ตอนที่14  จับไข้

ตอนที่14 จับไข้

สองแม่ลูกเดินออกไปจากบ้านร่างบางกอดน้องสาวสะอึกสะอื้น สงสารน้องจับใจ

“เฟยหย่าเจ็บมากมั้ย ? พี่ขอโทษ อึก อึก พี่ขอโทษจริง ๆ”

“พี่อวี้เหม่ยหนูคิดถึงคุณแม่ ไม่อยากอยู่กับคนใจร้ายแบบนี้อีกแล้ว ” ร่างเล็กเจ็บระบมไปทั่วทั้งตัว อวี้เหม่ยค่อย ๆ ประคองน้องกลับที่ห้องเพื่อหายามาทาและหายาให้น้องได้กินบรรเทาอาการปวด ร่างเล็กของเฟยหย่าเหมือนจะตัวร้อนราวกำลังจะจับไข้นอนสั่นเทาบนเตียงนอนน้ำเสียงส่งผ่านลำคอครวญครางราวกับคนไร้สติ

“เฟยหย่า ! อึก ..ตัวร้อนราวกับไฟ พี่จะไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้นะ ” อวี้เหม่ยใช้มือแตะหน้าผากของน้องสาวรีบชักมือออกมาเมื่อสัมผัสได้ถึงไอความร้อน ร่างกายของเฟยหย่าอ่อนแอลงมากกว่าแต่ก่อน ทั้งไม่ได้กินข้าวอดอาหารอีกทั้งยังต้องมาถูกลงโทษอย่างที่เธอไม่เคยเจอมาก่อน ยากนักที่ร่างกายเล็ก ๆ บอบบางอย่างเธอจะรับไหว

อวี้เหม่ยกัดริมฝีปากจนห่อเลือดเพื่อฝืนเดินไปหยิบยาและหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้น้องสาว เธอเฝ้าดูแลน้องจนเวลาล่วงเลยมาถึงกลางดึก ตั้งแต่ที่หยวนหนิงออกไปอวี้เหม่ยกับเฟยหย่าไม่ได้กินอะไรอีกเลย สองแม่ลูกกลับเข้ามาบ้านช่วงเย็นก็ไม่ได้เข้าดูแม้แต่หางตา และยังซื้อของมาใส่ตู้เอาไว้พร้อมใช้กุญแจล็อคเอาไว้อย่างแน่นหนา เพื่อไม่ให้สองพี่น้องได้เอาอะไรออกมากินได้

อากาศเริ่มเย็นยะเยือกสายลมพัดกลางดึกกระทบหน้าต่างทำให้อวี้เหม่ยที่หลับไปเพราะความเจ็บปวดและความเหน็ดเหนื่อยสะดุ้งตื่นขึ้นมา รีบลุกขึ้นไปปิดหน้าต่างทว่ายิ่งอากาศเย็นมากเท่าไหร่ความเจ็บปวดของเธอแทรกซึมเข้าไปถึงกระดูกด้านใน ขาเริ่มบวมเกิดจากการอักเสบเธอค่อย ๆ มานั่งข้าง ๆ น้องใช้มือแตะที่หน้าผากอีกครั้งเพื่อตรวจความร้อนของร่างกาย แต่เหมือนไข้จะไม่ลดลงเลยตัวของเฟยหย่ายังคงร้อนเป็นไฟ เธอหยิบผ้ามาเช็ดตัวเพื่อบรรเทาอาการความร้อน

“อื้อ … พี่อวี้เหม่ยหนูหนาว” เฟยหย่าสะลึมสะลือขึ้นเมื่อถูกน้ำเย็น ๆ เช็ดตามตัว

“ทนหน่อยนะ พี่กลัวไข้จะขึ้นมากกว่านี้แล้วเฟยหย่าจะเกิดอาการชัก ในเมื่อตื่นแล้วกินยาลดไข้อีกสักหน่อยเถอะนะ" อวี้เหม่ยประคองให้น้องลุกขึ้น หยิบยาที่วางไว้ที่โต๊ะหัวเตียงพร้อมน้ำดื่มให้น้องสาวกิน

“พี่อวี้เหม่ย หนูหนาวจังเลยทั้งหนาวทั้งหิวแถมยังเจ็บขาและหลังไปหมดเหมือนหลังจะหักเลยค่ะ เมื่อไหร่คุณพ่อจะกลับมาคะ หนูกลัวน้าหยวนหนิงหนูไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแล้ว” เด็กหญิงกินยาเสร็จแล้วเงยหน้ามองพี่สาวนัยน์ตาคลอด้วยหยาดน้ำตา

“อีกไม่นานเดี๋ยวพ่อจะกลับมาแล้ว เมื่อนั้นพี่จะขอให้เฟยหย่าไปอยู่กับพี่ที่บ้านตระกูลเฉินด้วยกัน พี่ไม่ปล่อยให้เฟยหย่าอยู่ที่นี่อย่างโดดเดี่ยวแน่นอน เฟยหย่าหิวมากมั้ยอดทนก่อนได้หรือเปล่าเมื่อไหร่ท้องฟ้าสว่างพี่จะออกไปทำกับข้าวให้น้าหยวนหนิง พี่จะพยายามแอบซ่อนของกินมาให้และจะไม่ให้ถูกจับได้” เฟยหย่าใบหน้าซีดเซียวหยิบขนมที่เฉินลี่หานให้มายื่นมันให้พี่สาว

“หนูมีขนม ขนมที่พี่เฉินลี่หานให้มานี่ค่ะหนูแบ่งให้พี่กินด้วยกันนะคะ พี่เองก็คงจะหิวและเจ็บมากเหมือนกัน” อวี้เหม่ยน้ำตาคลอเบ้าสงสารน้องสาว ทั้ง ๆ ที่ตัวเองเจ็บและหิวยังเป็นห่วงเธอ อวี้เหม่ยละอายใจเหลือเกินที่ไม่สามารถปกป้องน้องสาวจากน้าหยวนหนิงได้ เธอลูบหัวน้องเบา ๆ พร้อมส่ายหน้า

“เฟยหย่ากินเถอะ พี่ไม่ค่อยหิว กินเยอะ ๆ นะ ร่างกายจะได้แข็งแรงและหายไข้” เฟยหย่าแกะขนมนั่งกินด้วยความหิว เมื่อกินเสร็จแล้วเธอค่อย ๆ เอนกายนอนลง อวี้เหม่ยดึงผ้าห่มมาห่มให้และน้องลงข้าง ๆ กอดน้องสาวให้ความอบอุ่น

รุ่งเช้าวันต่อมา

ร่างเล็กนอนขดกายในอ้อมกอดพี่สาวร่างกายร้อนอยู่เช่นเดิม จนอวี้เหม่ยเริ่มร้อนรุ่มในใจ

“เฟยหย่าพี่จะไปทำอาหารเช้าเมื่อทำเสร็จแล้วพี่จะพาเฟยหย่าไปหาหมออดทนไว้ก่อนนะ” เธอบอกน้องสาวก่อนจะเดินออกไปทำอาหารเช้าให้สองแม่ลูกอำมหิต ในใจอวี้เหม่ยคิดเอาไว้ว่าจะแอบเอาข้าวมาให้น้องได้กิน ทว่าวันนี้หยวนหนิงมาเปิดตู้กับข้าวยืนเฝ้าเธอไม่ห่างจ้องมองอย่างไม่ละสายตาเหมือนรู้ว่าอวี้เหม่ยต้องการเอาอาหารไปให้น้องกิน

“เจอสั่งสอนไปเริ่มนิสัยดีขึ้นแล้วสินะ เมื่อทำอาหารเสร็จแล้วจะไปไหนก็ไป จริงสิวันนี้เฟยหงบอกว่าเสื้อผ้าหมดใส่แล้วไปซักผ้าให้เฟยหงด้วย”

“เอ่อ...น้าหยวนหนิงคะเมื่อวานเฟยหย่าไม่สบายไข้ขึ้นไม่ลดเลย ฉันขอข้าวไปให้เฟยหย่ากินสักหน่อยได้มั้ยคะ และฉันอยากจะพาเฟยหย่าไปหาหมอหลังจากกินข้าวเสร็จ”

“เฮอะ ! ฉันคิดเอาไว้แล้วถ้าฉันไม่มายืนเฝ้าเธอคงแอบเอาข้าวไปให้น้องสาวของแกสินะ ไม่มีทางเสียหรอกไม่ได้ยินหรือไงฉันบอกว่าให้พวกแกสองคนพี่น้องอดข้าวจนกว่าฉันจะพอใจ ส่วนเรื่องเป็นไข้คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง นั่นมันเป็นแผนของพวกแกที่จะออกไปข้างนอกเพื่อไปฟ้องครอบครัวเฉินสินะ ไม่มีทางเสียหรอกฉันรู้ทันแกทุกอย่าง โดนตีแค่นั้นจะเป็นไข้ได้ยังไง ฝันไปเถอะว่าฉันจะให้ออกไปหากไม่เชื่อคำพูดของฉัน ฉันจะจับแกกับน้องสาวเอาไว้ให้ห้องไม่ให้ออกมาข้างนอก ไปไกลๆ สายตาอย่าทำให้วันดี ๆ ของฉันต้องหมองมัว”

อวี้เหม่ยกุมมือแน่นหน่วงหัวใจไปหมด ไม่ว่าจะพูดยังไงน้าหยวนหนิงก็ไม่มีทางเชื่อคำพูดของเธอ เธอทำได้เพียงหันไปมองอาหารร้อน ๆ หอมคละคลุ้งในครัวด้วยสายตาละห้อยและเดินจากออกมา ขาของเธอเจ็บแปลบทุกครั้งที่เหยียบลงพื้น น้ำตาไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่ได้

ตึง!! ทว่าเธอยังเดินไปไม่ถึงไหนก็ต้องถูกเท้าของเฟยหงที่ตั้งใจยกขึ้นมาข้างหน้าอยากกลั่นแกล้งให้อวี้เหม่ยสะดุดล้ม

“อุ้ย ! ทำไมถึงเดินไม่ดูทางอย่างนี้ล่ะ ดีนะที่ฉันยังเดินมาอย่างระมัดระวังไม่อย่างนั้นอาจจะเป็นฉันที่ชนกับเธอจนล้มลงกับพื้น มาสิลุกขึ้นมาฉันจะพยุงเอง คงเจ็บมากสินะดูสิขาบวมจนออกช้ำไปหมด คุณแม่นะคุณแม่ไม่น่าจะลงมือร้ายแรงแบบนี้กับพี่สาวของฉันเลย” เฟยหงยื่นมือให้อวี้เหม่ยจับเพื่อลุกขึ้น คำพูดของเฟยหงตอนนั้นเหมือนว่าเธอจะสงสารดวงตาเศร้าสลดเมื่อพูดถึงความร้ายกาจของแม่ อวี้เหม่ยคิดว่าเฟยหงจะมีความเป็นคนจึงยกมือขึ้นมาจับมือของเธอเพื่อลุกขึ้น อวี้เหม่ยลุกขึ้นพรวดเพราะคิดว่าเฟยหงจะพยุงเธออย่างที่เธอพูดจริง ๆ แต่นั้นไม่ใช่สิ่งที่เฟยหงคิดเพราะเธอต้องการกลั่นแกล้งอวี้เหม่ย เธอปล่อยมือจากมือของอวี้เหม่ยอย่างรวดเร็วทำให้ตัวของอวี้เหม่ยล้มลงกับพื้นอีกครั้ง

ตึง !

“ ฮ่า ฮ่า โง่จริง ๆ คิดว่าฉันจะทำดีกับเธอหรือไง สะใจจริง ๆ ไม่มีใครโง่เท่าแกอีกแล้ว น่าอายจริงๆ หากจะบอกคนอื่นว่าพี่สาวของฉันโง่ดักดานได้ขนาดนี้ แต่ก็ไม่แปลกหรอกถึงมีสายเลือดเดียวกัน แต่เธอนะโง่ได้แม่ของเธอสินะ ” เฟยหงหัวเราะอย่างสะใจก่อนจะเดินไปหาแม่ของเธอโดยไม่หันมามองอวี้เหม่ยอีกเลย

‘อึก ! เฟยหงเธอต่างหากที่ร้ายเหมือนแม่ของเธอ ฉันไม่น่าจะหลงเชื่อคำพูดของเธอเลย’ อวี้เหม่ยสูดลมหายใจก่อนจะกัดฟันลุกขึ้นเดินไปหาน้องสาวที่นอนจับไข้อยู่ในห้อง โชคดีที่เธอยังแอบสายตาหยวนหนิงหยิบหมั่นโถวมาให้เฟยหย่าได้หนึ่งก้อน