ตอนที่ 13  ลงโทษ

ตอนที่ 13 ลงโทษ

สองแม่ลูกเลือดเย็นอำมหิตเดินออกไปข้างนอก เฟยหย่ารีบเข้าไปประคองพี่สาวด้วยความสงสาร ขาของอวี้เหม่ยบวมและแดงขึ้นเรื่อย ๆ

“พี่อวี้เหม่ย พี่เจ็บมั้ยเราไปหาหมอกันดีมั้ยคะถ้าขาของพี่หักจะทำยังไง”

“พี่ไม่เป็นอะไร อย่าร้องเลยนะพี่ไม่เจ็บสักนิด” อวี้เหม่ยเจ็บร้าวไปทั้งขาราวกับว่าขาของเธอจะหักไปแล้วจริง ๆ

ย

“พี่จะไม่เจ็บยังไง เราต้องทนไปถึงเมื่อไหร่กันคะ หนูไม่ทนอีกแล้วหนูจะเอาเรื่องนี้ไปบอกกับพี่ลี่หานและป้าเฉินพี่รออยู่ที่นี่นะคะ พี่ลี่หานรู้ต้องรีบมาช่วยพี่แน่ ๆ” เด็กหญิงพูดทั้งน้ำตาก่อนจะวิ่งออกไปนอกบ้าน เธอไม่อยากให้พี่ต้องทนและเจ็บตัวไปมากกว่านี้อีกแล้ว คิดว่าการไปบอกกับป้าเฉิน เขาต้องช่วยเหลือแน่ ๆ

“เฟยหย่าอย่าไปเลยพี่ไม่อยากให้ป้าเฉินเป็นห่วง” อวี้เหม่ยยื่นมือไปด้านหน้าพยายามห้ามน้องสาวเอาไว้จะลุกขึ้นเดินตามไปก็ไม่สามารถทำได้ขาของเธอเจ็บจนแทบลุกไม่ได้

เฟยหย่าวิ่งออกมาด้านนอกเพื่อไปหาป้าเฉินแต่เหมือนโชคชะตาไม่เป็นใจ เมื่อตอนนี้พี่ลี่หานยืนอยู่หน้าบ้านพร้อมเสื้อแขนยาวชุดใหม่ที่เขาตั้งใจซื้อมาให้อวี้เหม่ย ทว่าได้เจอเข้ากับน้าหยวนหนิงกับเฟยหงที่เดินออกมาก่อนหน้า

“ตอนนี้อวี้เหม่ยไม่อยู่บ้านเห็นว่าจะออกไปตลาด เสื้อตัวนี้ฝากเฟยหงเอาไว้ก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวน้าจะให้เฟยหงเอาเข้าไปเก็บไว้ให้ก่อน”

“น่าแปลกนะครับช่วงนี้ผมไม่เคยเจออวี้เหม่ยเลย ไม่ใช่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอหรอกใช่มั้ยครับ หรือว่าอวี้เหม่ยไม่สบายหนัก” ลี่หานเริ่มสงสัยเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขามาที่นี่แล้วไม่ได้พบกับอวี้เหม่ย แต่มันเป็นตั้งแต่ที่สองแม่ลูกย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ทำให้เขาไม่ได้เจอกับอวี้เหม่ยอีกเลย

“จะเกิดอะไรได้อย่างไรคะ เอาไว้ฉันจะบอกพี่อวี้เหม่ยให้ว่าพี่ลี่หานมาหา เสื้อตัวนี้ฉันจะเอาไปให้พี่อวี้เหม่ยเองนะคะ พี่คงดีใจมาก ๆ แน่ ๆ ” เฟยหงคว้าเสื้อแขนยาวขนสัตว์จากมือของลี่หานในใจพรางครุ่นคิดไม่มีทางเสียหรอกที่เธอจะยกเสื้อตัวนี้ให้ตกอยู่ในมือของพี่อวี้เหม่ย ของพวกนี้จะเป็นของเธอตอนนั้นเองเสียงของเฟยหงดังขึ้นมาจากหน้าประตูบ้าน

“พี่ลี่หาน”

ลี่หานรีบมองไปตามเสียง ใบหน้าของหยวนหนิงกับเฟยหงซีดเผือดกลัวว่าสิ่งที่พวกเธอทำไปเมื่อครู่ จะถูกเปิดโปง

“เฟยหย่าไม่ได้ออกไปตลาดกับอวี้เหม่ยหรอกหรือ ? ช่วงนี้เธอไม่ไปที่ร้านเลยคุณแม่บ่นคิดถึง วันนี้พี่เอาขนมติดมาให้ด้วย” ลี่หานดีใจที่ได้เจอหน้าของเฟยหย่าจะได้สอบถามความเป็นอยู่ของอวี้เหม่ย ทว่ายามนั้นเองเฟยหย่ากลับถูกน้าหยวนหนิงดึงตัวมายืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใช้มือข้างขวาหยิกเข้าหลังของเฟยหย่าไม่ให้เธอพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่

“คนโตเอาของให้ยังไม่รีบขอบคุณอีก ช่วงนี้เฟยหย่าไม่ค่อยสบายร่างกายอ่อนแอ ฉันเลยไม่ให้ออกไปข้างนอกกับอวี้หม่ย คงติดไข้หวัดจากอวี้เหม่ยมานะ ” เฟยหย่าสะดุ้งตกใจกัดเม้มริมฝีปากข่มความเจ็บเอาไว้ก้มหน้าลงขอบคุณลี่หานและเหมือนจะรู้ชะตากรรมของตัวเองต่อจากนี้ ความหวาดกลัววาบผ่านเข้ามาในความคิด

“ขอบคุณพี่ลี่หานนะคะ ฉันจะกินขนมให้อร่อยฝากไปขอบคุณป้าเฉินด้วยนะคะ” ลี่หานคลี่ยิ้มก่อนจะยื่นขนมให้เฟยหย่าและขอตัวกลับ หากว่าอวี้เหม่ยไปที่ตลาด ตลาดย่านนี้ไม่ได้กว้างใหญ่เท่าไหร่นักไปซื้ออาหารมาทำกับข้าวอย่างไรต้องไปร้านของเขาอยู่ดีเพราะร้านของเขาเป็นร้านขายหมูหนึ่งเดียวที่มีในตลาด เขาหวังจะได้พบอวี้เหม่ยจึงขอตัวทันทีโดยไม่รู้เลยว่าหญิงที่เขารักไม่ได้ออกไปที่ใหนและอยู่เพียงในบ้านเท่านั้น

“เอาไปกินนะ ของชอบทั้งนั้นนี่น่า อย่างนั้นผมขอตัวนะครับ” เฟยหย่ามองตามตาละห้อยโอกาสเดียวที่จะได้บอกกับพี่ลี่หานหายวับไปกับตา

มับ !! แต่ไม่ทันได้ให้เฟยหย่าคิดอะไรไปมากกว่านั้น เฟยหงเดินไปปิดประตูแน่น ส่วนหยวนหนิงดึงตัวของเฟยหย่าเข้าไปในบ้านอีกครั้ง

“นี่แกคิดจะขัดคำสั่งและกล้าเสนอหน้าไปบอกความจริงกับเฉินลี่หานหรือไงห่ะ ฮึ ! โชคชะตายังเข้าข้างฉันที่ฉันลืมกระเป๋าไม่อย่างนั้นพวกแกคงได้ถูกช่วยเหลือออกไป มานี่เลยฉันจะสั่งสอนแกอีกคนขนาดฉันตีพี่สาวของแกเกือบตายยังไม่เกรงกลัวฉันสักนิด” หยวนหนิงลากตัวของเฟยหย่าเข้ามาในบ้านเสียงดังเอะอะโวยวาย อวี้เหม่ยพยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้นได้ ค่อย ๆ ก้าวช้า ๆ แม้จะเจ็บไปทั้งขาแต่เธอได้ยินเสียงน้าหยวนหนิงกลับมาหัวใจของเธอสั่นระรัวกลัวเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับน้องสาวแน่ ๆ กัดฟันเดินออกมาเห็นเฟยหย่าถูกเหวี่ยงลงพื้นจนร่างเล็กถลาล้ม ใบหน้าของเฟยหย่าเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว หยวนหนิงใบหน้าบึ้งตึงไม่สบอารมณ์รีบเดินไปคว้าไม้ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ ก่อนจะเดินตรงมาหาเฟยหย่าดึงตัวของเธอให้ลุกขึ้นใช้ไม้ฟาดเข้าที่ขาน่องและบั้นท้ายของเฟยหย่าเสียงดังลั่น

เพี้ยะ เพี้ยะ !!

“น้าหยวนหนิงอย่านะคะ น้าหยวนหนิงอย่าทำอะไรเฟยหย่าเลย น้องยังเด็กอยู่ฉันขอร้องละ”

“อึก อึก ฮื้อ ฮื้อ พี่อวี้เหม่ยหนูเจ็บ หนูเจ็บ” เฟยหย่ากอดขนมที่ลี่หานเอามาให้แนบแน่นไว้ในอ้อมอก ร่างเล็กสั่นสะท้านร่ำไห้อย่างเจ็บปวด แต่กระนั้นก็ไม่อาจทำให้หยวนหนิงหยุดมือ

“เด็กอย่างนั้นหรือ ? เด็กที่ไหนกันไม่เชื่อฟังคำพูดของคนโต ฉันสั่งสอนขนาดนี้ยังไม่หลาบจำสมองทึบอย่างนี้ต้องสั่งสอนถึงจะเข้าใจ”

เพี๊ยะ เพี๊ยะ !! เสียงไม้ฟาดลงที่ตัวของเฟยหย่าดังระงม อวี้เหม่ยจ้องมองอย่างเจ็บแค้นเธอพยายามเดินกึ่งวิ่งไม่อาจจะทนเห็นน้องสาวเจ็บปวด จนลืมตัวไปเลยว่าตัวเองก็เจ็บขาแทบก้าวไม่ออก เธอวิ่งเข้ามากอดตัวของน้องสาวเอาไว้รับไม้จากหยวนหนิงด้วยตัวของเธอเอง เฟยหงยืนมองพรางแสยะยิ้มไร้ความเห็นใจ ก่อนจะพูดให้คุณแม่หยุดตี หากตีมากกว่านี้มีหวังพรุ่งนี้ไม่มีคนทำงานบ้านแน่นอน

“คุณแม่คะลงโทษเพียงแค่นี้ก็พอแล้วค่ะ ฉันหิวแล้วเราออกไปหาอะไรกินกันเถอะ ”

“ฟู่ !! นี่เพราะเฟยหงของฉันหิวหรอกนะ ฉันถึงหยุดตีพวกแก ทั้ง ๆ ที่อยากตีให้ตายคามือแต่ฉันไม่อยากให้ลูกสาวคนดีความเดียวของฉันต้องทนหิวเพราะเด็กเศษสวะอย่างพวกแก จำใส่สมองกลวง ๆ เอาไว้ต่อจากนี้อย่าฝืนขัดคำสั่งของฉันอีก เฟยหงแม่ของไปล้างมือก่อนนะเราจะได้ออกไปกินข้าวกัน” หยวนหนิงโยนไม้ทิ้งก่อนจะเดินเข้าไปล้างมือ เฟยหย่าทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความเจ็บปวดมีพี่สาวคอยประคองกอดน้องสาวแน่น

“น่าสมเพชจริง ๆ เลย ใครเขาใช้ให้เถียงคุณแม่กัน โธ่ ๆ เฟยหย่าพี่คิดว่าจะดีกับเธอหากเธอเลือกเข้าข้างพี่ แต่เธอเลือกทำแบบนี้พี่เองก็ช่วยอะไรไม่ได้ อุ้ย! ลืมนี่เสื้อที่พี่ลี่หานให้มาสวยใช่มั้ย? เสื้อตัวใหม่ที่เขาตั้งใจซื้อมาให้ฉันใส่ในฤดูหนาวตอนนี้พี่ลี่หานคงลืมเธอจนหมดสิ้น แต่ไม่ต้องห่วงไปนะฉันจะดูแลทั้งคุณพ่อและพี่ลี่หานให้เป็นอย่างดี วันนี้อามรณ์ดีจริง ๆ เลย ” เฟยหงอวดเสื้อกันหนาวที่ลี่หานตั้งใจซื้อมาให้อวี้เหม่ยแต่เธอแต่งเรื่องให้ให้อวี้เหม่ยเข้าใจผิดเพื่อแย่งลี่หานมาเป็นของตัวเอง ให้เธอเข้าใจผิดคิดว่าลี่หานไม่รักเธอจนตรอมใจนั่นคือสิ่งที่เฟยหงต้องการ การถูกแย่งความรักมันเป็นอย่างไรเฟยหงจะทำให้อวี้เหม่ยเข้าใจ ในสิ่งที่เธอเคยพบเจอจนอายุ16 ปี