5

“ขอท่าเดินเปิดตัวแบบมิสแกรนด์สวยๆ เอาให้โลกตะลึงเลยนะคะลูกสาว” ดาด้าบอกกับเมรีน้องใหม่ของวันนี้ก่อนส่งเธอขึ้นเวทีเป็นคนสุดท้าย ทว่าอีกฝ่ายไม่กล้าขยับเดิน จนใครบางคนต้องผลักหญิงสาวมายืนโดดเด่นอยู่กลางเวที แต่ด้วยการเป็นพริตตี้เอ็มซีมาก่อน พอถูกแสงไฟสาดใส่ ใบหน้าสวยก็เชิดสู้ ใจกล้า หน้าด้าน เธอจะมาทำครั้งเดียว จากนั้นจะไม่เฉี่ยวเข้ามาอีก

“สารวัตรดูโน่น ดูเด็กนั่นสิ แจ่มไปเลย วันนี้โชคดีจริงๆ” หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ต่างพากันกระดี๊กระด๊าเมื่อเห็นสาวสวยแรร์ไอเทมของร้านเดินขึ้นมาโชว์ตัวสารวัตรอคิณหันไปมอง ดวงตาคู่คมมองขึ้นไปบนเวทีราวกับเห็นผี...

 จากนั้นการประมูลที่ดุเดือดก็เริ่มขึ้น เหล่าบรรดานักเที่ยวนักดื่มทั้งหลายต่างพากันยกป้ายประมูลแย่งกันจนเจ๊คาร์เทียมองตามไม่ทัน ดาด้าแอบกรี๊ดอยู่หลังเวที ไม่เคยเห็นการประมูลที่ดุเดือดเลือดพล่านเท่านี้มาก่อน

“เฮียให้สี่สิบดริงก์” เจ้าของร้านอาหารดังย่านเกษตรนวมินทร์ตะโกนลั่นพร้อมมองสาวเจ้าตาเป็นประกาย

“หกสิบดริงก์ครับ” ลูกค้าวีไอพีโต๊ะด้านหน้าเวทีรีบเกทัพ

“เจ็ดสิบ” เฮียปอเจ้าของตึกใหญ่ย่านสาทรรีบประกาศสู้

แล้วเสียงปริศนาก็ดังขึ้นมาจากโต๊ะใหญ่ใจกลางร้าน

“หนึ่งร้อยดริงก์”

แสงไฟสปอตไลต์สาดไปยังชายหนุ่มที่ชูป้ายประมูลสูงที่สุดในค่ำคืนนี้ เจ๊คาร์เทียแทบไม่อยากจะเชื่อหู เพราะมากสุดเท่าที่เคยประมูลยังแค่ห้าสิบ สาวสองรีบนับถึงสามแล้วก็เป็นอันสิ้นสุดการประมูล ไม่มีใครกล้าสู้ต่อ

เมรีหันมองไปตามแสงไฟสปอตไลต์ดวงใหญ่ที่สาดไปยังโต๊ะของผู้ชนะ แต่แล้วก็ตกต้องใจสุดขีดเมื่อเห็นใบหน้าของคนชนะชัดๆ  ตอนนี้ดวงหน้าสวย ตะลึงค้างราวกับถูกผีดึงหัวลงจากเวที อ่อ...แต่เธอมีคาถาดีที่แม่เคยให้มาจะเจอผีได้ไง และกลางสปอตไลต์ผู้ชายใบหล่อจัดคนนั้นจมูกโด่งเป็นสันก็ไม่ใช่ผีแต่เป็นคนใจผี ที่เคยหักอกเธอเขาคือรักแรก...

“สารวัตรอคิณ!” ตอนนี้หญิงสาวอยากวาร์ปหายไปให้พ้นๆ เครียดหนักยิ่งกว่าถูกอัดคลิปวิดีโอส่งไปให้อธิการบดีด้วยข้อหาร้ายกาจว่าแอบมาขายตัวเสียอีกทั้งที่ไม่ได้มาขาย แต่โลกแห่งความเป็นจริงเธอหายตัวไม่ได้ รู้สึกตัวอีกทีเมื่อดาด้าเข้ามาพาเธอไปส่งที่โต๊ะผู้ชนะการประมูล

“ไปค่ะคนสวย ตะลึงอะไรคะลูกสาว คืนนี้น้องรีเหมือนถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง ร้อยดริงก์ ได้เปอร์เซ็นเฉียดแสนเลยนะคะคนสวย ตัวเงินตัวทองของแม่จริงๆ”

“อะไรนะคะ!” เมรีสะดุดหู แล้วนึกถึงสัตว์เลื้อยคลานสีเหลืองน้ำตาล ที่ชอบลากไก่ลงไปกินใต้น้ำขึ้นมาทันที

เสียงสูงรีบคว้าแขนเรียวให้ตามไป “ไปเถอะคนสวยอย่าปล่อยให้ผู้ชายหล่อและรวยคอยเรานาน”

นาทีนี้เงินก้อนโตก็แทบไม่มีความหมาย เธออยากเดินไปหาเจ๊คาร์เทียแล้วขอยกเลิกเสียตอนนี้ แต่ก็ถูกกึ่งลากกึ่งจูงไปยืนนะจังงังอยู่ที่โต๊ะวีไอพีด้านหน้าเวที ซึ่งทั้งโต๊ะนี้คือนายตำรวจหลายระดับชั้นที่เข้ามาใช้บริการจัดเลี้ยงต้อนรับสารวัตรคนใหม่

“ทักสารวัตรสิคะลูกสาว” เสียงคนที่ทั้งผลักทั้งดันเธอมากระซิบบอก

“สวัสดีค่ะคุณสารวัตร” น้ำเสียงประหม่าเจือความไม่สบอารมณ์ทักทายชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่เต็มใจนัก เธอยังจำวันที่ถูกเขาปฏิเสธและต่อว่าได้ขึ้นใจ คำนั้นยังก้องอยู่ในโสตประสาต

การมาเจออีกครั้งในรอบหลายปี ยังเจอกันในสถานที่อโคจรแบบนี้ เขาคงมองเธอไม่เหลือชิ้นดี เด็กใจแตก เหลวงแหลก บลา...

อคิณปรายตามองเด็กสาวที่เขาไม่เคยลืม “ก็ยังดีนะที่สมองยังเหลือรอยหยักให้ใช้การ เลยจำหน้ากันได้” ผู้ชนะการประมูลยืนล้วงกระเป๋าสองข้างมองเด็กสาวในภาพจำที่เปลี่ยนไปแล้ว ตอนนี้เมรีโตขึ้นมากจริงๆ ไม่ใช่เด็กกะโปโลคนเดิม

“พวกคุณรู้จักกันด้วยเหรอครับ แหม! ร้ายกาจไม่เบาเลยนะสารวัตร” เพื่อนร่วมโต๊ะส่งเสียงแซวเซ็งแซ่ เมื่อสารวัตรใจหินลุกขึ้นมาประมูลเด็กดริงก์ในราคาแพงลิบมาร่วมโต๊ะ ทั้งที่ปกติแล้วเขาแทบไม่มองผู้หญิงด้วยซ้ำ

“รีเดินตามพี่ออกมานี่เดี๋ยวนี้”

“ฉันไม่ใช่ผู้ต้องหานะคะสารวัตร ที่นี่ก็ไม่ใช่สถานีตำรวจ”

คนตัวสูงเลยขยับเข้ามายืนเคียงข้าง ศีรษะของเธออยู่ที่บริเวณหัวไหล่เขา เมรีจะขยับหนีแต่มือแกร่งตวัดร่างบางมาแนบชิดแล้วกระซิบข้างหู “จะเดินออกไปดีๆ หรือให้อุ้มออกไป ยัยเด็กใจแตก”

กรี๊ดด ไอ้คนบ้า....

เมรีกรีดร้องอยู่ในใจเพราะแววตาคู่คมที่จ้องมากึ่งบังคับให้เธอตามออกไปไม่เช่นนั้นเขาจะทำแบบที่พูดไม่ใช่การขู่สักนิด

สารวัตรหนุ่มหล่อ ทายาทหนึ่งเดียวของตระกูรธีระกานต์ ทั้งที่ครอบครัวร่ำรวยมหาศาลมีธุรกิจมากมาย แต่อคิณกลับยังอยากรับใช้ชาติ อยู่ขัดขาขัดแข้งผู้ใหญ่ในวงราชการที่ประพฤติมิชอบไม่รู้เพราะบุญหรือกรรมพาเขากับเธอวนมาเจอกันอีกจนได้

“ตามมา ถ้าไม่อยากถูกยัดข้อหา” เขาไม่คิดจะทำหรอก แค่ขู่เด็กให้มันกลัว น้ำเสียงเย็นเยียบของบุรุษ ร่างสูงกำยำ มองมาที่สาวน้อยเขม็ง ก่อนจะคว้าข้อมือเล็กฉุดให้ตามเขาออกไป ทั้งสองหยุดคุยกันที่ซอกทางเดินแคบๆ ระหว่างทางไปห้องน้ำ

“โอ๊ย เจ็บนะ ลากรีออกมาทำไมคะเนี่ย” ร่างบางสะบัดแขนออกจากฝ่ามือหนักที่กำข้อมือไว้แน่น

เขาปรายตามองอย่างประเมิน“ทำไมต้องทำงานแบบนี้ เด็กใจแตก แต่ก็คาดไม่ผิด ที่แบบนี้สินะถึงจะเหมาะกับชื่อของเธอ เมรี” อคิณทำหน้าดุ น้ำเสียงขรึมจัด มองแรงด้วยแววตาไม่พอใจ แต่เมรีไม่สลด ภาพจำของเธอที่เขามีมันทำให้สาวน้อยเชิดหน้าขึ้นใส่

“ก็จะทำไม งานถนัดไงคะ จำไม่ได้เหรอว่าเมื่อก่อนบ้านรีขายยาดอง จะมาเจอรีในผับในบาร์มันก็ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน ถ้าไปเจอที่วัดสิแปลก ว่าแต่สารวัตรล่ะคะ ปากว่ารีแต่ก็เอาตัวลงมาอยู่ที่เดียวกับรี อ่อ...ก็มาเที่ยวเหมือนกันแหละ” เมรีพูดด้วยน้ำเสียงหยัน ขุ่นเคือง เธอไม่เคยลืม

เขามองเด็กสาวที่เวลานี้เป็นสาวสะพรั่งเต็มตัว “อ๋อ…ที่แท้ก็ชอบแบบนี้สินะ ถ้าอย่างนั้นคนเคยรู้จักกัน คืนนี้พี่ขออุดหนุนจะใช้บริการให้เต็มที่แล้วกัน” ดวงตาคมตั้งใจมองเนินเนื้อขาวในชุดเดรสเกาะอกสีดำสั้นแค่คืบที่เมรีใส่ออกงานคืนนี้ ปกติเขาไม่เที่ยว และไม่เคยหิ้วผู้หญิงตามผับตามบาร์แค่มาสังสรรค์กับเพื่อนๆ แต่คืนนี้

‘โตขนาดนี้แล้ว ไหนๆ ก็วนมาเจอกันอีกที’

‘ขอสักที เอ๊ะ...หุ่นแบบนี้คงต้องหลายๆ ทีแล้วล่ะ’