ตอนที่ 3 คิดจะฆ่าปิดปากเหรอ

 

 รอยยิ้มเย็นด้วยความสะใจ และความแค้นที่มีอยู่เต็มอกของราเชนทร์ ทำให้เขาทำสิ่งที่ไม่คิดว่าจะทำได้ เขาดึงแหวนที่อยู่ในนิ้วของไอริสออกมา แหวนที่เธอไม่เคยถอด แหวนที่แม้แต่เขาก็แตะต้องไม่ได้ เพราะเธอเคยบอกว่ามันสำคัญมาก เขารำคาญตามันมานานแล้ว เพียงแต่ไอริสไม่ทันคิดมาก่อนว่า เขาจะกล้ามาดึงแหวนออกไปจากนิ้วของเธอแบบนี้

“คุณจะทำอะไร เอาแหวนฉันมานะ อย่าถอดนะ!”

พรึบ!

ราเชนทร์มองแหวนเพชรสีชมพูในมือ และเหยียดยิ้มออกมาด้วยความสะใจ ในที่สุดเขาก็จัดการให้มันพ้นหูพ้นตาไปได้เสียที

“เรวิน... นายช่วยเอาแหวนวงนี้ ไปเปลี่ยนกับแหวนหมั้นให้ฉันที”

“คุณจะทำเกินไปแล้วนะราเชนทร์! คืนแหวนของฉันมา อย่าเอาไปนะคุณทำบ้าอะไรน่ะ!”

เขาผลักเธอล้มไปโดนแจกันที่วางตกแต่งห้องเอาไว้จนแตก ร่างบางล้มลงพร้อมกับมือที่ถูกบาดจนเลือดออก แต่เขากลับไม่ได้ใส่ใจบาดแผลของเธอ และแสยะยิ้มออกมาในทันที

“อย่ามาทำสำออยเอาตอนนี้สิไอริส ไม่ทำปากดีแล้วเหรอ แหวนนั่นสำคัญกับคุณมากขนาดนั้น ผมก็ต้องให้ความสำคัญด้วยสิ ถึงกับได้รับเกียรติ ให้เป็นแหวนหมั้นของนายหญิงแห่ง “เอตัน กรุ๊ป” เลยนะ คุณไม่พอใจเหรอ”

“ไอสารเลว! คุณมัน โอ๊ย!”

ฝ่ามือหนาดึงกระชากร่างเธอขึ้นมาจากพื้น ฝ่ามือเธอยังมีเลือดออก ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงรีบพาเธอไปทำแผลให้เร็วที่สุด แต่ในตอนนี้....

“ปล่อยนะ ไอ้บ้า เอาแหวนของฉันคืนมา โอ๊ย!”

เขาบีบข้อมือเธอแน่นขึ้นอีก เพื่อให้เลือดมันไหลหยดลงไปที่พื้น รอยยิ้มร้ายกาจนั้นราวกับสายตาของซีซ่าร์ ที่รู้สึกหิวเมื่อได้กลิ่นเลือด

“แหวนของคุณแล้วยังไงล่ะ ในเมื่อกล้าล้ำเส้นผมก่อน ระหว่างเราก็จบลงแค่นี้ คุณกล้าหักหลังผม แค่นี้นี่มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ ฟังให้ดีนะไอริส วันนี้ผมจะหมั้นกับนิศา ส่วนคุณ.... นอกจากเป็นนางบำเรอ สนองตัณหาให้ผมบนเตียงแล้ว ก็ไม่เคยมีค่าอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว!”

เขาสะบัดข้อมือจนเธอหน้าชา แม้ว่าเลือดยังคงไหลอยู่ แต่ไอริสก็ไม่รู้สึกเจ็บที่แผลแล้ว เพราะในหัวใจมันเจ็บยิ่งกว่าถูกน้ำกรดสาดใส่ซ้ำ เธอนิ่งไปเพราะตกใจสุดขีด เธอพยายามกลั้นน้ำตา ไม่ให้มันไหลออกมาต่อหน้าเขา ส่วนราเชนทร์แค่หันมาขยับไหล่ เพื่อจัดเสื้อสูทชุดเจ้าบ่าวของเขา เช็ดเลือดที่เปื้อนมือของเขาออก และหันมาเหยียดยิ้มให้เธออีกครั้ง

“ไหน ๆ คุณก็มาถึงที่นี่แล้ว ถ้าอย่างนั้นผมก็ขอเชิญคุณอัยเรศ อยู่ร่วมเป็นสักขีพยานในงานหมั้นของผม จนจบพิธีด้วยนะครับ”

ราเชนทร์เดินสั่งให้บอร์ดี้การ์ดสองคน เดินเข้ามาเพื่อเฝ้าเธอเอาไว้ 

“รอจนกว่าจะถึงเวลาทำพิธี แล้วพาเธอออกไปนั่งที่แขกพิเศษ จะได้เห็นพิธีชัด ๆ ไม่ต้องเสียเวลาทำแผลให้เธอหรอก เพราะคนอย่างเธอไม่มีความรู้สึก แค่เอาผ้ามาให้เช็ดเลือด เพื่อไม่ให้มันดูทุเรศก็พอแล้ว”

ไอริสนั่งสั่นอยู่กับพื้น ระหว่างที่ราเชนทร์ยืนเช็ดมือของเขา ที่เปื้อนเลือดของเธอ เสร็จแล้วก็โยนกระดาษที่เช็ดแล้วใส่หน้าเธอ ก่อนจะเหยียดยิ้มและเดินออกไป

“คุณไอริสครับ นี่... ผ้าครับ”

เธอรับผ้ามาจากคนของเขา และรีบเช็ดเลือดที่มือ และกดเอาไว้ทันที ความเจ็บปวดในวันนี้ ร้าวลึกจนหัวใจเธอแตกเป็นเสี่ยง ๆ แม้จะเตรียมใจมาแล้ว แต่ก็อดที่จะรู้สึกปวดร้าวไปทั้งหัวใจ ราวกับจะแตกสลายลงไปให้ได้ในตอนนี้ ทุกเรื่องในวันนี้เธอจดจำเอาไว้หมดแล้ว ความรู้สึกที่ผ่านมาทั้งหมด มันก็เป็นแค่ภาพลวงตาเท่านั้น จากนี้ไประหว่างเธอกับเขา จะไม่มีความรู้สึกใด ๆ ต่อกันอีก

“ฉันไม่ไป ฉันมีธุระอื่นต้องไปจัดการ”

กระบอกปืนเล็กในมือของบอร์ดี้การ์ดหนุ่ม สีหน้านิ่งราวกับเครื่องจักร ไร้ความรู้สึกไม่ต่างกับเจ้านายของพวกเขา หันมามองหน้าเธอ และพุดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ที่ทำให้เธอโมโห

“นี่พวกนายคิดจะฆ่าปิดปากฉันงั้นเหรอ”

“บอสสั่งผมเอาไว้ว่า ถ้าคุณไม่เชื่อฟัง ก็ให้ผมจัดการได้เลย ออกไปเถอะครับ พิธีหมั้นของบอส กำลังจะเริ่มแล้ว”

ไอริสโกรธจนตัวสั่น แต่ก็ต้องยอมเดินไปกับบอร์ดี้การ์ดของราเชนทร์ เมื่อเธอเดินเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง ซึ่งประดับด้วยดอกไม้หรูหรา แขกในงานก็มีแต่นักธุรกิจใหญ่ ๆ ในวงการ ซึ่งบางคนเธอก็เคยรู้จัก แต่พวกเขารู้จักเธอในฐานะ อดีตผู้หญิงของราเชนทร์ ซึ่งเพียงแค่เธอเดินไปนั่ง ทุกสายตาก็จ้องมองเธอทันที บางคนก็หันไปซุบซิบเรื่องของเธอ 

‘นี่สินะที่คุณต้องการ ลากฉันมาประจาน ในงานหมั้นของคุณกับเธอ อำมหิตมากราเชนทร์ ฉันจำแค้นนี้เอาไว้แล้ว’

“บอสให้คุณนั่งตรงนี้ครับคุณไอริส”

“นี่เขาบ้าไปแล้วเหรอ”