2

หลายปีผ่านไป

ณ มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง หนุ่มสาววัยเรียนต่างเดินสวนกันไปมาขวักไขว่ระหว่างตึกเมื่อได้เวลาเข้าเรียน ในขณะที่นักศึกษาสาวคนหนึ่งกำลังนั่งครุ่นคิดอยู่เพียงลำพัง วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จากน้องใหม่เฟรชชี ตอนนี้ เมรี เป็นนักศึกษาปีสี่ที่ใกล้จบมหาวิทยาลัยแล้ว

ลึกๆ หญิงสาวมีความภูมิใจ ที่ตั้งแต่แรกเข้ารั้วมหาวิทยาลัยจนกระทั่งวันนี้เธอทำงานส่งเสียตัวเองเรียนตั้งแต่ปีหนึ่งโดยไม่เคยขอเงินจาก ‘วิภา’ ผู้เป็นมารดาเลยแม้แต่บาทเดียว แต่กลับกลายเป็นคนส่งเงินให้ผู้เป็นแม่ใช้ทุกเดือนไม่ขาดมือ

 จากเด็กสาวต่างจังหวัดเข้ามาใช้ชีวิตอยู่ในเมืองกรุงตัวคนเดียว ตอนนี้เธอกลายเป็นหญิงสาวโตเต็มวัยหน้าตาสวยสะพรั่งพ่วงดีกรีดาวคณะนิเทศศาสตร์เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง จนเป็นที่หมายตาของหนุ่มๆ ต่างคณะต่างสาขามากมาย เพราะคำดูถูกของบางคนที่เธอจำใส่ใจไว้ตลอดทำให้เธอพัฒนาทั้งความสวยและสมองมาไกลได้ขนาดนี้ ต้องขอบคุณเขาคนนั้น

ขณะที่หญิงสาวกำลังตกผลึกทางความคิดอยู่นั้น ร่างบางในชุดนักศึกษาไซซ์สามเอสก็สะดุ้ง กับเสียงแหลมเล็กดังขึ้น

“รี! แกอยู่นี่เองมีอะไรให้ดูมันจึ้งมาก” มองหน้าดาวคณะบัญชีเล็กน้อย “แกเป็นอะไรนั่งหน้าบูดเชียว”

คนพูดคือ ‘อลิส หรืออลิสา’ เพื่อนสาวคนสนิทเดินสับขาเรียวพลางตะโกนเสียงแหลมแสบหูทักทายมาแต่ไกล ก่อนจะวางกระเป๋าชาเนลคอลเลกชันใหม่ล่าสุดลงตรงหน้าเมรีที่กำลังอารมณ์บูด เรียวขาขาววาดตวัดขึ้นมาไขว่ห้างแกว่งปลายเท้าที่สวมรองเท้าส้นสูงเข้าเซตกันไปมาเป็นเชิงยั่วๆ

ดวงตาคู่สวยเลยมองเสียหน่อย “ว้าวว! คุณหนูอลิส ไม่ทราบว่าไปตกเศรษฐีท่าไหนมาคะ ถึงได้เปย์หนักขนาดนี้” เมรีเบิกตากว้างเป็นประกายแล้วคว้ากระเป๋าใบงามของสาวฮ็อตหุ่นแซ่บมาลูบไล้สัมผัสให้เป็นบุญมือ กระเป๋าชาเนลราคาเรือนแสนใบนี้สามารถจ่ายค่าเทอมเธอได้ทั้งปี แต่อลิสแค่กระดิกนิ้วก็ปลิวมาแล้ว เมรีแอบคิดว่าทำไมโลกนี้ถึงไม่เป็นธรรมกับเธอบ้างเลย

“ไม่ต้องมีใครเปย์ฉันก็ซื้อเองได้ย่ะ ทั้งผู้ชายทั้งกระเป๋าฉันก็เปย์เองทั้งนั้นแหละ”

ทั้งที่คุยอยู่กับเมรี แต่เรดาร์การจับผู้ชายของอลิสายังเปิดทำงานอยู่ตลอดเวลา ดวงตาเฉี่ยวที่กรีดอายไลเนอร์คมกริบมาอย่างดีราวกับเสือมองไปยังเหยื่อที่เป็นถึงเดือนคณะวิศวะปีหนึ่งน้องใหม่ซึ่งนั่งอยู่โต๊ะติดกัน เธอล็อกเป้าหมายไว้แล้ว พร้อมพุ่งตัวเข้าไปตะครุบได้ทุกเมื่อ กระดูกอ่อนๆ ของเด็กใหม่คงกรุบกรับอร่อยน่าดู แค่จินตนาการว่าได้กินเด็กอลิสาก็รู้สึกฟินล่วงหน้าแล้ว

“แกช่วยเก็บอาการหน่อยไม่ได้รึไงอลิส น้ำลายจะไหลหมดปากอยู่แล้ว” เมรีวางกระเป๋าลงอย่างเบามือ กลัวจะทำของแพงเป็นรอย เพราะไม่มีปัญญาใช้คืนแน่นอน ก่อนจะฟาดฝ่ามือเบาๆ ใส่แขนเพื่อนสาวที่กำลังล่อเหยื่อทางสายตาอยู่

“โอ๊ย! แกนี่ขัดจังหวะแอ๊วผู้ชายของฉันจริงๆ ดูซิเนี่ยไก่ตื่นหมดแล้ว แกเองก็เหมือนกันนั่นแหละ ไม่มีผู้ชายตกถึงท้องหรือไงถึงมานั่งทำหน้าบูดเป็นแม่ชีจำศีลแบบนี้” อลิสาหันมาแว้ดใส่เพื่อนสาวอย่างหัวเสียที่ทำให้เหยื่อของเธอหลุดมือไป

“ฉันขอแค่ข้าวตกถึงท้องก็พอ กระเพาะไม่ได้มีไว้เก็บผู้ชายเหมือนแกนี่” สาวเวอร์จิ้นส่ายหน้ารัวๆ

“อลิส พรุ่งนี้แกว่างไหม ฉันอยากชวนแกไปวัด” เมรีถามด้วยน้ำเสียงเนือยๆ แต่ทำอีกฝ่ายชักสีหน้าเซ็งสุดขีด

“ชวนฉันไปวัด นี่อย่าบอกนะว่าคนสวยๆ อย่างแกไม่คิดจะหาคู่เอง มาถึงจุดที่ต้องเข้าวัดไหว้พระขอผัวกันแล้วเหรอ ถ้าอย่างนั้นแกคงต้องไปคนเดียวแล้วละ” อลิสาทำหน้าคิดหนักเมื่อเห็นท่าทีหมดอะไรตายอยากของเพื่อนสาว เพราะเธอเป็นพวกบุญไม่ค่อยทำกรรมก็ชอบก่อ แล้วการเข้าวัดก็ไม่ดีต่อใจ

“จะบ้าเหรอ! ฉันกำลังกลุ้มใจช่วงนี้หาเงินไม่ค่อยได้ ไม่ได้อยากไปขอผัว ยิ่งใกล้จะจบแล้วต้องจ่ายค่าทำโพรเจกต์อีกหลายบาท ที่ชวนแกไปวัดทำบุญไหว้พระเผื่อความดีที่มีอยู่น้อยนิด จะส่งผลให้มีงานเข้าเยอะๆ กับเขาบ้าง” เมรีถอนหายใจยาวเฮือกใหญ่ แค่คิดคำนวณตัวเลขรายจ่ายคร่าวๆ ในหัว ใบหน้าสวยๆ ก็ปรากฏความยุ่งยากในใจให้เห็นผ่านดวงตาคู่งาม แม้เธอจะโหมรับงานหนักแทบทุกวัน ทั้งเป็นเอ็มซี พริตตี้ พิธีกร ร้องเพลง สารพัดจะหาทำ แต่ถึงกระนั้นเงินก็ยังไม่พอใช้อยู่ดี

“โถวววว...คนสวย ฉันก็นึกว่าเรื่องคอขาดบาดตายอะไร เดี๋ยวฉันขอเงินคุณป๋ามาให้แกเอง ช็อตเหรอ อลิสช่วยได้” อลิสาควักโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ที่เพิ่งได้มาวันเดียวขึ้นมา ตั้งท่ากดโทร.ออกหาผู้เป็นพ่อที่มียศใหญ่โตเป็นถึงนายพล ทำให้เธอไม่เคยมีปัญหาขัดสนเรื่องเงินทอง อยากได้อะไรก็แค่ชี้นิ้วบอกเท่านั้น ผู้เป็นพ่อก็สามารถเนรมิตมาให้ลูกสาวคนเดียวได้อย่างง่ายดาย รวมถึงเพื่อนลูกๆ คนไหนมีเรื่องเดือดร้อนบิดาของอลิสาก็มักจะให้ความช่วยเหลือราวกับเป็นคนในครอบครัว เรื่องนี้เมรีรู้ดีเพราะท่านถือเป็นคนหนึ่งที่มีบุญคุณกับเธอเคยช่วยเรื่องค่าเทอม และช่วยเคลียร์เรื่องเงินกู้นอกระบบที่มารดาของเธอไปหยิบยืมมาโดยไม่ได้เรียกร้องสิ่งตอบแทน เมรีจึงไม่อยากรบกวนท่านบ่อยครั้ง

“คุณหนูอลิสคะ ฉันไม่ได้ต้องการเงินพ่อของแก ฉันรบกวนท่านมาพอแล้ว ฉันมีความละอายไม่อยากขอเงินใคร อยากทำงานที่มันได้เงินเยอะๆ ด้วยตัวเอง แกช่วยฉันคิดหน่อยสิ งานอะไรดี ได้เงินเยอะ ได้เงินไว ทันเอาไปใช้หนี้พรุ่งนี้แล้ว” ไม่ได้หยิ่งอะไรหรอกนะ แต่ขี้เกียจเป็นหนี้บุญคุณใคร จะได้ไม่ต้องตามใช้หนี้บุญคุณกัน