกเธอรอดมาได้ ไม่งั้นพวกเธอแย่แน่” จางเสี่ยวหู่กล่าว

เมื่อมาถึงโรงพยาบาล หลินชิงชิงมองร่างของหลี่เหว่ยที่ถูกนำตัวเข้าห้องฉุกเฉินด้วยความกังวล เธอภาวนาขอให้เขาปลอดภัย

เวลาผ่านไปไม่นานประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออก หมอหนุ่มเดินออกมาด้วยสีหน้าอ่อนล้า หลินชิงชิงรีบตรงเข้าไปหาทันที

"หมอคะ สหายขอฉันเป็นยังไงบ้างคะ" เธอถามด้วยความเป็นห่วง

"คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ ไม่มีเลือดคั่งในสมอง มีแต่อาการฟกช้ำเท่านั้นครับ" หมอหนุ่มตอบ "ญาติสามารถเข้าเยี่ยมได้ครับ"

หลินชิงชิงรอไม่นานนัก หลี่เหว่ยค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา ภาพตรงหน้าพร่าเลือนไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อย ๆ ปรับโฟกัสจนเห็นใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความกังวล

"ชิงชิง... พี่ขอโทษที่ปกป้องเราไม่ได้" หลี่เหว่ยเอ่ยเสียงแหบพร่า รู้สึกผิดที่ไม่สามารถคุ้มครองเธอได้

หลินชิงชิงส่ายหน้าเบา ๆ "พี่เหว่ยอย่าโทษตัวเองเลยค่ะ พี่ทำดีที่สุดแล้ว" เธอบีบมือเขาเบา ๆ ให้กำลังใจ

หลี่เหว่ยพยายามขยับตัวเล็กน้อย แต่ก็ต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด "แล้วนี่พวกเรารอดมาได้ยังไง?"

หลินชิงชิงเม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะตอบ "พอดีมีพลเมืองดีเข้ามาจัดการไอ้พวกอันธพาลนะคะ แล้วก็ช่วยพยุงพี่เหว่ยมาโรงพยาบาลค่ะ ตอนนี้พวกมันหนีเผ่นแน่บหนีไปแล้วค่ะ"

หลี่เหว่ยขมวดคิ้ว "พลเมืองดี?"

"ค่ะ" หลินชิงชิงพยักหน้า "พวกเขาใจดีมากเลยค่ะ"

หลี่เหว่ยถอนหายใจออกมาเบา ๆ "ยังไงพี่ก็ฝากขอบคุณพวกเขาด้วยนะ"

"ค่ะ" หลินชิงชิงยิ้มบาง ๆ แต่ในใจกลับรู้สึกผิดที่โกหกเขาออกไป 

หลี่เหว่ยหลับตาลงอีกครั้ง ความเจ็บปวดจากบาดแผลทำให้เขารู้สึกอ่อนเพลีย

"พี่เหว่ยจะเอายังไงกับเรื่องนี้ค่ะ จะแจ้งความหรือเปล่า" หลินชิงชิงถามด้วยน้ำเสียงที่แสดงความเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด

หลี่เหว่ยพยายามสูดหายใจเข้าลึก "พี่จะแจ้งความครับ" เขาตอบเสียงแหบพร่า

ริมฝีปากของหลินชิงชิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มพึงพอใจ "ดีค่ะ พวกอันธพาลไม่หวั่นเกรงกฎหมาย พี่เหว่ยต้องเอาเรื่องพวกมันให้ถึงที่สุดนะคะ"

หลี่เหว่ยพยักหน้าอย่างยากลำบาก เขาไม่เคยคิดว่าการไปช่วยหลินชิงชิงจากพวกอันธพาลจะทำให้ตัวเองต้องบาดเจ็บหนักขนาดนี้

"พี่เหว่ยพักผ่อนเถอะค่ะ บาดแผลจากการถูกหมูป่าไล่ล่ายังไม่หายดียังมาถูกพวกอันธพาลรุมทำร้ายอีก เดี๋ยวฉันจะไปดูแลเรื่องแจ้งความให้เอง" หลินชิงชิงพูดกับเขาเบาๆ

หลี่เหว่ยมองหลินชิงชิงด้วยความเป็นห่วง "ชิงชิงดูแลตัวเองด้วยนะครับ"

"ค่ะ..พี่เหว่ย"หลินชิงชิงกล่าวก่อนจะเดินออกจากห้องไปแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็หายไป เหลือเพียงแววตาเย็นชาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น

'ฉันชักอยากจะรู้แล้วสิ ว่าแม่นางเอกดอกบัวขาวจะทำยังไงถ้าพวกไอ้พวกอันธพาลโดนจับ' หลินชิงชิงยกยิ้มในใจ

เมื่อเธอเดินมาถึงเคาน์เตอร์ของโรงพยาบาล หญิงสาวเหลือบมองนาฬิกาที่ติดบนผนังห้อง ตอนนี้บ่ายโมงกว่าแล้ว สายตาของเธอฉายแววกังวลอย่างเห็นได้ชัด หากเธอกลับบ้านล่าช้าครอบครัวเธอจะต้องเป็นห่วงอย่างแน่นอน เธอรีบก้าวออกจากโรงพยาบาล มุ่งหน้าสู่สถานีตำรวจทันที

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่สถานีตำรวจ หลินชิงชิงก็ตรงไปยังโต๊ะประชาสัมพันธ์ ด้วยใบหน้าเรียบเฉย

"สวัสดีค่ะฉันมาแจ้งความค่ะ" หลินชิงชิงเอ่ยเสียงเครียดเมื่อพบเจ้าหน้าที่ตำรวจ

"คุณชื่ออะไรครับ  แล้วจะมาแจ้งความเรื่องอะไร"เจ้าหน้าที่ตำรวจสอบถามข้อมูล

"ฉันชื่อหลินชิงชิงค่ะ เป็นชาวบ้านหมู่บ้านหลงเหมิน พวกเราถูกพวกอันธพาลกลุ่มของต้าเหนิง ได้ทำร้ายค่ะ ตอนนี้ยุวชนปัญญาชื่อหลี่เหว่ยที่หมู่บ้านเดียวกับฉัน ตอนนี้เขาได้รับบาดเจ็บจากการถูกพวกอันธพาลรุมทำร้าย ต้องนอนรักษาบาดแผลอยู่ที่โรงพยาบาลเฉิงตูค่ะ"

ผู้กองหวังขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อ 'ต้าเหนิง' ชายผู้นี้เป็นที่รู้จักกันดีในฐานะหัวหน้าแก๊งอันธพาลที่มักก่อเรื่องวุ่นวายในเมืองเฉิงตูอยู่เสมอ

"พวกมันบังอาจมากที่มาก่อเรื่องร้ายแรงช่วงเวลาสำคัญตอนที่ท่านผู้นำระดับสูงจะมาเยี่ยมเมืองเฉิงตูพอดี" รองสารวัตรจางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน "การก่อเรื่องในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ มันไม่ต่างอะไรกับการตบหน้าพวกเรา"

"ใช่ครับหัวหน้า" ผู้กองหวังกล่าวเสริม "เราต้องไม่ปล่อยให้พวกมันลอยนวล พวกมันต้องได้รับบทลงโทษที่สาสม พวกเราต้องจับกุมพวกไอ้ต้าเหนิงให้ได้โดยเร็วที่สุด"

"คุณหลินครับ ช่วยเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ผมฟังอย่างละเอียดได้ไหมครับ" ผู้กองหวังเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ

หลินชิงชิงสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมด "วันนี้ฉันได้เจอสหายหลี่ที่เป็นยุวชนปัญญาจากหมู่บ้านหลงเหมินโดยบังเอิญนะคะ หลังจากฉันซื้อของเสร็จกำลังจะกลับหมู่บ้าน ทันใดนั้นก็มีกลุ่มชายฉกรรจ์เข้ามาทำร้ายพวกเรา พวกเขากล่าวหาว่าฉันไปแย่งคู่หมั้นของใครบางคน แต่ฉันไม่รู้เรื่องเลยค่ะ และอีกอย่างสหายหลี่ที่ฉันได้เจอโดยบังเอิญก็ยังไม่มีคู่หมั้น"

"คุณพอจะรู้ไหมครับว่าใครเป็นคนว่าจ้างพวกนั้น" ชายหนุ่มถามต่อ

หลินชิงชิงเม้มริมฝีปากเล็กน้อยก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ฉันไม่แน่ใจค่ะ พวกคุณต้องไปจับกุมพวกต้าเหนิงมาสอบปากคำ" เธอแสร้งทำเป็นหวาดกลัว แม้ในใจจะรู้ดีว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลัง แต่ว่าเธอก็ไม่มีหลักฐานอยู่ในมือนอกจากคำพูดของพวกอันธพาล

ผู้กองหวังขมวดคิ้วครุ่นคิด "เรื่องนี้มันซับซ้อนกว่าที่คิดนะ ดูเหมือนจะมีใครบางคนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ พวกเราจะต้องสืบหาความจริงให้ได้"

หลินชิงชิงพยักหน้าอย่างเห็นด้วย "ฉันก็คิดอย่างนั้นค่ะ ฉันอยากให้พวกเจ้าหน้าที่เปิดโปงคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ให้ได้ ไม่อย่างนั้นมันจะเป็นการเสื่อมเสียชื่อเสียงของเมืองเฉิงตูของพวกเรา" ได้ทีหลินชิงชิงก็เติมเชื้อไฟให้พวกเจ้าหน้าที่ตำรวจ ยิ่งช่วงนี้เป็นช่วงกวาดล้างผู้มีอิทธิพลอยู่ด้วย

"ผมเข้าใจครับ คุณหลิน ไม่ต้องกังวลนะครับ พวกเราจะทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยเหลือคุณ" ผู้กองหวังให้คำมั่นสัญญา

หลินชิงชิงมองนายตำรวจด้วยแววตาขอบคุณ "ขอบคุณมากค่ะคุณตำรวจ"

ผู้กองหวังยิ้มให้เธออย่างให้กำลังใจ "เอาล่ะครับ ตอนนี้คุณกลับไปพักผ่อนก่อนนะครับ ถ้ามีอะไรคืบหน้าเราจะติดต่อไป"

หลินชิงชิงลุกขึ้นโค้งให้นายตำรวจก่อนจะเดินออกจากห้องสอบสวนไป

ทันทีที่หลุดพ้นจากสายตาของเจ้าหน้าที่ รอยยิ้มหวานบนใบหน้าก็หายไปจากใบหน้าของหลินชิงชิง เธอแสยะยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา

‘หวังอ้ายหลิน เธอจะทำยังไงถ้าหากไอ้พวกอันธพาลที่เธอจ้างมาโดนจับกุม’ หลินชิงชิงพึมพำกับตัวเอง ดวงตาของเธอเป็นประกายวาวโรจน์

หลินชิงชิงไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมารังแกง่ายๆ หากใครคิดร้ายกับเธอ เธอจะเอาคืนให้สาสม!

"เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเกมเท่านั้น หวังอ้ายหลิน ฉันจะทำให้แกเสียใจที่คิดมาเล่นงานคนอย่างฉัน" หลินชิงชิงกล่าวก่อนจะเดินออกจากสถานีตำรวจไป