LOGINShare
บทที่ 135
publish date:
2026-09-14 09:36:18“จับใครได้บ้าง”
“หนึ่งคนยังมีชีวิต”
นักฆ่าที่ถูกจับถูกลากเข
Latest chapter
หลีกทางให้ข้าพระชายาทวงบัลลังค์ บทที่ 167
“พระชายา ซูเหยายังมีชีวิตอยู่ใช่หรือไม่เพคะ”อวี่ซีค่อย ๆ ปิดกล่องลง เมื่อเงยหน้าขึ้น แววตาของนางไม่มีน้ำตา มีเพียงความเย็นชาซึ่งทำให้ทุกคนในห้องเงียบลง“ยังมีชีวิต”เซียวจิ้งเหยียนถาม “เจ้ารู้ได้อย่างไร”“หากนางตาย เต๋อเฟยจะส่งศีรษะมา ไม่ใช่นิ้วมือ”อวี่ซีวางมือลงบนฝากล่อง“นางต้องการใช้ซูเหยาบังคับเรา แปลว่านางยังไม่ได้ข้อมูลที่ต้องการ”เผยจื่ออันกล่าว “เราต้องรีบช่วยนางพ่ะย่ะค่ะ”“ใช่”“แต่ประตูตะวันออกอาจถูกเปิดโปงแล้ว แผนผังที่ซูเหยาเก็บได้ก็คงตกอยู่ในมือเต๋อเฟย”“เช่นนั้นเราจะไม่ใช้ประตูตะวันออก และไม่ใช้แผนเดิม”อวี่ซีหยิบจดหมายข่มขู่ขึ้นมา ฉีกตรงมุมกระดาษแล้วดมกลิ่นหมึก“เต๋อเฟยคิดว่านางส่งความกลัวมาให้ข้า”นางเงยหน้ามองตำแหน่งเมืองหลวงบนแผนที่“แต่นางส่งหลักฐานมาให้เราด้วย”เซียวจิ้งเหยียนมองคราบเลือดบนผ้า“หลักฐานเรื่องใด&rdquo
หลีกทางให้ข้าพระชายาทวงบัลลังค์ บทที่ 166
หลี่กงกงกล่าวอย่างไม่พอใจ“เฉียนกงกง เจ้าจะเสียเวลากับสาวใช้หน้าตาอัปลักษณ์อีกนานหรือไม่”เฉียนกงกงยังไม่ละสายตา“ข้านึกถึงสาวใช้คนหนึ่งของพระชายาจ้านอ๋อง นางชื่อซูเหยา”ซูเหยาทำหน้าว่างเปล่า“บ่าวไม่รู้จักพระชายาใดเจ้าค่ะ”“จริงหรือ”เฉียนกงกงยกมือขึ้นจับคางนาง บังคับให้หันหน้าไปทางแสง เขามองดวงตาของนางนานขึ้น“แววตาเหมือนมาก”หลี่กงกงเริ่มสนใจ“คนของอวี่ซีหรือ”“ข้ายังไม่แน่ใจ”เฉียนกงกงเอื้อมมือไปกระชากผ้าพันศีรษะของนาง เส้นผมบางส่วนหลุดลงมา ซูเหยาจึงแสร้งตกใจถอยหลังจนถังน้ำล้ม น้ำสาดเต็มพื้น“บังอาจ!”นางกำนัลตวาด ซูเหยาคุกเข่าอย่างลนลาน“บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ”ระหว่างก้มตัว นางใช้ปลายนิ้วแตะถุงยาทำให้ชีพจรอ่อนในแขนเสื้อ แต่ยังไม่ทันหยิบออกมา เฉียนกงกงก็คว้าข้อมือนาง นิ้วของเขาสัมผัสรอยแผลปลอมตรงผิวหนังแล้วถูแรง ๆ สีซึ่งแต่งไว้หลุดติดปลายนิ้ว ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไป
หลีกทางให้ข้าพระชายาทวงบัลลังค์ บทที่ 165
“คนของพระชายาอวี่ซี”กู้เหวินชางจ้องมองนางผ่านความมืด“พิสูจน์”ซูเหยากระซิบประโยคซึ่งอวี่ซีเคยใช้ถามเขาในวันที่พบกัน“ลายพระหัตถ์อยู่ในพระราชโองการ แต่คำสั่งแท้จริงซ่อนอยู่ที่ใด”กู้เหวินชางตอบหลังเงียบไปเล็กน้อย“อยู่ในสมุดรับเอกสารของราชเลขา เพราะตราประทับอาจถูกขโมย แต่เวลารับส่งไม่อาจเกิดขึ้นโดยไม่มีคนเห็น”รหัสตรงกับข้อมูลที่มีเพียงอวี่ซีกับคนใกล้ชิดทราบ ซูเหยาจึงกล่าว“พระชายายังมีชีวิต และกำลังรวบรวมหลักฐานช่วยฮ่องเต้”กู้เหวินชางหายใจแรงขึ้น“ฮ่องเต้ยังไม่สิ้นพระชนม์หรือ”“ยัง แต่ถูกกักและอาจถูกวางยา”“ข้ารู้”ซูเหยาชะงัก “ท่านรู้ได้อย่างไร”“ก่อนถูกขัง ข้าถูกนำไปบังคับให้แก้บันทึกของราชเลขา พวกเขาต้องการให้ข้าเขียนว่าฮ่องเต้ทรงมีพระบัญชาแต่งตั้งรัชทายาทก่อนประชวร”“ท่านเขียนหรือไม่”“ข้าเขียน”ซูเหยานิ่งไปเล็กน้อย
หลีกทางให้ข้าพระชายาทวงบัลลังค์ บทที่ 164
ทหารประจำด่านถามเมื่อเดินมาหยุดตรงหน้านาง ซูเหยาก้มศีรษะต่ำ“เสี่ยวซูเจ้าค่ะ”“มาจากที่ใด”“หมู่บ้านหลัวสุ่ยทางใต้เจ้าค่ะ”“เข้าเมืองมาทำอะไร”“นายจ้างพามาส่งสมุนไพรให้ร้านไป๋เซียง ข้าช่วยแบกของกับคัดรากยาเจ้าค่ะ”ทหารมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า“เงยหน้าขึ้น”หัวใจซูเหยากระตุกแรง แต่นางยังคงทำตามอย่างเชื่องช้า ดวงตาถูกแต่งให้บวมแดงเหมือนคนอดนอน ฟันหน้าซี่หนึ่งถูกเคลือบสีดำชั่วคราว ทำให้ใบหน้าซึ่งเคยสะอาดสะอ้านเปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้ทหารจ้องนางเพียงครู่เดียวก็เบือนหน้า“คนเช่นนี้ก็ยังพาเข้าวังหรือ”หัวหน้าขบวนรีบหัวเราะประจบ“นางหน้าตาไม่น่ามอง แต่ทำงานเร็วขอรับ ที่สำคัญไม่มีญาติในเมืองหลวง ต่อให้ถูกกักทำงานหลายวันก็ไม่มีผู้ใดมาตาม”คำตอบนั้นทำให้ทหารพอใจ เพราะวังหลวงกำลังขาดคนงานระดับล่างหลังข้ารับใช้จำนวนมากถูกจับสอบสวน เขาส่งป้ายคืนให้หัวหน้าขบวน“ผ่านได้ แต่อย่าปล่อยให้ผู้ใดแยกออกจากขบ
หลีกทางให้ข้าพระชายาทวงบัลลังค์ บทที่ 163
ภายในห้องเงียบลง การลอบเข้าเมืองหลวงโดยไม่มีข้อมูลเท่ากับเดินเข้าไปตาย แต่ยิ่งรอนาน ตัวประกันยิ่งเสี่ยงถูกใช้ลงโทษขุนนางทีละคน ซูเหยาซึ่งยืนอยู่ด้านหลังอวี่ซีมานานก้าวออกมา“ให้หม่อมฉันไปเพคะ”อวี่ซีหันมอง “ไปที่ใด”“เข้าเมืองหลวง”เซียวจิ้งเหยียนขมวดคิ้วทันที “ไม่ได้”ซูเหยาคุกเข่าลง“หม่อมฉันเคยอยู่ในวัง รู้ระเบียบการเข้าออกของข้ารับใช้ฝ่ายใน และไม่มีผู้ใดในเมืองหลวงรู้ว่าหม่อมฉันติดตามพระชายาอยู่ที่ค่าย”อวี่ซีกล่าว “คนของเต๋อเฟยอาจมีภาพหรือรายชื่อเจ้า”“หม่อมฉันจะไม่เข้าในฐานะเดิม”“เจ้าจะปลอมเป็นอะไร”“หญิงรับใช้จากคณะพ่อค้าสมุนไพร”ซูเหยาเงยหน้าขึ้น“ช่วงนี้ตำหนักเฉียนหมิงรับยาเข้าวังจำนวนมาก คนส่งสมุนไพรเปลี่ยนหน้าอยู่เสมอ หากใช้เส้นทางของร้านเครื่องหอมเก่าซึ่งฮองเฮาเคยติดต่อ เราอาจส่งคนเข้าไปกับขบวนสินค้าได้”เยี่ยนหลัวถาม“ต่อให้เข้าวังได้ เจ้าจะหาแผนผัง
หลีกทางให้ข้าพระชายาทวงบัลลังค์ บทที่ 162
ฮองเฮายิ้มบาง“เพราะข้าเห็นแล้วว่าขุนนางซึ่งคัดค้านถูกจับหมด ผู้ใดไม่ยอมรับรัชทายาท ครอบครัวก็ถูกนำไปกัก ข้าไม่มีทหาร ไม่มีตราราชการ และเข้าใกล้ฝ่าบาทไม่ได้ ต่อให้ดื้อดึงต่อไปจะเกิดประโยชน์อันใด”คำพูดนี้ฟังดูเหมือนการยอมรับความพ่ายแพ้ แต่แฝงความเหน็บแนมอยู่ชัดเจนเต๋อเฟยกลับไม่สนใจถ้อยคำเสียดสี เพราะสิ่งที่นางต้องการคือการทำให้ฮองเฮาถอย“หากฮองเฮาทรงคิดเช่นนั้น บ้านเมืองย่อมสงบเร็วขึ้นเพคะ”“ข้าจะสั่งคนของตำหนักคุนหนิงไม่ให้ข้องเกี่ยวกับเรื่องราชสำนักอีก”“ดีเพคะ”“และเพื่อแสดงความจริงใจ ข้าจะส่งบัญชีข้ารับใช้ทั้งหมดให้ตรวจสอบ หากผู้ใดมีส่วนเกี่ยวข้องกับฝ่ายจ้านอ๋อง ข้ายอมให้สอบสวน”แม่นมหลัวซึ่งยืนอยู่ด้านหลังต้องก้มหน้าลงเพื่อซ่อนสีหน้าตกใจเต๋อเฟยยิ้มกว้างขึ้น“ฮองเฮาทรงเข้าใจสถานการณ์แล้วจริง ๆ”ฮองเฮาลุกขึ้น“ข้าหวังเพียงให้ฝ่าบาทปลอดภัย”“หม่อมฉันก็หวังเช่นเดียวกันเพคะ”เมื่อฮองเฮาเสด็
You May Also Like
แต่งกับขุนนาง
หอมดังเดิม123.4K viewsทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของสามีพิการ
หิมะที่ปลิดปลิว96.4K viewsมนตรารักท่านอ๋องขี้หึง (หึงโหด คลั่งรัก)
ชาไทยเย็น24.4K viewsทวงแค้นข้ามกาลเวลา
ชาไทยเย็น34.7K viewsย้อนอดีตมาครั้งนี้ข้าจะเป็นเถ้าแก่เนี้ยผู้ร่ำรวย
sanvittayam105 viewsชะตารักใต้เงาแค้น
คุณยายจิ้งจอก398 viewsตายแล้วเกิดใหม่ ดันเป็นฮ่องเต้
อักษราลัย175 viewsเปิ่นหวางเฟย 八王妃
ไป๋เหลียน/ฑริกา386 views
