ไม่เคยรัก

อลิสก้าวขาออกจากมุมที่เธอแอบอยู่ พร้อมกับน้ำตาที่ยังคงไหลลงมาอาบแก้ม เธอใช้มือเรียวเช็ดออกอย่างลวกๆ ​อย่างไม่ใส่ใจนัก เพราะตอนนี้หัวใจของเธอมันเจ็บ...เจ็บจนแตกสลายไปหมดแล้ว

มันแตกสลายด้วยน้ำมือของคนที่เธอรักมากที่สุด​ คนที่เธอเคยไว้ใจ คนที่เธอเคยวางแผนอย่างสร้างครอบครัวและหวังจะฝากชีวิตไว้ด้วย

ดวงตาคู่สวยของเธอฉายแววเจ็บปวดและผิดหวังจนแม้แต่คนมองยังรู้สึกสะท้านในอก

อลิสไม่เคยคิดเลยสักนิด... ว่าในชีวิตนี้เธอจะต้องมาเจอเหตุการณ์​แย่ๆแบบนี้​ เพราะที่ผ่านมาเธอมั่นใจว่าตัวเองเต็มที่กับความรักแล้วจริงๆ

การที่ต้องมาได้ยินคนที่ตัวเองรักพูดถึงเราลับหลัง​ อย่างคนไร้เยื่อใย​ มันเจ็บเหลือเกิน... เหมือนตลอดเวลาที่ผ่านมามีแค่เธอที่พยายามอยู่ฝ่ายเดียว​ และเป็นเธออีกเช่นกันที่ไม่เคยรับรู้ว่าเขา... หมดรักเธอไปนานแล้ว​ ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน เขาทำเหมือนกับว่าความรักทั้งหมดที่ผ่านมาไม่เคยมีความหมาย

พอคิดว่าหมดรัก... ก็พร้อมหันหลังและเหยียบย่ำความรู้สึกของเธอโดยไม่ลังเล... ทำไมถึงไม่คิดบ้าง... ว่ากว่าเราจะรักกันมันไม่ง่ายเลย​ แล้วความรู้สึกของเธอล่ะ.... ลืมไปหรือเปล่าว่าเธอก็มีหัวใจ​

เสียงฝีเท้าของอลิสดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง​ พอจะทำให้กลุ่มเพื่อนของ​คิณณภัทรนิ่งเงียบลงทันที​ ทุกคนหันไปมองเป็นตาเดียวกัน รวมถึงคิณณภัทรที่ชะงักไป ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง เมื่อเห็นคนที่เขาไม่คาดคิดว่าจะปรากฏตัวในที่แห่งนี้

สภาพของหญิงสาว​ราวกับพึ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก...ทั้งตาบวมแดง​ จมูกแดง​ แสดงว่าเรื่องที่เขาคุยกับเพื่อนๆอลิสต้องได้ยินหมดแล้วแน่ๆ​

อลิสเดินเข้ามายืนอยู่ตรงหน้าชายหนุ่ม ดวงตาจับจ้องแน่วแน่​ ในขณะที่เสียงในลำคอแทบจะเปล่งออกมาไม่ออก

เมื่อเห็นว่าเขาเอาแต่นิ่งไม่พูดอะไร เธอจึงตัดสินใจเป็นฝ่ายทำลายความเงียบที่หนักอึ้งเสียเอง

“ทำไมถึงไม่บอกกันตรง ๆ คะ ว่าพี่ไม่รักอลิสแล้ว”

“…”

“ในเมื่อหัวใจของพี่เปลี่ยนไปแล้ว ก็ควรจะบอกกันตรง ๆ ไม่ใช่ปล่อยให้อลิสคิดไปเองอยู่แบบนี้ ... ไม่รัก​ฮึกๆ​ ก็พูดออกมา.... มันยากมากเลยเหรอคะ!!”

“(......)”​

“สุดท้ายคนที่เจ็บ คนที่เสียเวลา คืออลิส! ไม่ใช่พี่! ”

เสียงของเธอสั่นเครือ แต่หนักแน่นพอจะทำให้บรรยากาศโดยรอบเงียบงันจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจของทุกคน

คิณณภัทร​อ้ำอึ้ง ก่อนหันไปมองเพื่อน ๆ แล้วจึงหันกลับมาสบตาเธอเต็ม ๆ​ ริมฝีปากของเขาขยับช้า ๆ

“อลิส… มาที่นี่ได้ยังไง”

“พี่ไม่ต้องสนใจหรอกค่ะ ว่าอลิสมาได้ยังไง เพราะมันไม่สำคัญเท่ากับสิ่งที่พี่ทำ​ ถ้าวันนี้อลิสไม่บังเอิญมาได้ยิน พี่จะบอกอลิสเมื่อไหร่คะ? หรือจะควงหลานรหัสไปให้ทั่วก่อน ถึงจะบอกอลิส?”

“(…..)”

“หรือต้องการให้อลิสมาเห็นกับตาตัวเอง ให้คนทั้งมหาลัยได้พูดกันสนุกปาก แล้วมองอลิสเป็นผู้หญิงโง่ ๆ คนหนึ่ง ที่ไม่รู้ว่าแฟนตัวเองกำลังคั่วกับรุ่นน้อง!​ ถึงตอนนั้น… พี่ถึงจะพอใจใช่ไหมคะ?”

อลิสกัดฟันแน่น รวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายให้ยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างมั่นคง แม้หัวใจจะสั่นระรัวและขาแทบทรุดลงกับพื้น

“รู้ไหมคะ... ว่าสิ่งที่เจ็บที่สุดไม่ใช่แค่เรื่องที่พี่กำลังมีใครอีกคน” เธอเว้นจังหวะ ราวกับจะหายใจไม่ทัน​ “แต่เป็นการที่อลิสพยายามอยู่คนเดียวมาตลอด​ พยายามเข้าใจ พยายามเชื่อใจ พยายามไม่คิดมาก เพราะกลัวจะทำให้พี่อึดอัด...”

เสียงสะอื้นเริ่มหลุดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอยกมือขึ้นปิดปาก หันหน้าหนีไปครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา

“อลิสเคยคิดนะคะ ว่าบางทีพี่อาจจะแค่เหนื่อย อาจจะยุ่ง หรืออาจมีเรื่องไม่สบายใจ พี่เปลี่ยนไป แต่อลิสก็ยังอยู่ตรงนี้เหมือนเดิม​ ทั้งที่ในใจมันร้องบอกทุกวัน ว่าพี่ไม่เหมือนเดิมแล้ว”

เธอยิ้ม ทั้งที่น้ำตายังไหลไม่หยุด​ “อลิสโง่มากใช่ไหมที่เชื่อใจคนอย่างพี่…”

ตอนนี้ไม่ใช่แค่คิณณภัทรที่อึ้งกับคำพูดของอลิส... เพื่อนของเขา รวมถึงชะเอมเองก็ตกตะลึงไม่ต่างกัน เพราะไม่มีใครเคยเห็นมุมแบบนี้ของอลิสมาก่อน

“พี่แม่ง! ... ใจร้ายที่สุด ทั้งไม่ให้เกียรติอลิส คิดแต่ตัวเอง ทั้งที่เรื่องนี้พี่สามารถคุยกับอลิสให้มันชัดเจนได้ ไม่ใช่เงียบแล้วหายไปกับผู้หญิงคนอื่นแบบนี้” เสียงของอลิสดังชัดเจน พูดพลางสบตาเขาด้วยแววตาเจ็บปวด

“ที่ผ่านมา อลิสเคยคิดว่าพี่แตกต่างจากผู้ชายคนอื่น... แต่ไม่เลย พี่ก็ไม่ต่างจากคนอื่นเลยสักนิด”

“(…..)”

“ถ้าพี่เดินมาบอกอลิสสักคำ... อลิสคงไม่ยื้อคนที่หมดรักไว้หรอก ถึงจะรักมากแค่ไหน แต่อลิสก็รักตัวเองมากพอ และจะไม่ยอมเสียเวลาไปกับคนที่ไม่เห็นค่าตัวเองแน่นอน!”

“อลิส! มีเหตุผลหน่อย กลับไปคุยกันที่ห้อง” ชายหนุ่มพูดเสียงขุ่น​เพราะตอนนี้อลิสกำลังเสียงดังจนคนรอบข้างหันมามอง​ เขาไม่อยากให้เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่

“เหตุผลเหรอคะ? คุยที่ห้อง? อย่ามาตลกหน่อยเลยค่ะ พี่จะมามีมารยาทอะไรตอนนี้!! ไม่ค่ะ! คุยกันที่นี่ ตอนนี้! ต่อหน้าเพื่อน ๆ ของพี่นี่แหละ ให้พวกเขาได้ยินไปเลยว่าเพื่อนตัวเองมันเลวยังไง!”

“เพราะอลิสเป็นแบบนี้ไง​ พี่ถึงเบื่อ​ พี่ถึงรำคาญ​ พี่อึดอัดทุกครั้งที่เราต้องอยู่ด้วยกัน​ รู้ตัวไว้ด้วย”​ คิณณภัทรเองก็ไม่คิดจะถนอมความรู้สึกของคนรัก​แล้วเช่นกัน เพราะเขาเองก็ทนความอึดอัดนี้ไม่ไว้แล้ว

อลิสนิ่งไปเพียงครู่ ก่อนจะหัวเราะทั้งน้ำตา “ค่ะ... อลิสนิสัยไม่ดีเองแหละ พี่ถึงได้เบื่อ....ถึงได้เลือกที่จะควงผู้หญิงคนอื่นไปไหนมาไหนโดยไม่สนใจความรู้สึกของอลิสเลย! แต่พี่คิณรู้ไหม.... ที่ผ่านมาอลิสพยายามเป็นแฟนที่ดีมาตลอด​ อะไรที่คิดว่าพี่ไม่ชอบ​ อลิสก็ไม่ทำ​ พยายามเอาใจพี่ทุกอย่าง​ จากที่ไม่เคยทำอาหารก็อยากฝึกอยากทำให้พี่กิน​ เพราะครั้งหนึ่งพี่เคยบอกว่าอยากให้อลิสทำอาหารเป็น​ พี่ไม่ชอบให้อลิสแต่งตัวเซ็กซี่​ อลิสก็ไม่แต่ง​ ทุกอย่างที่อลิสทำก็เพื่อพี่ทั้งนั้น.... ยอมทิ้งความเป็นตัวเองหลายๆอย่างเพราะแค่อยากเอาใจคนรัก..... แล้วนี่เหรอคะ​ สิ่งที่พี่ตอบแทนความรักของอลิส”​

“แค่เพราะคำว่าเบื่อ​ แค่นี้เองเหรอ... พี่ถึงเปิดใจให้คนอื่นเข้ามาในความสัมพันธ์​ของเรา​ ละเลยอลิสทุกอย่าง! อลิสทำอะไรก็ไม่ถูกใจ! ไม่ได้ดังใจไปหมด.... มันคงไม่ใช่เพราะเบื่อ​หรอก แต่... พี่ไม่เคยรักอลิสเลยต่างหาก...”​