LOGINShare
Episode2
publish date:
2026-08-25 21:34:09หลังจากยืนให้เจ้านายคนใหม่สั่งสอนอยู่นานเจ้านายคนเก่าอย่างภพพินิจก็ได้ไล่ให้พิมพิกาออกจากห้องทำงานมาเก็บสัมภาระเพื่อที่จะได้ย้ายไปประจำตำแหน่งที่หน้าห้องเจ้านายคนใหม่
“คนอะไร เผด็จการที่สุด” และทันทีที่หลุดพ้นออกมาจากห้องทำงานของผู้เป็นนายพิมพิกาก็ระบายอารมณ์ออกมาด้วยความอัดอั้นเธอเดินกระทืบเท้ามาที่โต๊ะทำงานลงมือเก็บของด้วยท่าทีขึงขังจนอรปรียาที่แอบมองอยู่ถึงกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความฉงน “เก็บของไปไหนอะพิม” เมื่อเห็นว่าเพื่อนเก็บของใส่ลัง อรปรียาก็อดถามออกมาด้วยความสงสัยไม่ได้ “ไปทำงานกับเจ้านายคนใหม่นะสิ” หญิงสาวทำหน้าซังกะตาย เธอไม่อยากไปทำงานกับไอ้คุณพายงพายัพอะไรนั่นเลย ปากก็ร้าย แถมยังเผด็จการเป็นที่สุด คำพูดของเขายังก้องชัดอยู่ในหู ไหนจะสายตาของเขาที่มองมายังเธอทำพิมพิกาขนหัวลุกไม่หาย “แล้วทำไมทำหน้าอย่างนั้น ทำอย่างกับไม่อยากไปทำงานกับเขานั่นแหละ” “ก็ไม่ไปอยากไง” พิมพิกาตอบกลับทันควันแทบไม่ต้องคิดอะไร มาวันแรกก็เล่นเธอขนาดนี้แล้ว แล้วคิดดูสิเธอต้องไปทำงานร่วมกับเขาเชียวนะเธอจะมีชีวิตรอดกลับบ้านไหม แค่คิดพิมพิกาก็อยากจะกัดลิ้นตาย ทำไมเธอต้องมาเจอเจ้านายปากร้าย ปากจัดอย่างคุณพายัพนั่นด้วย “ทำไมอ่า เราว่าทำงานกับเขาดีจะตาย เขาเป็นอาหารตาชั้นเลิศเชียวนะ” อรปรียาดาว่าพลางทำหน้าเพ้อฝัน พิมพิกาที่เห็นดังนั้นก็ถึงขั้นเบะปากกลอกตามองบนรัว ๆ ไอ้หล่อมันก็หล่ออยู่หรอก แต่ปากหมามากก็ไม่ไหว “หล่อแต่ปากหมานะสิ” พิมพิกาพึมพำเสียงแผ่ว “แกว่าอะไรนะพิม” อรปรียาที่ได้ยินไม่ชัดจึงเอ่ยปากถามย้ำเพื่อความแน่ใจ “ไม่มีอะไร” หญิงสาวตอบปัดอย่างไม่ใส่ใจ “ทำไมแกถึงไม่อยากทำงานกับเขาขนาดนั้นเนี่ยพิม” เห็นท่าทางที่เหมือนคนหมดอาลัยตายอยากของเพื่อน อรปรียาจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เฮ้อ” พิมพิกาถึงขั้นถอนหายใจละมือจากสิ่งที่ทำทิ้งตัวนั่งลงเก้าอี้อย่างคนหมดแรง “ฉันไม่ชอบเขาเลยอะ” “ใคร” “ก็เจ้านายคนใหม่ไงแกรู้ไหมว่าเขาน่ะด่าฉันฉอด ๆ หาว่าฉันเป็นคนไม่มีความรับผิดชอบ จะไล่ฉันออกจากที่ทำงานด้วยนะ บ้ารึเปล่า คิดได้ยังไง” พิมพิกาพูดออกมาด้วยความอัดอั้นจนลืมมองหน้าเพื่อนสนิทที่กำลังทำหน้าเลิ่กลั่กราวกับคนเห็นผี “เอ่อ ออ” อรปรียาพยายามส่งสายตาบอกพิมพิกาให้หันไปมองทางด้านหลังที่ตอนนี้กำลังมีใครบางคนยืนกอดอกฟังในสิ่งที่เธอกำลังพูดอยู่ด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง “มาวันแรกฉันยังโดนขนาดนี้ แล้วแกคิดดูสิว่าฉันต้องทำงานกับเขาทุกวันฉันจะโดนขนาดไหน มีหวังฉันคงได้กัดลิ้นตัวเองตายแน่ ๆ” “งั้นช่วยกัดให้ฉันดูหน่อยสิ” “เฮ้ย” พิมพิการ้องออกมาด้วยความตกใจก่อนจะลุกพรวดพราดออกจากเก้าอี้ขึ้นมายืนตัวตรงเมื่อจู่ ๆ ก็มีเสียงทุ้มของใครบางคนกระซิบลงที่หูของเธอ “เอ่อ อ” พิมพิกาหน้าเหวออย่างคนทำอะไรไม่ถูกเมื่อหันมาเจอพายัพกำลังตีหน้านิ่งจ้องมองเธอด้วยแววตาเขม็งอยู่ “ไง ช่วยกัดลิ้นตัวเองจนตายให้ฉันดูหน่อยสิ ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าคนที่ตายเพราะกัดลิ้นตัวเองสภาพจะเป็นยังไง” พายัพว่าอย่างเย้าแหย่แต่ถ้าตั้งใจฟังดี ๆ จะรู้ว่าประโยคของเขามันเต็มไปด้วยความแดกดัน “ดิฉันขอโทษค่ะ” พิมพิกาละล่ำละลักขอโทษพายัพด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ ก้มหน้าหลบสายตาคบกริบของเขาที่มองมาด้วยความหวาดหวั่น สายตาของเขามันดูน่ากลัวเกินกว่าเธอจะสบมอง ดวงตาสีดำทมิฬของเขาที่เพียงมองมาก็ทำเธอสั่นสะท้านไปทั้งร่างด้วยความหวาดกลัว “ฉันควรลงโทษยังไงกับพนักงานที่นินทาเจ้านายดี” พายัพว่าอย่างขบขันพลางใช้นิ้วเคาะไปกับโต๊ะทำงานราวกับคนใช้ความคิด “ดิฉันไม่ได้ตั้งใจ” ใครบอกกัน เธอตั้งใจ และตั้งใจมากด้วยกำลังจะด่าเขามากกว่านั้นอยู่แล้วเชียวแต่เขาดันโผล่หัวออกมาซะก่อน “เธอไม่ได้ไม่ตั้งใจหรอก เธอแค่ไม่มีมารยาท” พิมพิกาที่ได้ยินอย่างดังนั้นก็อ้าปากพะงาบ พะงาบ ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีใครสักคนมาว่าเธอแบบนี้เลย และแน่นอนว่าคำพูดของพายัพทำพิมพิกาโกรธจนตัวสั่นแต่ทว่าเธอกลับไม่มีสิทธิ์ทำอะไรเขาได้ เพราะเขาอยู่ในฐานะเจ้านาย ในขณะที่เธอเป็นเพียงลูกน้องกินเงินเดือนก็เท่านั้น “ว่าไง จะกัดลิ้นตัวเองให้ฉันดูไหม” “……….” พิมพิกานิ่งเงียบเธอกำหมัดเข้าหากันแน่นอย่างสะกดกลั้นอารมณ์ในขณะที่ตัวพายัพเองเมื่อเห็นพิมพิกานิ่งเฉยก็สาวเท้าเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น พิมพิกาเบิกตาโพลงเมื่อจู่ ๆ พายัพก็โน้มตัวลงมาหาเธอเพื่อกระซิบประโยคบางอย่างให้เราได้ยินกันแค่สองคน “ถ้าทำไม่ได้อย่างที่พูดก็อย่าน้ำลาย เพราะไม่เช่นนั้นจะเป็นเธอนั่นแหละที่โดนฉันกัดลิ้นจนตายซะเอง”
Latest chapter
หลุมพรางรักนายวายร้าย Episode20
วันเวลาหมุนเปลี่ยนอย่างรวดเร็วรู้ตัวอีกที อีกไม่กี่วันข้างหน้าก็จะถึงวันครบรอบหนึ่งปีของเธอกับพายัพ พิมพิกาคิดหัวแทบแตกว่าจะให้อะไรเป็นของขวัญวันครบรอบให้กับพายัพดี มันเป็นโจทย์ที่ยากมากก็เพราะว่าพายัพมีทุกอย่าง เขาเพรียบพร้อมไปทั้งหน้าที่การงาน และการใช้ชีวิต พิมพิกาจึงไม่รู้ว่าเธอควรให้อะไรเขามันถึงจะดูคู่ควรกับคนอย่างพายัพ แต่ก่อนจะถึงวันครบรอบเพียงไม่กี่วันพิมพิกาดันป่วยหนักซะอย่างนั้น นอนซมเป็นผักเน่าอยู่บนที่นอนมาเป็นอาทิตย์แล้ว “พิม” “หือ” พิมพิกาสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาครางตอบพายัพแต่ด้วยความหนักอึ้งทำให้พิมพิกาไม่ได้ลืมตาขึ้นมามองเขา หลายวันมานี้พิมพิกาป่วยบ่อยและจากัวร์เองก็ไม่ได้อยู่บ้าน พายัพจึงให้หญิงสาวมาอยู่ที่คอนโดเขาชั่วคราวเพื่อที่เขาจะได้ดูแลหญิงสาวยามที่เธอป่วย ใบหน้าซีดเซียวราวกับไม่มีเลือดล่อเลี้ยงพาให้ใจพายัพกระตุกด้วยความเป็นห่วงหญิงสาวจับใจ จนเขาต้องปลุกหญิงสาวขึ้นมาทานยาอีกครั้ง ก่อนจะปล่อยให้เธอหลับไป “พิมอยากอ้วกจังเลยค่ะ” พิมพิกาว่าอย่างแผ่วเบา แต่ถึงกระนั้นเขาก็ได้ยินมันเต็มทั้งสองรูหู พายัพหยิบกระโถนที่เขาซื้อเตรียมไว้ยื่นให้พิมพิกา เนื่องจา
หลุมพรางรักนายวายร้าย Episode19
“พิม” “……..” “พิม” “ฮะ” พิมพิกาสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจเมื่อจู่ ๆ ก็มีแรงมาสะกิดที่ไหล่ของเธอพร้อมตะโกนเรียกชื่อเธอเสียงดังลั่น “เป็นอะไรฮะ” จากัวร์ถามอย่างห่วงใยพลางลอบสังเกตปฏิกิริยาของน้องสาวเป็นระยะ เขากลับบ้านมาก็เห็นว่าพิมพิกานั่งเหม่ออยู่เรียกชื่อเท่าไรก็เธอก็ไม่ตอบจึงเดินเข้ามาสะกิดไหล่เพื่อให้เธอรู้สึกตัว “กลับมานานแล้วเหรอคะ” แทนที่จะตอบคำถามพี่ชายแต่พิมพิกาเลือกที่จะถามจากัวร์กลับ เธอยกมือขึ้นลูบหน้าลูบตาตัวเองเบา ๆ เพื่อเรียกสติที่หลุดลอยไปให้กลับคืนเข้าร่าง ไม่รู้ตัวเลยว่าเธอนั่งเหม่ออยู่ตรงนี้นานเท่าไรแล้ว และไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่จากัวร์กลับบ้านมา เสียงรถของเขาไม่ดังเข้าหูเธอเลยสักนิด พิมพิกาเอาแต่คิดเรื่องที่ได้เห็นมาก่อนหน้าจนลืมสนใจสิ่งรอบข้างตัวเองไปเลย “ไม่นานเท่าไร ว่าแต่เราเถอะเป็นอะไร พี่เรียกเราตั้งนานแต่เราไม่ได้ยินพี่เลยจนพี่ต้องเดินเข้ามาสะกิด มีเรื่องอะไรรึเปล่า” จากัวร์ลูบไล้ศีรษะพิมพิกาเบา ๆ ราวกับกำลังปลอบประโลมหญิงสาวอยู่ยังไงอย่างนั้น พลางโน้มหน้าลงสบตาเธอและเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเคล้าเต็มไปด้วยความห่วงใย พิมพิกาเม้มปากแน่
หลุมพรางรักนายวายร้าย Episode18
หลายวันต่อมา หลังจากเหตุการณ์วันนั้นที่พายัพตะคอกใส่พิมพิกา หญิงสาวก็ไม่เคยเซ้าซี้ถามเรื่องส่วนตัวของอีกฝ่ายอีกเลย เธอรู้เท่าที่เขาอยากให้เธอรู้และเจียมตัวเองอยู่เสมอ การกระทำของพายัพในวันนั้นพิมพิกาพยายามทำเป็นเหมือนไม่สนใจ ทำเหมือนไม่รู้สึก แต่ทว่าความจริงแล้วลึก ๆ เธอก็เสียใจและรู้สึกน้อยใจเขาเพียงแต่เธอไม่พูดออกมาก็เท่านั้น เธอกลับมาทำตัวปกติเหมือนอย่างเช่นทุก ๆ วัน กลางวันทำงาน ส่วนกลางคืนก็ไปนอนค้างกับเขาบ้างถ้าพี่ชายเธอต้องทำงานดึกดื่น เรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับพายัพยังคงเป็นความลับที่ไม่มีใครรู้ แต่จะไม่มีใครรู้เลยมันก็คงไม่ใช่เพราะภพพินิจ เพทาย หรือแม้แต่อรปรียาก็ต่างรู้ถึงความสัมพันธ์ลับ ๆ นี้ของเธอกับเขา มีเพียงสามคนนี้ที่รู้เท่านั้นเพราะแม้แต่ตัวของจากัวร์เองพิมพิกาก็ไม่เคยบอก พี่ชายของเธอรู้ว่าเธอมีแฟน แต่ไม่รู้ว่าแฟนของเธอคือใคร พายัพ: ใบออเดอร์ลูกค้าอยู่ไหน ส่งมาในเมลให้หน่อยนะ ในขณะที่พิมพิกานั่งเหม่อเสียงข้อความไลน์ก็ดังแจ้งเตือนขึ้นมา เมื่อเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็นพายัพที่ทักไลน์มาหา พิมพิกาไม่รอช้าที่จะตอบกลับไป พิมพิกา: พิมขอเช็กก่อนนะคะ
หลุมพรางรักนายวายร้าย Episode17
กลับมาถึงห้องพายัพไล่พิมพิกาให้เข้าไปอาบน้ำก่อน ส่วนตัวเขาก็เข้าครัวทำมาอาหารเตรียมไว้ให้เธอแล้วค่อยอาบน้ำทีหลัง อาหารง่าย ๆ ที่พายัพเลือกทำคือข้าวผัดที่พิมพิกาอยากทาน พายัพทำอาหารอย่างขะมักเขม้นเชียวชาญราวกับเชฟมืออาชีพ เขาสามารถทำอาหารได้หลายอย่างและหลายเชื้อชาติเนื่องจากตอนที่พายัพอยู่ต่างประเทศเขาทำอาหารทานเองบ่อยมาก แต่พอกลับมาอยู่ประเทศไทยพายัพก็ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการทำงานเขาจึงไม่ค่อยได้ทำอาหารทานเอง ส่วนใหญ่เขาจะสั่งมาหรือไม่ก็ไปทานที่ร้านเองมากกว่า แต่พอมีพิมพิกาเข้ามาดูเหมือนว่าช่วงนี้พายัพจึงได้กลับมาทำอาหารบ่อยขึ้น ข้าวผัดง่าย ๆ อย่างข้าวผัดกุ้งถูกนำมาเทลงจานสองใบอย่างพิถีพิถัน ก่อนที่พายัพจะรับรู้ถึงวงแขนเรียวเล็กที่กอดรัดเขาจากทางด้านหลัง “หอมจัง” คนตัวเล็กชะโงกหน้ามาดูอาหารที่พายัพทำ กลิ่นหอมของข้าวผัดทำท้องของเธอร้องประท้วงออกมาด้วยความหิว “หอมจริง” พายัพหันกลับมาพูดกับหญิงสาว ริมฝีปากหยักของของเขาบิดยิ้ม “หมายถึงพิม” พิมพิกายิ้มกรุ้มกริ่มอย่างรู้ทัน คราวนี้เขาไม่ได้แอ้มเธอหรอกเพราะเธอรู้ทัน มุกที่เขามักจะเล่นอยู่ประจำทุกครั้งเธอรู้ทันมันหมดแล้ว “เป
หลุมพรางรักนายวายร้าย Episode16
เมื่อวันหยุดพี่ชายอย่างจากัวร์ไปเที่ยวกางเต็นท์กับพวกลูกน้องที่ร้าน พิมพิกาจึงถือโอกาสนี้มานอนที่ห้องของพายัพเมื่อคืน เช้านี้เขาและเธอจึงได้มีโอกาสมาวิ่งออกกำลังกายด้วยกันที่สวนสาธารณะใกล้ ๆ คอนโดของพายัพ เขาและเธอวิ่งเคียงคู่กันไปตามทางอย่างไม่เร่งรีบนัก ลมหายใจของพิมพิกาหอบหนักเพราะนานมากแล้วที่เธอไม่ได้มาทำอะไรแบบนี้ ครั้งล่าสุดที่วิ่งเท่าที่เธอจำได้ก็น่าจะเป็นตอนติดกีฬาสีของโรงเรียนเมื่อตอนมัธยมต้น และหลังจากนั้นเธอก็ไม่เคยทำอะไรแบบนี้อีกเลยด้วยเหตุผลง่าย ๆ คือเหนื่อย แต่เพื่อผู้ชายวันนี้เธอขอสู้ตายแล้วกัน คิดได้ดังนั้นพิมพิกาก็ออกแรงวิ่งให้เร็วขึ้นอีกนิดเพราะต้องการวิ่งให้รอบสวนสาธารณะแห่งนี้เร็ว ๆ ตอนนี้ร่างกายของเธอค่อนข้างสะบักสะบอมเหงื่อเปียกโชกไปทั้งตัว ที่สำคัญเธอแทบจะลงไปนอนกับพื้นอยู่ร่อมร่อ สภาพของหญิงสาวช่างแตกต่างกับชายหนุ่มยิ่งนัก เพราะนอกจากเหงื่อที่ท่วมตัวของพายัพเขาก็ไม่แสดงท่าทีอย่างอื่นออกมาอีกเลย “เหนื่อยแทบบ้า” พิมพิกาทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้แรง ๆ พร้อมหอบหายใจหนักยื่นมือไปรับขวดน้ำจากมือของพายัพกระดกดื่มอย่างกระหาย ในระหว่างนั้นพายัพที่ยืนอยู่ก็สังเกตเห
หลุมพรางรักนายวายร้าย Episode15
ใบหล่อหล่อเหลาประดับไปด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ขับให้พายัพเวอร์ชั่นนี้มันยากจะต้านทานเสียเหลือเกิน ทั้งคำพูดทั้งการกระทำของพายัพพาหัวใจพิมพิกาสั่นระรัวเสมือนกลองชุดใหญ่ ใบหน้านวลขาวขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายจนต้องเบือนหนีสายตาคมกริบของพายัพที่มองมาแต่แล้วพิมพิกาก็ต้องสะดุ้งเมื่อสายตาของเธอดันเหลือบไปเห็นคู่รักชาวต่างชาติกำลังจูบดูดปากกันอย่างดูดดื่มเธอจึงต้องรีบเบือนหน้าหลบหันมาสบตากับพายัพอย่างเลี่ยงไม่ได้ “หึ” เสียงทุ้มเค้นหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดูในท่าทีของหญิงสาว ตัวพายัพเองมองเห็นคู่รักคู่นั้นจูบกันอยู่นานแล้วเพียงแค่เขาไม่อยากสนใจ ต่างบ้านต่างเมืองวัฒนธรรมย่อมแตกต่างกันออกไปซึ่งการแสดงความรักในพื้นที่สาธารณะแบบนี้สำหรับบ้านเมืองเขาถือว่าเป็นเรื่องปกติมาก “อะไรเล่า” น้ำเสียงกระเง้ากระงอดของหญิงสาวทำให้เธอน่าเอ็นดูยิ่งกว่าเก่าจนพายัพอยากจะจับเธอมาฟัดแก้มจนช้ำ “อยากจูบแบบนั้นไหม” ถามพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา “ตลกเหรอคะบอส” ก่อนจะโดนคนตัวเล็กถลึงตาใส่ด้วยความไม่พอใจอย่างที่เขาคิดไว้ “ตอนกลางวันเรายังจูบกันกลางทะเลเลยนะ เธอลืมไปแล้วหรือไง” ยิ่งเห็นว่าเธอหน้าแดงหนัก พายัพก
You may also like
ชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน99.2K viewsเด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
ลำเจียก405.3K viewsภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์282.0K viewsให้ตายเถอะ โยนอดีตสามีไปข้างหลังคนรักที่มิอาจเอื้อม เขาคลั่งไปแล้ว
เล่อเอิน68.1K viewsรวมเรื่องสั้นอีโรติก NC
นิชา อลีนา288 viewsแผนกลลวงใจรัก
นิชา อลีนา239 viewsผู้ชายร้ายแต่รัก
เค้กมัฟฟิ่นn42 viewsเมียเด็กของนายหัวนที
จินต์พิชา239 views
