ตอนที่ 4 “พวกหมารับใช้”

ที่นั่งตรงแถวหน้าสุด ถูกจัดให้ไอริสนั่ง เพื่อตอกย้ำและให้เธอเห็นชัด ๆ ตอนที่เขาจะสวมแหวนหมั้น 

‘อยากจะแก้แค้นฉันสินะ คุณมันก็แค่ไอ้คนเห็นแก่ตัว แพ้ไม่เป็น รักแต่ตัวเอง ไอ้คนกระจอกราเชนทร์’

ไม่นานพิธีหมั้นก็เริ่มต้นขึ้น พ่อแม่เจ้าสาวเดินเข้ามาในงาน เมื่อไอริสหันไป หัวใจของเธอก็เต้นแรงเหมือนกับจะหลุดออกมา ดวงตาเธอแดงก่ำด้วยความโกรธ ใบหน้าของผู้เป็นพ่อเจ้าสาว ที่เดินยิ้มเข้ามาในพิธี พร้อมกับภรรยา ยิ่งทำให้เธอโกรธจนอยากลุกขึ้นไปพังงานให้ราบคาบ ไอริสกำหมัดแน่น จนบอร์ดี้การ์ดในชุดสีดำของราเชนทร์หันมาเตือน

“ผมขอเตือนคุณก่อนนะครับว่า ถ้าคุณกล้าขยับแม้แต่นิดเดียว ผมพร้อมจะลากตัวคุณออกไปข้างนอก และจัดการทันทีโดยไม่ต้องรอให้บอสสั่ง”

ไอริสหันมามองหน้าบอร์ดี้การ์ดของเขา แม้ว่าเขาจะไม่รู้เรื่องมากนักแต่ก็รับรู้ได้ถึงรังสีของความโกรธ โมโหที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ ผู้หญิงของบอสที่ผ่านมา ไม่มีใครร้ายกาจอย่างไอริส แต่ทำไมเขารู้สึกว่า คนที่ไอริสแค้นอยู่ตอนนี้ ไม่ใช่บอสของเขา

“พวกหมารับใช้”

“ว่าอะไรนะ”

“นาวิน” หันไปกางมือห้าม “วัชระ” คู่หูของเขาทันที เขารู้ว่าไอริสกำลังโกรธ แต่นี่ไม่ใช่เรื่องที่พวกเขาต้องสนใจ 

“อย่าลงมือ ทำตามคำสั่งก็พอ”

“นายไม่ได้ยินเหรอ เมื่อกี้เธอพูดว่า…”

“พิธีกำลังจะเริ่มแล้ว”

พิธีหมั้นเริ่มต้นขึ้น เมื่อเจ้าสาวเดินเข้ามาในงาน และหันไปเห็นไอริส ที่นั่งอยู่ที่นั่งแขกพิเศษ ก็ถึงกับโกรธจนหน้าแดง และจะเดินเข้ามาเอาเรื่อง แต่ราเชนทร์รีบดึงเธอเข้าไป และกระซิบอะไรบางอย่าง ทำให้ผู้เป็นเจ้าสาว ถึงกับยิ้มออกมาทันที

“ก็ได้ค่ะ ฉันเชื่อคุณค่ะ”

หลังจากเขากระซิบ ว่าที่เจ้าสาวก็เปลี่ยนท่าที หันมายิ้มเหยียดหยามให้กับเธอแทน ไอริสไม่ได้สนใจเธอ เพราะกำลังนั่งกำหมัดแน่น สายตาของเธอไม่ได้อยู่ที่คู่บ่าวสาว แต่กลับมองไปที่เก้าอี้ผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่าย ซึ่งมีพ่อแม่เจ้าสาวนั่งอยู่

“ไอ้คนสารเลว”

“ขอเชิญเจ้าบ่าว สวมแหวนหมั้นให้เจ้าสาวได้เลยครับ”

ไอริสได้ยินและรีบหันไปมอง เธอเบิกตากว้างขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อแหวนที่เธอสวมเอาไว้ ที่นิ้วนางข้างขวาตลอดเวลา ซึ่งถูกราเชนทร์ดึงออกมาจากมือ กำลังถูกยกขึ้นมา เพื่อสวมให้กับ “นิศาชล” คู่หมั้นของเขาในวันนี้ ซึ่งไอริสไม่มีทางยอม

“ไม่นะ!”

“คุณไอริส ผมเตือนคุณแล้วนะ”

เธอลุกขึ้นไป เพื่อจะไปแย่งแหวนที่อยู่ในพานของคู่บ่าวสาว แต่บอร์ดี้การ์ดของราเชนทร์ ดึงเธอเอาไว้ ระหว่างนี้เองที่คนในงาน เริ่มแตกตื่นตกใจ กับพฤติกรรมของเธอ

“อย่าสวมให้เธอนะ!”

“นั่นมันอะไรกันน่ะ”

นาวินและวัชระ รีบจับตัวไอริส กลับมานั่งกับที่ทันที เธอดิ้นรนและเริ่มตัวสั่นเพราะความโกรธ เมื่อเห็นสีหน้าที่ยิ้มด้วยความสะใจของราเชนทร์ เมื่อเขาดึงแหวนของเธอขึ้นมา

“ปล่อยฉันนะ! คุณราเชนทร์ฉันขอร้องล่ะ อย่าสวมให้เธอ ไม่นะ!”

“เลิกวุ่นวายสักที!”

ราเชนทร์หันมาตะดกนเสียงดัง มันดังพอที่จะสะกดคนทั้งงานให้เงียบกริบ ราวกับเสียงฟ่าผ่ากลางแจ้ง ที่ไม่มีสัญญาณมาก่อน เหล่าบอร์ดี้การ์ดวิ่งกรูกันเข้ามา เพื่อกั้นเวทีเอาไว้

“เธอเป็นบ้าอะไรน่ะ จนป่านนี้แล้วยังจะมาร้องไห้ฟูมฟาย นี่คงไม่ได้มาเพื่อเรียกร้องความสงสารจากพี่ราเชนทร์หรอกนะ พี่ราเชนทร์คะ เรา เอ่อ....”

“หุบปากได้แล้ว”

นิศาชลรีบหุบปากลงไปทันที เมื่อหันไปมองสายตาอำมหิตตรงหน้าของราเชนทร์ ที่มองเธอกลับมา แม้ว่าเขาจะกำลังถือแหวนอยุ่ในมือ เพื่อจะสวมให้เธอ แต่กลับลังเล และยังไม่ทำให้เสร็จสิ้น คนในงานเริ่มสงสัย แต่กลับไม่มีใครกล้าแม้แต่จะกระดิกตัว เพราะกลัวว่าเจ้าพ่อมาเฟีย จะสั่งลูกน้องลุกขึ้นมาจับตัวและลากออกไปจากงาน

“เอาแหวนของฉันคืนมา ได้โปรดเถอะค่ะ!”

ราเชนทร์ไอริสร้องไห้ออกมาเป็นครั้งแรก ต่อหน้าของราเชนทร์ เขานิ่งชะงักไปด้วยความตกใจในทันที เมื่อเห็นน้ำตาของเธอ ราเชนทร์ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ผู้หญิงที่มีแผนการในหัวมากอย่างไอริสจะร้องไห้เป็น แต่ตอนนี้เธอกำลังร้องไห้จริง ๆ เมื่อมองมาที่แหวน ซึ่งเขากำลังถืออยู่ในมือ

“อย่าเอาแหวนของฉันไปสวมให้เธอ ฉันขอร้องล่ะ”

แต่พอเธอพูดจบ กลับทำให้อีกฝ่ายยิ้มออกมาด้วยความสะใจทันที 

“ที่แท้ก็เรื่องนี้ แต่เสียใจด้วยนะไอริส มันไม่ทันแล้ว”

 “อย่านะ! อย่าสวมนะ ไอ้สารเลว! เอาคืนมา….”