Se connecterรถบัสขับมาจนเข้าเขตจังหวัดชลบุรี ตอนนี้เป็นเวลาเกือบ8โมงเช้า ที่การเดินทางช้าทั้งที่รถออกจากมหาลัยตั้งแต่ตีห้าครึ่ง เพราะแวะที่จุดพักรถหนึ่งชั่วโมง และรถบัสทุกคันก็ไม่ได้ขับเร็ว เพราะต้องการเน้นความปลอดภัยเป็นหลัก ริชาที่เริ่มหิวขึ้นมา เธอจึงเหลือบสายตาไปมองคนข้างกาย เห็นเขาหลับตาพิงไปกับพนักเก้าอี้ เธอจึงค่อย ๆ หยิบขนมปังจากในถุงขึ้นมาด้วยความเบามือที่สุด ทว่าก็ไม่อาจรอดพ้นการจับผิดของคนตัวสูงที่ทำเป็นแกล้งหลับไปได้ เขาหลุดยิ้มออกมาทั้งที่ตายังปิดอยู่ “ทำอะไร” ริชาสะดุ้ง มือรีบปล่อยถุงขนมปังไว้ในถุงตามเดิม ก่อนจะทำหน้าหงิกงอไม่พอใจที่เขาแกล้งหลับตา เพราะอยากจะแกล้งเธอ “จะกินก็กินสิ ทำลับ ๆ ล่อ ๆ เหมือนจะขโมยของใคร” “ลับ ๆ ล่อ ๆ อะไรของพี่ ฉันแค่เห็นว่าพี่หลับ เลยไม่อยากส่งเสียงดังแค่นั้น” เธอแก้ตัวออกไปน้ำขุ่น ๆ ฟังดูแล้วเขาคงไม่เชื่อ เพราะมุมปากหนายกยิ้มล้อเลียนอาการของเธอ “กินสิ หิวไม่ใช่เหรอ” “ไม่หิว” ยังไม่ทันจบประโยคดี เสียงท้องร้องโครกครากก็ดังขึ้นให้เธออับอายมากขึ้นไปอีก “หึ! ท้องร้องดังขนาดนั้น ยังปากแข็งอีก” “.....” “กินเถอะนะ พี่ไม่แกล้งแล้วก็ได้ ยังไงพี่ก็ตั้ง
ริชาเดินเลือกซื้อนมและขนมขึ้นไปทานบนรถ เพราะตอนเช้าแบบนี้เธอยังไม่อยากทานอะไรหนักท้องมากนัก ส่วนเพื่อนอีกสามคนไปนั่งทานโจ๊กที่ศูนย์อาหาร “อุ้ย!!” ตะกร้าสินค้าในมือถูกมือหนาของริกเตอร์ดึงไปถือเอาไว้ ทำให้ริชาที่ยืนเลือกของอยู่เงียบ ๆ คนเดียวอุทานออกมาด้วยความตกใจ “ร้องซะน่ารักเลย” ร่างเล็กกัดฟันกรอด เธอพยายามจะดึงตะกร้ากลับมาถือเอง ทว่าเขาก็ก้มหน้าลงมาใกล้จนเธอต้องเบี่ยงตัวหลบไปอีกทาง “อย่าดื้อ” “ตลกล่ะ อย่าดื้ออะไรของพี่” “ก็เธอไง อย่าดื้อกับพี่” ริชาแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองว่าเขาจะพูดออกมาแบบนี้ เธอเม้มปากแน่นและตัดสินใจเดินไปเอาตะกร้าอีกใบ ทว่าก็ถูกเขาดึงไปถืออีกอยู่ดี “นี่!! พี่อย่ามายุ่งกับของฉันได้ไหม” “ก็เลือกไปสิ เดี๋ยวพี่จ่ายให้เอง” “เหอะ! รู้ค่ะว่ารวย แต่ไม่ต้องอวด” ริกเตอร์ได้ยินประโยคนั้นของเธอ ก็หลุดขำออกมาทันที “แล้วอยากมีผัวรวยไหม” “รวยแต่เลวไม่เอาค่ะ” เสียงหวานเอ่ยออกมา โดยไม่หันไปมองหน้าเขา เธอหยิบขนมทุกอย่างบนชั้นใส่ตะกร้าจนเต็ม ก็ดีเหมือนกันที่เขาจะจ่ายให้ เธอจะหยิบไปเผื่อเพื่อนทุกคนเลย “พี่เลวมากเลยเหรอ” ทว่าคนตัวสูงกลับทำหน้าสลดและพึมพำออกมา ทำเอาเธ
“พี่ถามบ้าอะไร มันใช่เวลาที่จะมาถามเรื่องแบบนี้ไหม” “ก็ตอบมาสิ ฉันจะได้รู้ตัวว่าควรแก้ไขตรงไหน วันนั้นที่ไม่ถามเพราะกำลังโมโหที่เธอเอาแต่หลบหน้า แต่ตอนนี้ฉันอยากรู้” “ไม่ต้องแก้ไขอะไรหรอกค่ะ เป็นแบบเดิมนั่นแหละ ระหว่างเรามันจบไปแล้ว ฉันไม่คิดกลับไปยุ่งกับพี่อีก ต่อให้พี่จะใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไร ก็ทำให้ฉันเปลี่ยนใจไม่ได้” ริชาเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง เธอไม่เข้าใจว่าเขาจะมาเห็นความสำคัญอะไรตอนนี้ ในเมื่อเขาเองนั่นแหละที่เป็นคนทำทุกอย่างพัง “ชา!” ไนท์เดินขึ้นรถมาเรียกชื่อเธอ เขามองริกเตอร์ด้วยความไม่พอใจที่กักตัวเพื่อนเขาเอาไว้ “ถ้าพี่ไม่ลงก็หลีกไปด้วยค่ะ” คนตัวสูงลุกขึ้นยืน ทำให้ร่างเล็กรีบเบียดตัวเดินออกจากเก้าอี้ ทว่าจังหวะที่เธอเดินผ่านหน้าของเขา เสียงทุ้มก็กระซิบแผ่วเบาให้เธอได้ยินแค่คนเดียว “ฉันขอโทษ” ร่างเล็กตัวแข็งทื่อ ลมหายใจหยุดชะงัก ทว่าก็แค่เพียงไม่นาน เธอก็ปรับอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติ และเดินตามหลังไนท์ลงจากรถไปทันที “บ้าที่สุดเลย กูกลายไปเป็นบัดดี้กับอีพี่เฟยนั่นได้ไงวะ” พราวฟ้าบ่นออกมาทันทีที่เห็นหน้าริชา “แล้วมึงด้วย อะไรจะบังเอิญไปเป็นบัดดี้กับพี่ริกเตอร์ได้ว่
ดวงตากลมโตเบิกโพลง เป็นเรื่องบังเอิญได้อย่างไม่น่าเชื่อ ที่คนนั่งข้างเธอบนรถบัสคือเขา ผู้ชายที่เธอภาวนาขอให้ไม่ใช่ ทว่ากลับไม่เป็นผล เพราะตอนนี้เขากำลังนั่งยิ้มมุมปากอยู่บนเก้าอี้ตัวเดียวกับเธอ ริกเตอร์... “ถึงกับอึ้งเลยเหรอ” เสียงทุ้มเจือปนแววขบขันสีหน้าของเธอ เขามีรอยยิ้มมุมปาก และอารมณ์ก็ดีจนออกนอกหน้า “เปิดดูซองหน่อยสิ” ริชากระพริบตาปริบ ๆ หลายครั้ง เพราะคิดว่าเธอคงตาฝาด แต่เมื่อเหลือบสายตาไปมองพราวฟ้าที่ด้านหน้า เห็นเพื่อนกำลังมองกลับมาที่เธอด้วยสีหน้าตกตะลึงไม่ต่างกัน ก็รู้ทันทีว่ามันคือเรื่องจริง “ได้ยินหรือเปล่า... ชา” ชื่อเรียกสั้น ๆ ที่หลุดออกจากปากของเขา ทำให้ร่างเล็กหันขวับไปมองด้วยความไม่พอใจ “อย่ามาเรียกชื่อฉันแบบนี้” “.....” “เราสองคนไม่ได้สนิทกัน” “หึ! แล้วต้องสนิทกันถึงขั้นไหน ถึงจะเรียกได้” นอกจากเขาจะดูไม่สะทกสะท้านกับคำพูดไม่พอใจของเธอแล้ว เขายังดูกลายเป็นคนขี้เล่นแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “ไม่จำเป็นต้องรู้” “เหรอ?” คนตัวสูงเอ่ยพลางขยับใบหน้าลงมาใกล้เธอ ก่อนจะเอ่ยชิดใบหูเล็ก “ต้องกอดกัน จูบกัน หรือว่าอะ...” “นี่หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!” ก่อนที่ประโยคลาม
“ชา! นั่นพี่ริกเตอร์เขาไปด้วยเหรอ” เสียงของพราวฟ้าทำให้มาริวและไนท์หันไปมอง ก่อนที่ไนท์จะรีบหันกลับมามองหน้าเธอด้วยความตกใจไม่ต่างกัน “ฉันไม่เป็นไร ไม่ต้องมองกันแบบนั้นหรอก” “แต่พี่เขามองมึงตาไม่กระพริบเลยนะ” ริชารีบก้มหน้ามองมือตัวเองทันที เธอเองก็สัมผัสได้ถึงสายตาคมที่กำลังจ้องมองเธออยู่ แม้ว่าในตอนนี้จะยังไม่มีแสงสว่างจากดวงอาทิตย์ ทว่าแสงไฟตรงลานกว้างก็เพียงพอที่จะทำให้ร่างสูง มองเห็นใบหน้าของคนที่เขาคิดถึงมาหนึ่งอาทิตย์เต็ม “สัดริก! กระพริบตาบ้างก็ได้” ธีร์เอ่ยแซวออกมา เมื่อมองตามสายตาของเพื่อนที่มองไปยังริชาตาไม่กระพริบ “กูคิดว่ามึงจะไม่มานะ แต่ก็ลืมคิดไปว่าน้องเขาไปด้วยนี่หว่า” “พวกมึงหุบปากกันสักที” “ถ้าไม่ให้กูพูด เดี๋ยวกูไม่ช่วยแม่ง!” ทั้งกลุ่มหันขวับมามองธีร์เป็นตาเดียว ทำเอาเจ้าตัวเลิกลั่กที่เผลอพูดอะไรที่ไม่ควรพูดออกไป เพราะเรื่องนี้ยังเป็นความลับระหว่างเขากับริกเตอร์อยู่ และโดนริกเตอร์สั่งห้ามไม่ให้บอกใครทั้งนั้น “ช่วย? ช่วยอะไรวะ ไอ้ริกให้มึงช่วยอะไรไอ้ธีร์” บิ๊กบอสคาดคั้นออกมา มองหน้าเพื่อนสองคนสลับกัน ส่วนเซญ่าที่พอจะเดาทุกอย่างได้ก็ยืนยิ้มมุมปาก ทำให้บิ๊
แอ๊ด!! เสียงประตูห้องพักฟื้นเปิดออกในช่วงดึกสงัด ในที่สุดริชาก็ทนไม่ไหว เธอไม่สามารถข่มตาหลับได้ ทั้งที่มีอาการง่วงและรู้ว่าต้องตื่นไปเรียนตอนเช้า เธอนอนพลิกตัวไปมาหลายครั้ง แต่ก็ไม่เป็นผล ใบหน้าของริกเตอร์ยังคอยลอยวนอยู่ในหัวไม่ออกไปไหน ราวกับว่าเธอกำลังติดค้างอะไรเขาบางอย่าง เธอเลยตัดสินใจเรียกรถให้มารับที่หน้าหอพักในเวลาเกือบตีหนึ่ง ยืนชั่งใจอยู่หน้าห้องนานหลายนาทีกว่าจะกล้าเดินเข้ามา ในห้องพักฟื้นตอนนี้มีคนเฝ้าไข้คือธีร์ ที่นอนเล่นโทรศัพท์อยู่ในความมืดสลัว ทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตู เขาก็ลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะทำหน้าตกใจเล็กน้อยที่เห็นริชาเดินเข้ามา เธอรีบยกนิ้วชี้แตะที่ริมฝีปาก เป็นสัญลักษณ์ให้เขาเงียบเสียง ไม่พูดอะไรให้คนป่วยบนเตียงที่กำลังหลับสนิทได้ยิน ซึ่งเขาก็พยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะเดินมาหาเธอ “พี่ออกไปข้างนอกนะ” ร่างเล็กพยักหน้า เธอเดินตรงไปยังเตียงพักฟื้น บนแขนของคนป่วยมีสายระโยงระยาง และใบหน้าของเขาก็ซีดมาก แม้จะมองเห็นในความมืดสลัวจากแสงไฟของเครื่องตรวจวัดชีพจร เธอไม่ได้ต้องการจะคุยหรือปรับความเข้าใจอะไรกับเขา แค่อยากเห็นด้วยตาตัวเองว่าเขาปลอดภัยดี จึงเดินเข้าไปใกล้เต







