บทที่ 5 บ้านหลังใหม่

สายตาของหลี่อ้ายเจียจ้องเขม็งไปที่หลินเจิ้งเทียน ลูกชายคนที่สามของเธอ ใบหน้าของหลินเจิ้งเทียนซีดเผือดด้วยความรู้สึกผิด เขารู้สึกเหมือนเป็นลูกอกตัญญู

"ฉันจะให้เงินพวกแกค่าแยกบ้าน 10 หยวนเท่านั้น" หลี่อ้ายเจียประกาศเสียงดัง "พวกแกก็ไสหัวออกไปอยู่บ้านเก่าตระกูลหลินที่ด้านท้ายหมู่บ้าน ฉันจะยกหม้อกับแป้งและเมล็ดข้าวโพดอย่างละ3ถุง เท่านั้นส่วนอย่างอื่นพวกแกหวังว่าจะได้อะไรไป ส่วนแปลงนา แกก็รับผิดชอบไปตามเดิมแล้วกัน"

หลินเจิ้งเทียนพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่คำพูดกลับติดอยู่ในลำคอ เขารู้ว่าแม่ของเขาโกรธมาก และการพูดอะไรออกไปตอนนี้อาจทำให้สถานการณ์แย่ลงไปอีก

"เอาล่ะ ไปเก็บข้าวของของพวกแก แล้วออกไปจากบ้านฉันซะ" หลี่อ้ายเจียตะโกนไล่หลัง

"หนูไม่เอาคำพูดปากเปล่า คุณย่าต้องทำหนังสือสัญญาแยกบ้านให้หนูด้วย และทุกๆ ปีหนูจะให้ข้าวและแป้งและเงินอีก 5 หยวน เพื่อแสดงความกตัญญูต่อคุณย่า" หลินชิงชิงพูดดักหน้าคนเป็นย่า เธอจะไม่ยอมถอย ถ้าหากไม่ได้สิ่งที่เธอต้องการ

หลี่อ้ายเจียเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ เธอไม่คิดว่าหลินชิงชิง หลานสาวที่เธอเคยมองว่าเป็นเพียงเด็กสาวหัวอ่อน จะกล้าท้าทายอำนาจของเธอได้ถึงเพียงนี้ ความโกรธเกรี้ยวพลุ่งพล่านขึ้นในอก หลี่อ้ายเจียกัดฟันแน่น "แกคิดว่าแกเป็นใครถึงมาสั่งฉัน?" เธอเอ่ยถามเสียงกร้าว

หลินชิงชิงเงยหน้าขึ้นสบตากับหลี่อ้ายเจียอย่างไม่เกรงกลัว "หนูก็เป็นหลานสาวของคุณย่า เป็นคนในครอบครัวนี้ และหนูก็มีสิทธิ์ที่จะเรียกร้องความเป็นธรรม เงินที่พ่อของหนูหามาได้ก็เอาเข้ากองกลางไปหมด จนทำให้ทุกวันนี้พวกเราไม่มีแม้แต่เงินติดตัวสักหยวน"

หลินเสี่ยวหลงก้าวไปข้างหน้าและยืนเคียงข้างพี่สาวของเขา

"คุณย่า พวกเราจะไม่ไปไหนจนกว่าจะได้หนังสือสัญญา"

หลี่อ้ายเจียกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ เธอไม่คิดว่าหลานๆ ที่เธอเลี้ยงดูมาจะกล้าท้าทายอำนาจของเธอเช่นนี้

ในขณะที่ความตึงเครียดกำลังจะปะทุ หมอหลี่ ก็เอ่ยขึ้น "ไหนๆ พวกเขาก็จะแยกบ้าน ก็ทำให้ถูกต้องไปเลยสิหลี่อ้ายเจีย"

คำพูดของท่านหมอหลี่ที่เป็นที่นับถือของพวกชาวบ้าน ทำให้ทุกคนที่อยู่ในลานบ้านตระกูลหลินตกตะลึง หลี่อ้ายเจียหันไปมองหมอประจำหมู่บ้านด้วยความประหลาดใจ

"ฉันจะลงชื่อไปเป็นพยานให้บ้านสามเอง" หมอหลี่พูดต่อ

หลินชิงชิงและหลินเสี่ยวหลงมองไปที่ท่านหมอหลี่ด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง พวกเขาไม่คิดว่าจะมีใครเข้าข้างพวกเขาในสถานการณ์เช่นนี้

"ดี ถ้าแกอยากแยกบ้าน ฉันจะทำให้พวกแกสมใจอยาก" หลี่อ้ายเจียตะโกนด้วยความโกรธ

เธอหันไปสั่งหลินซื่อเฉิง หลานชายคนโต "ซื่อเฉิงแกไปเอาหมึกกับพู่กันมา เดี๋ยวนี้ แล้วเขียนหนังสือสัญญาแยกบ้านให้พวกมันซะ"

หลินซื่อเฉิงมองหน้าผู้เป็นย่าของเขาอย่างลังเล เขาไม่อยากให้บ้านสามแยกบ้านแล้วใครจะเป็นคนลงแปลงนาแลกแต้มเข้าบ้านใหญ่ แต่สุดท้ายชายหนุ่มก็ยอมทำตามคำสั่ง เขาเดินเข้าไปในบ้าน หยิบพู่กันกับหมึกออกมา วางบนโต๊ะไม้เก่า ๆ กลางลานบ้าน แล้วเริ่มบรรจงเขียนหนังสือสัญญาอย่างช้า ๆ

ในขณะที่หลินซื่อเฉิงกำลังเขียนหนังสือสัญญา บรรยากาศในลานบ้านก็เริ่มผ่อนคลายลง หลินชิงชิงและหลินเสี่ยวหลงถอนหายใจด้วยความโล่งอก พวกเขารู้ว่าในที่สุดพวกเขาก็จะได้รับอิสรภาพที่พวกเขาต้องการ

หลังจากที่หลินซื่อเฉิงเขียนหนังสือสัญญาเสร็จ เธอก็โยนมันไปให้หลินเจิ้งเทียน

"เอาไป เจ้าสามนี่คือหนังสือสัญญาแยกบ้านของพวกแก" หลี่อ้ายเจียพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

หลินชิงชิงรับหนังสือสัญญาแล้วอ่านอย่างละเอียด เมื่อเธอแน่ใจว่าทุกอย่างถูกต้อง เธอก็พยักหน้า

"ขอบคุณค่ะ คุณย่า เดี๋ยวหนูจะเอาหนังสือนี้ไปมอบให้ผู้ใหญ่บ้านเพื่อจะได้นำส่งทางการ" หลินชิงชิงกล่าว

จากนั้นครอบครัวบ้านสามก็เดินออกจากบ้านใหญ่ไป หลินเจิ้งเทียนเดินคอตกเข้าไปในบ้าน พวกเขาเก็บข้าวของเท่าที่จำเป็นใส่ห่อผ้า แล้วเดินออกจากบ้านที่พวกเขาเคยอยู่มาทั้งชีวิต

บ้านที่ด้านหลังภูเขาเป็นบ้านหลังเก่า ๆ ที่แทบจะพังแหล่ไม่พังแหล่ แต่หลินเจิ้งเทียนก็ไม่มีทางเลือก

เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ความผิดหวังตีตื้นขึ้นมาในอกอีกครั้ง ทั้งที่บ้านนี้เขาทำงานหนักที่สุดในบ้านแต่ตอนแยกบ้านมาได้เงินติดตัวมานิดหน่อย แถมบ้านหลังที่เขาจะเข้าไปอยู่ก็ต้องปรับปรุงหลายอย่าง เงินที่ได้มา 10 หยวนอาจจะไม่เพียงพอ ข้าวและแป้งที่ได้มาก็คงได้แต่พอกินอีกแค่ไม่ที่วันเท่านั้น ความกลัดกลุ้มใจฉายบนใบหน้าของคนเป็นหัวหน้าครอบครัวทันที

"พ่อครับ พวกเราจะไปอยู่ที่ไหนกันเหรอ?" เสียงเล็ก ๆ ของหลินเสี่ยวหลง ดังขึ้น ทำให้หลินเจิ้งเทียนสะดุ้งออกจากภวังค์

"เราจะไปเริ่มต้นใหม่ในบ้านหลังใหม่ ไปที่ที่จะทำให้พวกเราจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้" เขาตอบ พยายามฝืนยิ้มปลอบใจลูกชาย แม้ภายในใจจะหนักอึ้ง

หลินเสี่ยวหลงมองหน้าพ่ออย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ เขาเดินไปช่วยแม่เก็บข้าวของเท่าที่จำเป็นใส่ห่อผ้า

หลินเจิ้งเทียนมองภาพนั้นด้วยใจที่ปวดร้าว เขาไม่เคยคิดว่าชีวิตของเขาจะลงเอยแบบนี้

"พ่อ... อย่าโทษตัวเองเลยนะ" หลินชิงชิงเดินเข้ามาปลอบใจพ่อที่กำลังจมอยู่กับความรู้สึกผิด "เราไปอยู่ที่อื่นกันเถอะ อยู่บ้านหลังนี้ไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น พ่อต้องทำงานหนักกว่าคนอื่นเขาตั้งเยอะ แต่พวกเรากลับแทบไม่ได้กินอะไรดีๆ เลย แม้แต่ตอนปีใหม่เรายังไม่ได้กินเนื้อเลยสักชิ้น"

หลินเจิ้งเทียน เงยหน้าขึ้นมองลูกสาว น้ำตาคลอหน่วย "พ่อขอโทษนะลูก พ่อมัน... พ่อมัน..." เขาพูดไม่ออก รู้สึกผิดที่ไม่สามารถดูแลครอบครัวได้อย่างที่ควรจะเป็น

หลินชิงชิงส่ายหน้า "ไม่เป็นไรหรอกค่ะพ่อ หนูเข้าใจ เราไปเริ่มต้นใหม่ที่อื่นกันนะ ที่ที่เราจะไม่ต้องอดอยากอีกต่อไป"

หลินเจิ้งเทียนมองลูกสาวด้วยความซาบซึ้งใจ แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก แต่ลูกสาวยังคงเข้มแข็งและให้กำลังใจเขาเสมอ "พ่อจะพยายามนะลูก พ่อสัญญา"

ถึงแม้จะต้องเริ่มต้นจากศูนย์ แต่เขาก็จะไม่ยอมแพ้ เขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้ครอบครัวของเขามีชีวิตที่ดีขึ้น

เมื่อเก็บข้าวของเสร็จ พวกเขาก็ออกเดินทางจากบ้านที่พวกเขาเคยอยู่มาทั้งชีวิต บ้านที่เต็มไปด้วยความทรงจำทั้งสุขและเศร้า แต่ตอนนี้มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว สิ่งสำคัญคืออนาคตข้างหน้าต่างหาก

"ไปกันเถอะ" หลินเจิ้งเทียนกล่าวกับทุกคน

ขณะที่ทุกคนกำลังก้าวออกจากบ้านตระกูลหลินอันคุ้นเคย เมื่อเดินออกมาถึงหน้าบ้าน เขาก็เห็นหวังเค่อเพื่อนสนิทของเขาจูงเกวียนวัวมาพอดี

"อาเค่อ นายมาทำอะไรที่นี่?" หลินเจิ้งเทียนเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ

"ฉันมาช่วยพวกนายขนของนะ เห็นว่าหลานชิงชิงบาดเจ็บอยู่ ก็เลยเป็นห่วง"

"ขอบใจนายมากนะ" หลินเจิ้งเทียนกล่าวขอบคุณ

"ไม่เป็นไรคนกันเองทั้งนั้น" หวังเค่อส่งยิ้มให้ "ชิงชิง เสี่ยวหลง ขึ้นเกวียนเลย เดี๋ยวลุงช่วยขนของไปส่งที่บ้านใหม่เอง"

หวังเค่ออาสาช่วยขนของขึ้นเกวียน จัดแจงสัมภาระอย่างคล่องแคล่ว เขาหันมายิ้มให้สองพี่น้อง

"เด็กๆ ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวลุงช่วยขนของเข้าบ้านให้เรียบร้อย"

"ขอบคุณมากค่ะลุงหวัง" หลินชิงชิงกล่าวขอบคุณด้วยความจริงใจ

"ไม่เป็นไรหรอก หลานไม่ต้องคิดมาก" หวังเค่อตอบด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

หลังจากพวกเขาขึ้นไปนั่งบนเกวียน เสียงล้อเกวียนไม้ดังเอี๊ยดอ๊าดบนถนนดินขรุขระ หลินชิงชิงและหลินเสี่ยวหลงนั่งเคียงข้างกันบนเกวียนวัว ดวงตากลมโตของเสี่ยวหลงมองไปรอบๆ อย่างตื่นเต้น ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแปลกใหม่สำหรับเขา

"พ่อครับ บ้านใหม่ของเราอยู่ไกลไหมครับ" เสี่ยวหลงเอ่ยถามเสียงใส

หวังจื้อเหยา ลูบหัวลูกชายเบาๆ "อีกไม่ไกลแล้วลูก อดทนอีกนิดนะ"

หลังจากเดินทางต่อไปอีกพักใหญ่ ในที่สุดเกวียนวัวหยุดลงพร้อมกับเสียงฝุ่นตลบอบอวล บ้านหลังใหม่ของพวกเขาปรากฏขึ้นเบื้องหน้า หลินชิงชิงมองผ่านผ้าม่านเกวียนที่ขาดวิ่น เห็นบ้านไม้เก่า ๆ ทรุดโทรม เนื้อไม้ซีดจางจากแดดฝน หลังคามุงจากก็มีรูโหว่ประปราย โชคดีที่ตอนนี้ไม่ใช่ฤดูฝน ไม่เช่นนั้นคงลำบากกันน่าดู

"ถึงแล้วลูก" หวังจื้อเหยาเอ่ยขึ้นพร้อมกับลงจากเกวียนมาช่วยประคองหลินชิงชิงลงมา

บ้านหลังนี้มี 3 ห้องนอน ถือว่าไม่เล็กนักเมื่อเทียบกับฐานะของพวกเขา หลินชิงชิงถอนหายใจเบา ๆ บ้านหลังนี้เคยเป็นของตระกูลหลินมาก่อน แต่ตอนนี้คงต้องปรับปรุงซ่อมแซมอีกหลายจุด

"ไม่เป็นไรลูก" หลินเจิ้งเทียน พูดปลอบใจ "พ่อเคยเป็นช่างไม้มาก่อน เดี๋ยวพ่อจะซ่อมบ้านให้เอง"

หลินชิงชิงพยักหน้ารับ

หวังจื้อเหยาปัดกวาดเช็ดถูบ้านพอให้เข้าไปอยู่ได้ ก่อนจะปูที่นอนลงบนเตียงไม้เก่าๆ ให้หลินชิงชิง

"ชิงชิง วันนี้ลูกเสียเลือดไปมากแล้ว พักผ่อนก่อนนะ เดี๋ยวพ่อกับแม่จะไปจัดการเรื่องที่บ้านเอง" หลินเจิ้งเทียนกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "พ่อว่าจะไปขอลาหัวหน้าฝ่ายผลิตสักอาทิตย์หนึ่งเพื่อมาซ่อมแซมบ้าน"

หลินชิงชิงพยักหน้าเบา ๆ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล ถ้าพ่อเธอหยุดงานที่แปลงนาที่บ้านของเธอคงไม่มีแต้มการผลิตแล้วพวกเขาคงจะต้องอดตาย

หลินเจิ้งเทียนและภรรยาเดินออกจากห้องนอนก่อนจะปิดประตูห้องนอน เพื่อให้ลูกสาวนอนพักผ่อนได้เต็มที่

หลินชิงชิงมองพ่อกับแม่เดินออกไปจัดการบ้าน บ้านหลังนี้ถึงอาจจะเก่าไปบ้าง แต่ก็ดูอบอุ่น การใช้ชีวิตในยุคนี้มันก็ไม่แย่เท่าไหร่