บทที่ 2.1 หนี้ชีวิต

บทที่ 2.1 หนี้ชีวิต

“ที่นี่แหละจ้ะ พรกับนิชาอยู่ได้ตามสบายเลยนะ พื้นที่ท้ายสวนตรงนี้ฉันยกให้เธอกับลูกหมดเลย”

จิตตาพาเพื่อนรักมาที่บ้านของตนเอง ซึ่งบริเวณรอบบ้านมีเนื้อที่อีกหลายไร่ จึงแบ่งส่วนท้ายซึ่งมีบ้านหลังเล็ก ๆ ที่สามีของเธอสร้างเอาไว้ให้กับนันทพร เดิมทีเคยใช้เป็นที่พักผ่อนเวลาสามีอยากจะวาดรูปเงียบ ๆ แต่ตอนนี้ปิดตายมาหลายปีแล้วเพราะไม่มีคนใช้งาน จึงคิดว่าเหมาะมากที่จะให้สองแม่ลูกเข้ามาอยู่ที่นี่

“จะดีเหรอจิตตา ฉันเกรงใจ”

“อย่าพูดอย่างนี้สิ สมัยเรียนครอบครัวของเธอดูแลฉันดีมาก ๆ พ่อแม่ของฉันเอาแต่ทำงานจนฉันต้องไปฝากท้องที่บ้านของเธอไม่รู้กี่รอบ ถ้าจะให้วัดกันที่บุญคุณ ฉันติดหนี้เธอ ติดหนี้พ่อแม่เธอเยอะกว่าที่ช่วยเธอด้วยซ้ำ”

สองเพื่อนรักจับมือกันไว้ นันทพรน้ำตาเอ่อล้นด้วยความซาบซึ้งใจ หลังจากจบมัธยมปลาย เธอคิดจะเรียนต่อมหาวิทยาลัยเหมือนกัน แต่บิดามารดากลับประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต ทำให้ไม่มีเงินมากพอจะศึกษาต่อจนต้องออกมาทำงานแทน

“ขอบใจเธอมากนะ ขอบใจจริง ๆ”

“แล้วก็ไม่ต้องออกไปทำงานขายข้าวแกงพวกนั้นแล้วนะ เธอทำงานอยู่ในบ้านฉันได้เลย ส่วนเรื่องค่าเล่าเรียนของนิชาฉันจะดูแลเอง รับรองว่านิชาจะต้องเรียนจบปริญญาแน่ ๆ”

นันทพรรีบส่ายหน้า ลำพังที่จิตตาช่วยมาขนาดนี้ก็ถือว่ามากพอแล้ว จะให้มาเดือดร้อนไปจนถึงเรื่องค่าเล่าเรียนของลูกสาวคงไม่ได้

“ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก ให้มาทำงานกับเธอแทนฉันยินดีนะ แต่จะให้มาจ่ายค่าเรียนของนิชาด้วยฉันคงรับไว้ไม่ได้ เงินของเธอ ก็ควรเอาไว้ส่งเสียลูกชายของเธอและทำทุกอย่างเพื่ออนาคตของเขาจะดีกว่า ในส่วนของนิชา...แค่เงินค่าจ้างที่เธอจะให้ฉันก็เพียงพอแล้วล่ะ ฉันอยู่ที่นี่ ได้อยู่ฟรีกินฟรี เงินค่าจ้างก็คงไม่จำเป็นต้องใช้อะไรนอกจากเก็บไว้ส่งเสียลูก อย่างน้อยก็ให้ฉันได้ทำหน้าที่แม่อย่างภาคภูมิใจเถอะนะ”

“เอาอย่างนั้นก็ได้ แต่ถ้าไม่ไหวหรือเดือดร้อนอะไร เธอต้องรีบบอกฉันนะ ระหว่างเราไม่ใช่คนอื่น แต่เธอเป็นเพื่อนรักของฉัน ลูกของเธอก็เหมือนลูกของฉันด้วย การที่ฟ้าลิขิตให้เราได้กลับมาพบกันมันคงเป็นความตั้งใจของโชคชะตาที่ให้โอกาสฉันได้ตอบเธอแทนแล้วล่ะ”

จิตตาพูดทั้งน้ำตา เธอรู้สึกติดค้างมาตลอดในช่วงเวลาที่ห่างกันไปจนไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย ความช่วยเหลือที่เคยได้รับจากครอบครัวธรรมดาของนันทพรไม่ได้มีแค่ความใจดีและเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่เท่านั้น แต่ยังรวมถึง...

‘จิตตาระวัง!’

หมับ! โครม!

‘พร!!!’

ความทรงจำเหล่านั้นยังคงชัดเจนในความทรงจำของจิตตา สายตาจับจ้องไปยังแขนของเพื่อนรักที่ยังหลงเหลือรอยแผลเป็นขนาดใหญ่จากเหตุการณ์ครั้งนั้นอยู่ ไม่มีอะไรจะมาลบล้างหนี้ชีวิตนี้ออกไปได้ทั้งสิ้น

ทางด้านคิมหันต์ก็ถูกมารดาบังคับให้พาณัฐนิชาออกมาเดินเล่นชมสวน ด้วยผู้ใหญ่ต้องการคุยกันตามลำพัง แม้จะไม่เต็มใจแต่เพราะเป็นคำสั่งจึงขัดไม่ได้ เขาเดินนำเด็กหญิงลิ่ว ๆ ไม่ได้สนใจเลยว่าเธอจะเดินตามทันหรือเปล่า

ใครใช้ให้เอาแต่สนใจจะดูดอมยิ้มจนแกมพองแบบนั้นกันล่ะ

“นี่ เดินเร็ว ๆ ไม่เป็นหรือไง”

อดไม่ได้ต้องหันไปถามเสียงบูดบึ้ง เด็กหญิงที่กำลังเอร็ดอร่อยกับลูกอมที่ได้จากจิตตาเงยหน้ามองเขา ด้วยความเป็นเด็กจึงยังไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์สักเท่าไหร่ มองไม่ออกด้วยซ้ำว่าเด็กหนุ่มตรงหน้ากำลังโมโหตนเองอยู่จึงส่งยิ้มให้

“เอาไหมคะ”

“ไม่”

คิมหันต์ตอบเสียงเขียว รีบจ้ำอ้าวเดินนำไปด้วยไม่ชอบความรู้สึกที่ตนเองมองว่าเด็กหญิงคนนี้น่ารักเอาเสียเลย หรือเป็นเพราะมารดาชอบพูดกรอกหูอยู่เป็นประจำเรื่องอยากมีน้องสาวให้เขา ทำให้พอเห็นเด็กผู้หญิงก็เลยเผลอมีความใจอ่อนไปชั่วขณะ เด็กหนุ่มสะบัดศีรษะไปมาเพื่อเรียกสติ

ณัฐนิชากับแม่ก็ไม่ต่างอะไรกับคนอื่น ๆ ก่อนหน้านี้ ที่ทำดีกับมารดาของเขาเพียงเพื่อหวังผลประโยชน์...