ตอนที่ 12 ปากดีนัก

ตอนที่ 12 ปากดีนัก

หลายวันต่อมา

ตั้งแต่ที่อวี้เหม่ยโดนทำร้ายสองพี่น้องนิสัยเปลี่ยนไปจากเดิม ทำงานทุกอย่างในบ้านอย่างไม่ปริปากบ่นไม่ว่าสองแม่ลูกจะใช้อะไรก็ยอมทำทุกอย่าง ทำให้ช่วงนี้ไม่ค่อยรังแกจนมาวันนี้อากาศเริ่มเย็นยะเยือกฤดูหนาวเริ่มมาเยือน

ช่วงเช้าหลังจากที่อวี้เหม่ยซักผ้าเสร็จเธอนั่งเล่นกับน้องสาวมือของเธอเริ่มเป็นรอยแผลเป็นจนน่าเกลียด เธอจ้องมองมันอย่างช้ำใจก่อนจะถอนหายใจอย่างน้อยตอนนี้เธอเองก็ยังมีชีวิตอยู่

“พี่อวี้เหม่ยดูสิคะ นั่นผีเสื้อกับแมลงปอบินเต็มท้องฟ้าเลย”

“สวยมากเลยจริง ๆ ช่วงนี้เริ่มเข้าฤดูหนาวแล้ว คงต้องเก็บเสื้อผ้าบาง ๆ แล้วเอาเสื้อผ้าหนา ๆ มาสวมใส่กันแล้วสินะ”

“ฤดูหนาวจะมาถึงแล้วหรือคะ ดีใจจังเลยพี่อวี้เหม่ยจะได้แต่งงานกับพี่ลี่หานหลังจากหมดฤดูหนาวเมื่อนั้นพี่ไม่ต้องทนอยู่ที่นี่แล้ว”เฟยหย่านั่งลงใกล้ ๆ พี่สาวพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง แต่อวี้เหม่ยกลับไม่ได้ดีใจเลยแม้แต่น้อย เมื่อคิดว่าตนเองออกไปจากที่นี่น้องสาวตัวน้อยของเธอต้องเจอเรื่องทุกข์ยากหัวใจแน่ ๆ อีกทั้งคุณพ่อยังไม่กลับมายิ่งทำให้เธอเป็นห่วงมากกว่าเดิม ความร้ายกาจของน้าหยวนหนิงเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม ตั้งแต่วันนั้นที่เธอถูกทำร้าย น้าหยวนหนิงเข้าไปในห้องนอนของเธอกับน้องสาวรื้อค้นทุกอย่างของมีค่าหรือแม้แต่ของดูต่างหน้าที่คุณแม่ทิ้งเอาไว้ เธอเอาไปหมดไม่เหลือสักอย่าง แถมยังให้เธอสองคนพี่น้องอดข้าว บางวันได้กินเพียงน้ำซุป หรือน้ำแกงที่เหลืออยู่ไม่มีข้าวสวยถึงท้องสักเมล็ด แต่กระนั้นเธอก็ไม่สามารถต่อว่าขัดคำพูดของน้าหยวนหนิงทำได้เพียงก้มหน้ารับคำสั่งเท่านั้น เพราะกลัวจะเกิดเรื่องเลวร้ายไปมากกว่านี้และกลัวว่าเฟยหย่าจะถูกรังแกไปอีกคน

“อะไรนะ !! จะแต่งงานหลังฤดูหนาวอย่างนั้นหรือ ? ฝันไปเถอะ เพราะคนที่จะแต่งงานกับลี่หานเป็นฉันต่างหาก ฉันหิวแล้วรีบไปทำกับข้าวให้กินเดี๋ยวนี้” เฟยหงเดินเข้ามาได้ยินพอดี ทำให้ไม่พอใจจึงอยากกลั่นแกล้งอวี้เหม่ยจึงสั่งให้เธอไปทำอาหารทว่าในครัวกลับไม่มีอะไรเหลืออยู่สักอย่าง เพราะน้าหยวนหนิงไม่ได้ให้เงินไปซื้อกับข้าวเข้าบ้าน

“พี่เฟยหงตอนนี้ยังไม่เที่ยงเลยนะคะ พี่อวี้เหม่ยพึ่งจะได้พักหลังจากซักผ้าเสร็จ ขอเวลาให้พี่อวี้เหม่ยได้หายใจสักหน่อยไม่ได้เหรอคะ”

“หุบปาก ฉันไม่ได้ใช้เธอ ! จะไปทำหรือจะให้ฉันฟ้องคุณแม่” อวี้เหม่ยลุกขึ้นส่ายหน้าให้เฟยหย่าหยุดต่อปากต่อคำอ้อนวอนคนไม่มีความเมตตาอย่างเฟยหงอีกเลย

“เดี๋ยวฉันจะรีบไปทำให้เดี๋ยวนี้ เธอไปรอก่อนนะ”เฟยหงยิ้มระรื่นกอดอกเดินไปรอในบ้านอย่างสบายใจ ส่วนเฟยหย่าเดินตามพี่สาวเข้าครัว เมื่อเธอจะตักข้าวสารมาหุงกลับไม่มีเหลือสักเมล็ด หันไปมองสิ่งของที่จะทำอาหารอย่างอื่นไม่มีอะไรเหลือเลยมีเพียงเครื่องเทศเท่านั้น

“ทำไมในครัวถึงไม่มีอะไรทำเลยละ จริงสินี่ก็นานมาแล้วที่ไม่ได้ออกไปซื้อของที่ตลาด ของที่ซื้อมาคราวก่อนก็หมดแล้ว”

“อย่างนั้นเราไปขอเงินจากน้าหยวนหนิงไปซื้อของที่ตลาดดีมั้ยคะ หนูอยากไปหาป้าเฉิน คิดถึงขนมร้านป้าเฉินจริง ๆ ตั้งแต่วันนั้นพี่ลี่หานก็หายเงียบไปเลยน่าแปลกจริง ๆ” เฟยหย่าพูดขึ้นมาในใจของอวี้เหม่ยวูบไหว ตั้งแต่ที่เธอเห็นลี่หานกอดกับเฟยหงที่หน้าบ้านวันนั้นเขาไม่เคยมาหาเธออีกเลย หรือว่าตอนนี้คนที่เธอรักจะหวั่นไหวและหลงใหลเฟยหงไปกันหมดทุกคน แววตาของอวี้เหม่ยเศร้าหมองขึ้นมาอีกครั้ง

“อย่าไปรบกวนเขาเลย พี่ไม่อยากให้ป้าเฉินเป็นห่วงอดทนก่อนนะ เมื่อไหร่ที่พ่อกลับมาทุกอย่างต้องดีขึ้น”

“ก็ได้ค่ะ ” เด็กหญิงใบหน้าพลันเปลี่ยนสีจากที่ยิ้มระรื่นเมื่อนึกถึงขนมหวานจู่ ๆ พี่สาวก็ไม่ยอมไปที่ร้านของพี่ลี่หาน

แท้ที่จริงแล้วลี่หานมาหาเธอบ่อยครั้งแต่ไม่ได้พบเจอเธอเลยเพราะถูกเฟยหงกับหยวนหนิงขัดขวาง อ้างสารพัดกลัวว่าเขาจะจับได้เรื่องที่รังแกอวี้เหม่ย

ร่างเล็กเดินเข้ามาในบ้าน เห็นน้าหยวนหนิงกำลังนั่งทาเล็บเท้าอย่างสบายใจ เธอค่อย ๆ เดินก้มหน้าเข้ามาเอ่ยขอเงินทำให้หยวนหนิงอารมณ์ทาเล็บเลอะนิ้วเล็กน้อย

“น้าหยวนหนิงคะ ของในครัวหมดแล้วฉันของเงินไปซื้อของมาทำอาหารหน่อยได้มั้ยคะ นี่ก็เข้าฤดูหนาวแล้วต้องซื้อของมาตุนเอาไว้หากวันไหนหิมะตกไม่อาจจะออกไปซื้อของได้ วันนี้ขอมากกว่า 10 หยวนนะคะ”

“นังเด็กเหลือขอแกไม่เห็นหรือไงว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่ ใครใช้ให้แกเสนอหน้ามากันห่ะ คนอารมณ์ดีทำให้อารมณ์เสีย ดูสิเล็บของฉันเลอะเพราะแก แกจะรับผิดชอบยังไงหะ !!! ”

“ฉันไม่ได้ตั้งใจเข้ามารบกวนเวลาแต่ว่าตอนนี้เฟยหงหิวข้าว ในครัวไม่มีอะไรทำให้เธอได้กินเลย ”

“ไม่มีก็ไปหาสิ ไม่มีปัญญาหรือไงเรื่องแค่นี้คิดไม่ได้ จะไปไหนก็ไป”

“แต่ว่า...ฉันไม่มีเงินน้าหยวนหนิงเอาเงินของฉันกับน้องไปจนหมดจะให้เอาเงินที่ไหนไปซื้ออาหารเข้าบ้านคะ”

“ฮึ !! นี่แกจะโทษว่าเป็นความผิดของฉันอย่างนั้นหรือ ? ไม่รู้ล่ะ ไม่ว่าจะทำวิธีไหนก็ต้องหาเงินมาซื้อของให้ได้ ต่อให้แกไปขายตัวก็ต้องทำ” เสียงแวด ๆ ของหยวนหนิงดังไปทั่วบ้านจนเฟยหงได้ยิน รีบเดินเข้ามาดู

“นี่เมื่อไหร่ฉันจะได้กินข้าวกันห่ะ.. หิวจะตายอยู่แล้วชักช้าอยู่ได้ แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่"

“นังหน้าไม่อายเข้ามาขอเงินแม่ไปซื้อของนะสิ บอกว่าของในครัวไม่มีให้ทำ เฮอะ!! ครั้งก่อนฉันให้ไปตั้ง 10 หยวนไปใช้ยังไงหมด หรือว่าพวกแกสองพี่น้องแอบของเอาไว้กินกันสองคนของถึงได้หมดครัวกันห่ะ”

“จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงคะ ทุกวันนี้ฉันกับเฟยหย่าแทบไม่ได้กินข้าวเลยสักวัน มีเพียงน้ำแกงที่เหลือเท่านั้น หากฉันแอบเก็บของไว้กินกับน้อง เฟยหย่าคงไม่เจ็บท้องบ่อย ๆ แบบนี้หรอกค่ะอีกอย่างดูสิคะตั้งแต่ที่น้าหยวนหนิงเข้ามาเฟยหย่าผอมลงขนาดไหน”

"นังนี่กล้าปากดีกับกับฉันเหรอห่ะ !

พลัก ตึง !!! หยวนหนิงใช้เท้าที่กำลังทาเล็บอยู่ทีบเข้าที่หน้าท้องของอวี้เหม่ยจนร่างเล็กล้มลงกับพื้นก่อนจะใช้เท้าทั้งสองข้างเหยียบเข้าที่ขาข้างขวาของอวี้เหม่ยเพื่อสั่งสอน

“โอ๊ย !! น้าหยวนหนิงฉันเจ็บนะคะ"

“เมื่อครู่ยังปากดีอยู่เลยเพียงแค่นี้เจ็บอย่างนั้นหรือ? ฉันบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าขัดคำพูดของฉันทำให้ฉันโมโห เฟยหงเอาไม้ตรงนั้นมาให้แม่เดี๋ยวนี้ วันนี้แม่จะสั่งสอนเด็กเหลือขอให้หลาบจำแผลเก่าเริ่มหายแล้วคงกำเริบอยากได้แผลใหม่

“ได้ค่ะ" เฟยหงไม่ห้ามแถมยังรีบเดินไปหยิบไม้ขนาดใหญ่มาให้แม่ของตนเองอีกด้วย

“น้าหยวนหนิงอย่าทำอะไรพี่อวี้เหม่ยเลยนะคะ พี่ไม่ได้ตั้งใจเราไม่เอาเงินก็ได้เดี๋ยวจะไปหาอาหารเอง น้าหยวนหนิงปล่อยพี่ไปสักครั้งได้มั้ยคะ ถ้าพี่บาดเจ็บขึ้นมางานในบ้านทุกอย่างใครจะเป็นคนทำคะ”

“นังนี่ก็โง่เง่าอีกคนสินะ ก็แกไงที่ทำออกไป” หยวนหนิงผลักเฟยหย่าที่เข้ามาอ้อนวอนร้องขอให้หยวนหนิงหยุดลงมือ แต่นั้นยิ่งทำให้เธอโมโหและต้องการทำให้อวี้เหม่ยเจ็บตัวที่ไม่ยอมเชื่อฟัง

“นี่ค่ะคุณแม่ไม้ที่คุณแม่อยากได้” เฟยหงยื่นไม้ให้แม่พร้อมรอยยิ้ม ยืนกอดอกจ้องมองอวี้เหม่ยถูกแม่ตัวเองใช้ไม้ทุบเข้าที่ขาข้างขวาอย่างโหดเหี้ยม ภายในห้องมีเพียงเสียงร้องไห้คร่ำครวญความเจ็บปวดคล้ายกระดูกแตกหักออกเป็นส่วน ๆ อวี้เหม่ยยกมือไหว้อ้อนวอนขอร้องแต่เหมือนเสียงของเธอเป็นเพียงสายลมที่พัดผ่านไม่เข้าหูของหยวนหนิงแม้แต่น้อย จนเธอหนำใจโยนไม้ทิ้งก่อนจะชักชวนเฟยหงออกไปกินข้าวนอกบ้าน

“เฮ้อ ! ปวดเนื้อปวดตัวจริง ๆ เพราะพวกเธอต่อจากวันนี้พวกเธอจะไม่ได้กินข้าวอดตายไปเลยยิ่งดี เฟยหงเราออกไปกินข้าวนอกบ้านกันเถอะอยู่ที่นี่มีแต่จะทำให้อารมณ์เสีย ครั้งนี้หวังว่าแกจะจำใส่สมองกลวง ๆ ของแกเอาไว้ว่าห้ามเถียงฉันเด็ดขาด”

“ดีเลยค่ะคุณแม่ช่วงนี้อากาศเริ่มเย็นแล้ว ซื้อเสื้อหนา ๆ ให้ฉันใหม่ด้วยนะคะ”

“ได้สิไม่ว่าลูกอยากได้อะไรแม่ล้วนให้ได้เสมอ”