ตอนที่ 11 แผลในใจ

ตอนที่ 11 แผลในใจ

“นี่ ! เฟยหย่าเธอทำดีมากที่ไม่พูดขัดขึ้นมาให้พี่ลี่หานจับได้ เมื่อครู่ฉันเห็นอวี้เหม่ยเดินมาพร้อม ๆ กับเธอไปไหนเสียแล้วล่ะ หรือว่าเห็นฉันเข้าใกล้พี่ลี่หานจนทำใจมองไม่ได้ ”

“พี่อวี้เหม่ยไม่สบายค่ะ หนูขอเอาเนื้อกับสมุนไพรไปเก็บก่อนนะคะ”

“สมุนไพรเธอเอาไป ส่วนเนื้อเอามานี่พวกเธอได้กินมามากแล้ว ต่อจากนี้เนื้ออาหารดี ๆ ต้องเป็นของฉันคนเดียวส่วนเธอกับพี่สาวของเธอกินผักไปซ่ะ” เฟยหงเดินเข้ามาคว้าแย่งเนื้อหมูจากมือของเฟยหย่าเดินเข้าบ้านอย่างอารมณ์ดี

“คุณแม่ฉันกลับมาแล้ว มีอะไรกินหรือเปล่าหิวจนไส้จะขาดแล้ว ”

“มาแล้วสินะ แม่กำลังเอากับข้าวที่ห่อมาจากร้านอาหารใส่จานพอดีรีบมานั่งกินเถอะ ”

“คุณแม่รู้มั้ยฉันไปเจออะไรมา บ้านพี่ลี่หานหลังใหญ่มากเลยเพียงมองครั้งเดียวก็รู้ว่าเขาร่ำรวยมากแค่ไหน ฉันเห็นหนทางร่ำรวยและสุขสบายแล้วล่ะ แต่ติดอยู่อย่างเดียวแม่ของพี่ลี่หานนะสิทำราวกับว่ารังเกียจฉันไม่สนใจฉันสักนิด พอได้ยินชื่อนังอวี้เหม่ยกลับเป็นห่วงเป็นใยขึ้นมาทันตา ฉันละเกลียดจริง ๆ ทำไมทุกคนต้องรักแต่นังอวี้เหม่ยคะคุณแม่”

“ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ไม่ว่าลูกอยากได้อะไรแม่จะช่วยเต็มที่ พูดเรื่องนังอวี้เหม่ยแม่ก็เจ็บใจจริง ๆ รู้มั้ยนังนั่นมันแอบมีเงินเก็บ แถมยังแอบซื้อเนื้อหมูมาตุ๋นให้นังเฟยหย่านั่นอีกด้วย แม่เข้าไปในครัวได้ยินมันพูดคุยนกันว่าจะแอบกินเพียงสองคน นิสัยเลวทรามลักกินขโมยกินคงเหมือนแม่มันสินะ ”

“เนื้อตุ๋นหรือคะ ไหนละคะไม่เห็นคุณแม่จะเอามาที่โต๊ะอาหารเลย”

“ตอนแรกแม่จะเอาไว้ให้ลูกแต่ว่าแม่โมโหที่นังอวี้เหม่ยมันหวงของ มันบอกว่านั่นคือเงินของมันมันจะให้น้องสาวมันกินเพียงคนเดียว แม่เลยจัดการสั่งสอนคว้ามือของมันจุ่มเข้าไปในหม้อต้มแล้วล่ะ ถ้าไว้ลูกอยากกินแม่จะสั่งให้มันทำให้กิน นั่นเนื้อหมูที่ลูกได้มาวันนี้สินะ ดีเลยพรุ่งนี้แม่จะให้มันทำอาหารเช้าเป็นหมูตุ๋นให้กิน”

“ว้าว ฉันพลาดอะไรไปเนี้ยะ ไม่เห็นภาพที่นังอวี้เหม่ยถูกคุณแม่จัดการเลย”

“ฮึ ฮึ นังนั่นจะทำอะไรได้นอกจากร้องไห้กระซิกกระซิก ป่านนี้มือของเธอคงพองปวดแสบปวดร้อนไปแล้ว”

“แล้วอย่างนี้มันจะทำงานบ้านได้หรือคะ ฉันไม่ทำหรอกนะ”

“ไม่ว่ามันจะเจ็บไข้ได้ป่วย แขนหักขาหนักมันจะต้องลุกขึ้นมาทำงานบ้าน ต่อจากนี้คงไม่กล้าต่อปากต่อคำกับเราแล้วล่ะ กินข้าวกันเถอะ อย่าให้เหลือแม้แต่เมล็ดเดียว” ทั้งสองแม่ลูกหัวเราะร่า สะใจในสิ่งที่อวี้เหม่ยเจอ กินข้าวจนหมดหม้อไม่เหลือให้เด็กทั้งสองได้กินเพื่อลงโทษที่แอบทำอาหารกินกันเพียงสองคน

ฝั่งด้านอวี้เหม่ย

ภายในห้องที่เริ่มมืดสลัวร่างเล็กนั่งชันเข่ากอดหัวเข่าร้องไห้สะอึกสะอื้นหลังจากที่เก็บอารมณ์เอาไว้ไม่กล้าจะอ่อนแอต่อหน้าน้องสาว มือของเธอร้อนผ่าวแสบจนถึงกระดูกแต่กระนั้นยังไม่เจ็บปวดเท่าหัวใจของเธอตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นคุณพ่อที่แสนดี หรือจะเป็นลี่หานเหมือนว่าทุกสิ่งที่เธอมีอยู่กำลังถูกแย่งไป

“ทำไม ทำไมโลกถึงใจร้ายกับฉันแบบนี้ฉันไปทำอะไรให้ ฉันเป็นคนดีมาโดยตลอด คุณแม่คะหนูเหนื่อยเหลือเกิน หนูไม่มีทางจะตอบโต้น้าหยวนหนิงได้เลย แม่ชี้แนะหนูหน่อยนะคะว่าหนูต้องทำอย่างไรต่อไป”

แคร่ก !! เสียงประตูถูกเปิดเข้ามาจากด้านนอก อวี้เหม่ยรีบปาดน้ำตากลืนเก็บซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้อีกครั้ง

“พี่อวี้เหม่ยคะ ตอนนี้พี่ลี่หานกลับไปแล้ว พี่ลี่หานฝากมาบอกว่าเป็นห่วงพี่และให้พี่หายไวไวนะคะ นี่ยาสมุนไพรค่ะ หนูอยากบอกพี่ลี่หานเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นแต่พี่เฟยหงอยู่ด้วย ขอโทษนะคะที่หนูกลัวจนไม่กล้าเอ่ยออกไป”

“ไม่หรอกนี่ไม่ใช่ความผิดของเฟยหย่า หิวหรือยังพี่จะทำอะไรง่าย ๆ ให้กินส่วนเนื้อตุ๋นนั้นคงกินไม่ได้แล้ว”

“พี่อวี้เหม่ยคะ หนูรักพี่นะคะ” เฟยหย่าสงสารพี่สาวรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดเด็กหญิงเดินเข้ามากอดปลอบพี่สาวด้วยความอบอุ่นอีกครั้ง อวี้เหม่ยกอดน้องสาวรับไออุ่นครั้งนี้เอาไว้ ต่อให้เธอจะเหน็ดเหนื่อยหรือเจ็บปวดไปมากกว่านี้เธอจะต้องปกป้องน้องสาวให้ได้ หลังจากที่อวี้เหม่ยซึมซับความรักจากน้องสาวได้อย่างเต็มที่เธอพาน้องสาวเข้ามาที่ครัวอีกครั้ง เดินไปเปิดหม้อข้าวก็ต้องพบกับหม้อข้าวเปล่าไร้ข้าวสวยที่เธอหุงเอาไว้ รีบไปเปิดตู้กับข้าวหาของอย่างอื่นที่แทนข้าวได้ให้เฟยหย่าได้กินทว่าตอนนี้ตู้กับข้าวกลับถูกโซ่เส้นใหญ่คล้องเอาไว้หนึ่งชั้นและมีกุญแจล็อคเอาไว้ อวี้เหม่ยเริ่มแตกตื่นตกใจ

“พี่อวี้เหม่ยทำไมตู้กับข้าวถึงถูกคล้องกุญแจเอาไว้แบบนั้นหรือว่าน้าหยวนหนิงโมโหที่เราแอบทำเนื้อตุ๋นกินคะ ตอนนี้หนูหิวจนท้องแสบไปหมดแล้ว ไม่มีอะไรให้กินเลยหรือคะเอาข้าวเปล่า ๆ ให้หนูกินก็ได้ค่ะ”

“เฟยหย่าพี่ขอโทษนะ ข้าวในหม้อไม่เหลือสักเมล็ดเลย ” อวี้เหม่ยเศร้าใจอีกครั้งเมื่อเห็นน้องสาวใช้มือกุมที่ท้อง เธอพยายามเหลียวหาสิ่งอื่นที่จะสามารถให้น้องสาวกินเพื่อให้หายหิวและไม่เจ็บท้อง ทว่าในครัวไม่มีอะไรเลยมีเพียงเนื้อตุ๋นในหม้อที่หยวนหนิงจับมือเธอไปจุ่ม นั่นคงเป็นสิ่งเดียวที่จะให้เฟยหย่ากินเพื่อประทังชีวิตในคืนนี้

“เฟยหย่ามีเพียงสิ่งเดียว เธอจะกินมันได้มั้ยพี่จะเอาเนื้อไปล้างให้ดีเธอจะรังเกียจมันมั้ย?” เฟยหย่ามองไปที่หม้อเนื้อตุ๋นเธอไม่ได้รังเกียจมันเลยแต่ว่าสิ่งนั้นมันทำให้พี่อวี้เหม่ยเจ็บปวด เธอจะกินมันลงอย่างไร

“หนูไม่ได้รังเกียจแต่เพราะเนื้อตุ๋นนั้นทำให้พี่ได้รับบาดเจ็บและทำให้เราไม่ได้กินข้าวในวันนี้หนูกินมันไม่ลงค่ะ ต่อจากวันนี้ไปหนูจะไม่กินเนื้อตุ๋นอีก หนูเกลียดมัน”

“เฟยหย่านั่นคือสิ่งเดียวที่มีในตอนนี้ เธอไม่สามารถเลือกกินได้ กินไปซ่ะดีกว่าทนหิว” อวี้เหม่ยขึ้นเสียงเล็กน้อยแม้รู้ว่านั่นจะทำให้น้องสาวเสียใจ เธอเข้าใจดีแต่เธอก็ไม่อยากให้น้องทนนอนหลับทั้ง ๆ ที่ท้องหิวและเจ็บท้องจนกว่าจะถึงรุ่งเช้าหรอกนะ อวี้เหม่ยรีบใช้ทัพทีตักเนื้อตุ๋นออกมาน้ำตาของเธอไหลรินออกมาด้วยความเศร้าใจอีกครั้ง ความเจ็บปวดที่หยวนหนิงสร้างให้เมื่อครู่วาบผ่านเข้ามาอีกครั้งจนทำให้เธอมือสั่นระริกหายใจไม่ทั่วท้อง จนเฟยหย่าต้องรีบเข้ามาช่วยพี่สาวของตัวเอง

“พี่อวี้เหม่ย มือของพี่เจ็บอยู่หนูทำเองค่ะ เนื้อตุ๋นวันนี้หนูจะกินมันให้หมดพี่ตั้งใจทำให้หนูด้วยความรักแต่ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายนะคะ หนูจะไม่ให้พี่ทำมันอีกไม่อยากให้พี่นึกถึงเรื่องราวร้าย ๆ แบบนี้อีก” ดวงตาของเฟยหย่าสั่นคลอน หยาดน้ำตาไหลรินออกมาอย่างช้า ๆ ค่อย ๆ ล้างเนื้อหมูอย่างเบามือก่อนจะมานั่งกินทั้งน้ำตา ภายในห้องครัวที่เต็มไปด้วยบาดแผลในใจของเด็กทั้งสอง อวี้เหม่ยกอดน้องสาวสะอื้นไห้เมื่อเห็นน้องสาวกล้ำกลืนฝืนกินเนื้อหมูทั้งน้ำตาไร้เสียงพูดใด ๆ มีเพียงเสียงสะอื้นไห้เท่านั้น