หน้าหลัก / วัยรุ่น / หวงรักคนเก่า / ตอนที่114 ลางสังหรณ์

แชร์

ตอนที่114 ลางสังหรณ์

ผู้เขียน: Re-match I รีแมทช์
last update วันที่เผยแพร่: 2026-11-03 19:41:37

“ชา! นั่นพี่ริกเตอร์เขาไปด้วยเหรอ”

เสียงของพราวฟ้าทำให้มาริวและไนท์หันไปมอง ก่อนที่ไนท์จะรีบหันกลั
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่ถูกล็อก

บทล่าสุด

  • หวงรักคนเก่า   ตอนที่118 น้ำตาหยดหนึ่ง

    รถบัสขับมาจนเข้าเขตจังหวัดชลบุรี ตอนนี้เป็นเวลาเกือบ8โมงเช้า ที่การเดินทางช้าทั้งที่รถออกจากมหาลัยตั้งแต่ตีห้าครึ่ง เพราะแวะที่จุดพักรถหนึ่งชั่วโมง และรถบัสทุกคันก็ไม่ได้ขับเร็ว เพราะต้องการเน้นความปลอดภัยเป็นหลัก ริชาที่เริ่มหิวขึ้นมา เธอจึงเหลือบสายตาไปมองคนข้างกาย เห็นเขาหลับตาพิงไปกับพนักเก้าอี้ เธอจึงค่อย ๆ หยิบขนมปังจากในถุงขึ้นมาด้วยความเบามือที่สุด ทว่าก็ไม่อาจรอดพ้นการจับผิดของคนตัวสูงที่ทำเป็นแกล้งหลับไปได้ เขาหลุดยิ้มออกมาทั้งที่ตายังปิดอยู่ “ทำอะไร” ริชาสะดุ้ง มือรีบปล่อยถุงขนมปังไว้ในถุงตามเดิม ก่อนจะทำหน้าหงิกงอไม่พอใจที่เขาแกล้งหลับตา เพราะอยากจะแกล้งเธอ “จะกินก็กินสิ ทำลับ ๆ ล่อ ๆ เหมือนจะขโมยของใคร” “ลับ ๆ ล่อ ๆ อะไรของพี่ ฉันแค่เห็นว่าพี่หลับ เลยไม่อยากส่งเสียงดังแค่นั้น” เธอแก้ตัวออกไปน้ำขุ่น ๆ ฟังดูแล้วเขาคงไม่เชื่อ เพราะมุมปากหนายกยิ้มล้อเลียนอาการของเธอ “กินสิ หิวไม่ใช่เหรอ” “ไม่หิว” ยังไม่ทันจบประโยคดี เสียงท้องร้องโครกครากก็ดังขึ้นให้เธออับอายมากขึ้นไปอีก “หึ! ท้องร้องดังขนาดนั้น ยังปากแข็งอีก” “.....” “กินเถอะนะ พี่ไม่แกล้งแล้วก็ได้ ยังไงพี่ก็ตั้ง

  • หวงรักคนเก่า   ตอนที่117 เดินหน้าสุดกำลัง

    ริชาเดินเลือกซื้อนมและขนมขึ้นไปทานบนรถ เพราะตอนเช้าแบบนี้เธอยังไม่อยากทานอะไรหนักท้องมากนัก ส่วนเพื่อนอีกสามคนไปนั่งทานโจ๊กที่ศูนย์อาหาร “อุ้ย!!” ตะกร้าสินค้าในมือถูกมือหนาของริกเตอร์ดึงไปถือเอาไว้ ทำให้ริชาที่ยืนเลือกของอยู่เงียบ ๆ คนเดียวอุทานออกมาด้วยความตกใจ “ร้องซะน่ารักเลย” ร่างเล็กกัดฟันกรอด เธอพยายามจะดึงตะกร้ากลับมาถือเอง ทว่าเขาก็ก้มหน้าลงมาใกล้จนเธอต้องเบี่ยงตัวหลบไปอีกทาง “อย่าดื้อ” “ตลกล่ะ อย่าดื้ออะไรของพี่” “ก็เธอไง อย่าดื้อกับพี่” ริชาแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองว่าเขาจะพูดออกมาแบบนี้ เธอเม้มปากแน่นและตัดสินใจเดินไปเอาตะกร้าอีกใบ ทว่าก็ถูกเขาดึงไปถืออีกอยู่ดี “นี่!! พี่อย่ามายุ่งกับของฉันได้ไหม” “ก็เลือกไปสิ เดี๋ยวพี่จ่ายให้เอง” “เหอะ! รู้ค่ะว่ารวย แต่ไม่ต้องอวด” ริกเตอร์ได้ยินประโยคนั้นของเธอ ก็หลุดขำออกมาทันที “แล้วอยากมีผัวรวยไหม” “รวยแต่เลวไม่เอาค่ะ” เสียงหวานเอ่ยออกมา โดยไม่หันไปมองหน้าเขา เธอหยิบขนมทุกอย่างบนชั้นใส่ตะกร้าจนเต็ม ก็ดีเหมือนกันที่เขาจะจ่ายให้ เธอจะหยิบไปเผื่อเพื่อนทุกคนเลย “พี่เลวมากเลยเหรอ” ทว่าคนตัวสูงกลับทำหน้าสลดและพึมพำออกมา ทำเอาเธ

  • หวงรักคนเก่า   ตอนที่116 ฉันขอโทษ

    “พี่ถามบ้าอะไร มันใช่เวลาที่จะมาถามเรื่องแบบนี้ไหม” “ก็ตอบมาสิ ฉันจะได้รู้ตัวว่าควรแก้ไขตรงไหน วันนั้นที่ไม่ถามเพราะกำลังโมโหที่เธอเอาแต่หลบหน้า แต่ตอนนี้ฉันอยากรู้” “ไม่ต้องแก้ไขอะไรหรอกค่ะ เป็นแบบเดิมนั่นแหละ ระหว่างเรามันจบไปแล้ว ฉันไม่คิดกลับไปยุ่งกับพี่อีก ต่อให้พี่จะใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไร ก็ทำให้ฉันเปลี่ยนใจไม่ได้” ริชาเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง เธอไม่เข้าใจว่าเขาจะมาเห็นความสำคัญอะไรตอนนี้ ในเมื่อเขาเองนั่นแหละที่เป็นคนทำทุกอย่างพัง “ชา!” ไนท์เดินขึ้นรถมาเรียกชื่อเธอ เขามองริกเตอร์ด้วยความไม่พอใจที่กักตัวเพื่อนเขาเอาไว้ “ถ้าพี่ไม่ลงก็หลีกไปด้วยค่ะ” คนตัวสูงลุกขึ้นยืน ทำให้ร่างเล็กรีบเบียดตัวเดินออกจากเก้าอี้ ทว่าจังหวะที่เธอเดินผ่านหน้าของเขา เสียงทุ้มก็กระซิบแผ่วเบาให้เธอได้ยินแค่คนเดียว “ฉันขอโทษ” ร่างเล็กตัวแข็งทื่อ ลมหายใจหยุดชะงัก ทว่าก็แค่เพียงไม่นาน เธอก็ปรับอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติ และเดินตามหลังไนท์ลงจากรถไปทันที “บ้าที่สุดเลย กูกลายไปเป็นบัดดี้กับอีพี่เฟยนั่นได้ไงวะ” พราวฟ้าบ่นออกมาทันทีที่เห็นหน้าริชา “แล้วมึงด้วย อะไรจะบังเอิญไปเป็นบัดดี้กับพี่ริกเตอร์ได้ว่

  • หวงรักคนเก่า   ตอนที่115 ทำไมต้องจบ

    ดวงตากลมโตเบิกโพลง เป็นเรื่องบังเอิญได้อย่างไม่น่าเชื่อ ที่คนนั่งข้างเธอบนรถบัสคือเขา ผู้ชายที่เธอภาวนาขอให้ไม่ใช่ ทว่ากลับไม่เป็นผล เพราะตอนนี้เขากำลังนั่งยิ้มมุมปากอยู่บนเก้าอี้ตัวเดียวกับเธอ ริกเตอร์... “ถึงกับอึ้งเลยเหรอ” เสียงทุ้มเจือปนแววขบขันสีหน้าของเธอ เขามีรอยยิ้มมุมปาก และอารมณ์ก็ดีจนออกนอกหน้า “เปิดดูซองหน่อยสิ” ริชากระพริบตาปริบ ๆ หลายครั้ง เพราะคิดว่าเธอคงตาฝาด แต่เมื่อเหลือบสายตาไปมองพราวฟ้าที่ด้านหน้า เห็นเพื่อนกำลังมองกลับมาที่เธอด้วยสีหน้าตกตะลึงไม่ต่างกัน ก็รู้ทันทีว่ามันคือเรื่องจริง “ได้ยินหรือเปล่า... ชา” ชื่อเรียกสั้น ๆ ที่หลุดออกจากปากของเขา ทำให้ร่างเล็กหันขวับไปมองด้วยความไม่พอใจ “อย่ามาเรียกชื่อฉันแบบนี้” “.....” “เราสองคนไม่ได้สนิทกัน” “หึ! แล้วต้องสนิทกันถึงขั้นไหน ถึงจะเรียกได้” นอกจากเขาจะดูไม่สะทกสะท้านกับคำพูดไม่พอใจของเธอแล้ว เขายังดูกลายเป็นคนขี้เล่นแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “ไม่จำเป็นต้องรู้” “เหรอ?” คนตัวสูงเอ่ยพลางขยับใบหน้าลงมาใกล้เธอ ก่อนจะเอ่ยชิดใบหูเล็ก “ต้องกอดกัน จูบกัน หรือว่าอะ...” “นี่หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!” ก่อนที่ประโยคลาม

  • หวงรักคนเก่า   ตอนที่114 ลางสังหรณ์

    “ชา! นั่นพี่ริกเตอร์เขาไปด้วยเหรอ” เสียงของพราวฟ้าทำให้มาริวและไนท์หันไปมอง ก่อนที่ไนท์จะรีบหันกลับมามองหน้าเธอด้วยความตกใจไม่ต่างกัน “ฉันไม่เป็นไร ไม่ต้องมองกันแบบนั้นหรอก” “แต่พี่เขามองมึงตาไม่กระพริบเลยนะ” ริชารีบก้มหน้ามองมือตัวเองทันที เธอเองก็สัมผัสได้ถึงสายตาคมที่กำลังจ้องมองเธออยู่ แม้ว่าในตอนนี้จะยังไม่มีแสงสว่างจากดวงอาทิตย์ ทว่าแสงไฟตรงลานกว้างก็เพียงพอที่จะทำให้ร่างสูง มองเห็นใบหน้าของคนที่เขาคิดถึงมาหนึ่งอาทิตย์เต็ม “สัดริก! กระพริบตาบ้างก็ได้” ธีร์เอ่ยแซวออกมา เมื่อมองตามสายตาของเพื่อนที่มองไปยังริชาตาไม่กระพริบ “กูคิดว่ามึงจะไม่มานะ แต่ก็ลืมคิดไปว่าน้องเขาไปด้วยนี่หว่า” “พวกมึงหุบปากกันสักที” “ถ้าไม่ให้กูพูด เดี๋ยวกูไม่ช่วยแม่ง!” ทั้งกลุ่มหันขวับมามองธีร์เป็นตาเดียว ทำเอาเจ้าตัวเลิกลั่กที่เผลอพูดอะไรที่ไม่ควรพูดออกไป เพราะเรื่องนี้ยังเป็นความลับระหว่างเขากับริกเตอร์อยู่ และโดนริกเตอร์สั่งห้ามไม่ให้บอกใครทั้งนั้น “ช่วย? ช่วยอะไรวะ ไอ้ริกให้มึงช่วยอะไรไอ้ธีร์” บิ๊กบอสคาดคั้นออกมา มองหน้าเพื่อนสองคนสลับกัน ส่วนเซญ่าที่พอจะเดาทุกอย่างได้ก็ยืนยิ้มมุมปาก ทำให้บิ๊

  • หวงรักคนเก่า   ตอนที่113 สบตากันอีกครั้ง

    แอ๊ด!! เสียงประตูห้องพักฟื้นเปิดออกในช่วงดึกสงัด ในที่สุดริชาก็ทนไม่ไหว เธอไม่สามารถข่มตาหลับได้ ทั้งที่มีอาการง่วงและรู้ว่าต้องตื่นไปเรียนตอนเช้า เธอนอนพลิกตัวไปมาหลายครั้ง แต่ก็ไม่เป็นผล ใบหน้าของริกเตอร์ยังคอยลอยวนอยู่ในหัวไม่ออกไปไหน ราวกับว่าเธอกำลังติดค้างอะไรเขาบางอย่าง เธอเลยตัดสินใจเรียกรถให้มารับที่หน้าหอพักในเวลาเกือบตีหนึ่ง ยืนชั่งใจอยู่หน้าห้องนานหลายนาทีกว่าจะกล้าเดินเข้ามา ในห้องพักฟื้นตอนนี้มีคนเฝ้าไข้คือธีร์ ที่นอนเล่นโทรศัพท์อยู่ในความมืดสลัว ทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตู เขาก็ลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะทำหน้าตกใจเล็กน้อยที่เห็นริชาเดินเข้ามา เธอรีบยกนิ้วชี้แตะที่ริมฝีปาก เป็นสัญลักษณ์ให้เขาเงียบเสียง ไม่พูดอะไรให้คนป่วยบนเตียงที่กำลังหลับสนิทได้ยิน ซึ่งเขาก็พยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะเดินมาหาเธอ “พี่ออกไปข้างนอกนะ” ร่างเล็กพยักหน้า เธอเดินตรงไปยังเตียงพักฟื้น บนแขนของคนป่วยมีสายระโยงระยาง และใบหน้าของเขาก็ซีดมาก แม้จะมองเห็นในความมืดสลัวจากแสงไฟของเครื่องตรวจวัดชีพจร เธอไม่ได้ต้องการจะคุยหรือปรับความเข้าใจอะไรกับเขา แค่อยากเห็นด้วยตาตัวเองว่าเขาปลอดภัยดี จึงเดินเข้าไปใกล้เต

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status