Partager

บทที่ 2 หมดความอดทน (2) 

last update Date de publication: 2026-07-22 18:09:40

บทที่ 2 หมดความอดทน (2) 

เซี่ยหลันชิงค่อย ๆ กระเสือกกระสนลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางโงนเงนเหมือนเด็กหัดเดิน ยังดีที่มีเสี่ยวเหอคอยประคองอยู่ข้าง ๆ หาไม่เช่นนั้นนางคงลุกขึ้นยืนไม่ไหวแล้ว

คราวนี้นางไม่มัวนั่งโง่อยู่ตรงนี้อีกแล้ว นางเลือกเดินกลับไปยังเรือนเล็กท้ายจวน ที่เป็นที่อยู่ของนางกับลูก ทันทีที่กลับไปถึง เซี่ยหลันชิงรีบถลันเข้าไปกอดร่างที่ผ่ายผอมของลูกสาวเป็นครั้งสุดท้าย

ร่างกายของซินเอ๋อร์เย็นชืดเหมือนก้อนหินกลางลมหมอก ลูกสาวของนางคงตายมาได้สักพักแล้ว เสียดายที่แม่คนนี้ไม่ได้อยู่ข้างนางในช่วงลมหายใจสุดท้าย

เซี่ยหลันชิงไม่ได้ร้องไห้อย่างคนเสียสติ แต่นางกลับคลี่ยิ้มออกมาจาง ๆ อย่างคนจิตวิปลาส จิตใต้สำนึกสายหนึ่ง บอกว่าเสียใจ ที่ต้องเสียลูกสาวไป แต่จิตใต้สำนึกอีกสายหนึ่งกลับบอกว่า ดีใจที่ลูกสาวของนางได้หลุดพ้นเสียที

เหลือแต่นางเพียงคนเดียวเท่านั้น... ที่ยังไม่หลุดพ้น...

เซี่ยหลันชิงหันมองเสี่ยวเหอด้วยสายตาสุดเศร้าโศก นางชี้นิ้วไปที่กล่องไม้ใบหนึ่งที่ตั้งอยู่มุมห้อง แล้วเอ่ยเสียงเฉื่อยออกมาว่า...

“ของพวกนี้เจ้าเก็บเอาไว้นะ เดิมทีข้าตั้งใจจะมอบให้ซินเอ๋อร์ตอนนางโต เอาไว้เป็นสินเดิมแต่งงาน แต่คงไม่ได้ใช้แล้วล่ะ เสี่ยวเหอ ขอบคุณเจ้ามาก ที่คอยช่วยเหลือข้ากับลูกมาโดยตลอด เจ้าเปรียบดั่งน้องสาวคนหนึ่งของข้า”

เซี่ยหลันชิงเอ่ยเสียงแหบพร่า ดวงตาที่เศร้าโศกของนางดูเลื่อนลอยเหลือเกิน แม้ร่างกายของนางจะยังคงอยู่ แต่ทว่าหัวใจและจิตวิญญาณของนาง มันได้แหลกสลายไปตั้งแต่ตอนที่ได้ยินว่าลูกของนางตายไปแล้ว

ความหวังในการมีชีวิตอยู่ของนาง ก็มีเพียงแค่ซินเอ๋อร์เท่านั้น บัดนี้ไม่มีซินเอ๋อร์แล้ว ไม่รู้ว่านางจะทนอยู่ต่อไปทำไมกัน คำพูดของท่านพ่อ ท่านแม่ ที่บอกว่าไม่อยากให้นางตาย นางล้วนจดจำได้ขึ้นใจ

แต่ทว่านางไม่อยากเป็นลูกที่เชื่อฟังพ่อแม่อีกแล้ว นางอยากลองเป็นลูกอกตัญญูดูสักครั้ง สำหรับเสิ่นซิ่วเต๋อ นางจดจำไม่ได้แล้วว่า ครั้งหนึ่งเคยรักเขาอย่างไร

ที่จดจำได้ดีก็มีแต่ความแค้น และความเจ็บปวดที่เขามอบให้เท่านั้น

“แม่นางเซี่ย... เจ้าคิดจะทำอะไร เหตุใดต้องยกของพวกนี้ให้ข้าด้วย ข้าไม่ขอรับไว้หรอกนะ อย่างไรเจ้าก็ต้องอยู่ดูแลรักษาสมบัติของเจ้าเอง” เสี่ยวเหอพูดทั้งน้ำตา

“ข้าไม่อาจทนอยู่ได้อีกแล้ว เสี่ยวเหอ... ปล่อยให้ข้าได้ไปใช้ชีวิตอยู่กับซินเอ๋อร์เถอะนะ ถือซะว่านี่เป็นคำขอครั้งสุดท้ายของข้า หากในสายตาของเจ้าเห็นข้าเป็นพี่สาว ก็จงอวยพรให้ข้า” เซี่ยหลันชิงรู้ดีว่าอย่างไรเสี่ยวเหอก็คงจะหาทางเกลี้ยกล่อมนาง และห้ามปรามนางเป็นแน่

ดังนั้นเพื่อไม่ให้เสียเวลามากไปกว่านี้ เซี่ยหลันชิงจึงตัดสินใจอุ้มร่างไร้วิญญาณของลูกสาวเดินหนีหายเข้าไปในเรือนด้านในสุด จากนั้นปิดประตูและลงกลอนหน้าต่างอย่างแน่นหนา

วิธีเดียวที่ตายแล้วไม่เห็นศพก็มีเพียงแต่ต้องใช้ไฟเท่านั้น นางและบุตรสาวขอกลายเป็นเพียงเถ้าธุลี ขอไม่มีหลุมศพ ขอไม่เหลืออะไรทิ้งไว้ในใต้หล้าแห่งนี้อีก

เซี่ยหลันชิงล้มตะเกียงน้ำมันลงบนพื้น เฝ้ามองเปลวเพลิงที่ลุกไล้โลมเลียไปตามพื้นเรือนเรื่อย ๆ ทั้งน้ำตา เพียงไม่นานเปลวเพลิงสีแดงฉานก็โหมไหม้วอดไปทั้งหลัง ความร้อนระอุที่ลามแผดเผาไปทั่วทั้งเรือน ทำให้เกิดกลุ่มควันสีดำโขมงลอยตลบอบอวลอยู่ทั่วทุกหนทุกแห่ง

เซี่ยหลันชิงสำลักอากาศหายใจไม่ออก แต่ถึงอย่างนั้นในอ้อมแขนของนางก็ยังคงกอดร่างของลูกสาวเอาไว้แน่น ความตายที่รออยู่เบื้องหน้า นางไม่กลัวเลยสักนิด…

‘ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านย่า พี่ใหญ่ พี่รอง น้องหญิงสี่ น้องหญิงห้า น้องหญิงหก ข้ากำลังไปพบพวกท่านแล้ว ขออภัยที่ให้ทุกคนต้องรอนาน... ขออภัยท่านพ่อท่านแม่ ที่ชิงเอ๋อร์ต้องกลายเป็นบุตรสาวอกตัญญู’

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า   บทที่ 28 การเปลี่ยนแปลง (2)

    บทที่ 28 การเปลี่ยนแปลง (2)“สองคนแม่ลูกบอกรักกันอย่างหวานชื่น คงลืมบิดาคนนี้ไปแล้วกระมัง” เป็นกู้ฉือหรานที่เดินลอดซุ้มประตูจวนเข้ามา ใบหน้าของเขามีหนวดเคราขึ้นเล็กน้อย การแต่งตัวก็ดูภูมิฐานขึ้นตามตำแหน่งราชการ แต่กระนั้นความหล่อเหลาก็ไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย“ท่านพ๊ออออ ท่านพ่อกลับมาแล้ว” เจ้าพวกเด็กแสบทั้งสามคนที่วิ่งเล่นไล่จับผีเสื้อกันอย่างสนุกสนาน เมื่อเห็นบิดากลับมาถึงจวน ต่างก็วิ่งปรี่หน้าตั้งเข้ามาเกาะแขนเกาะขาของบิดาอย่างรู้งานกู้ฉือหรานย่อตัวลงกอดหอมลูกชายคนละฟอดสองฟอดอย่างเอาอกเอาใจเสร็จแล้วเมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกหน ก็ปรากฏร่างของสตรีท้องโตยืนอยู่ต่อหน้าเขา โดยมีลูกสาวตัวน้อยคอยจับแขนประคองมารดาอยู่ใกล้ ๆ กู้ฉือหรานไม่ลืมโน้มตัวลงไปกอดหอมอวี่หนิงด้วยอีกคน“ท่านพี่... ข้าบอกรักท่านทุกวัน ท่านยังมีหน้ามาน้อยใจอีกหรือ” เซี่ยหลันชิงเอ่ยหยอกเย้า นางส่งยิ้มหวานหยดให้เขา ระยะนี้เขาไม่อยู่จวนสองวัน นางคิดถึงเขาเหลือเกินกู้ฉือหรานละมือออกจากกลางหัวทุยของลูกสาว จากนั้นเงยหน้าขึ้นมามองสบตากับผู้เป็นภรรยา แล้วเอ่ยถ้อยคำหวา

  • หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า   บทที่ 28 การเปลี่ยนแปลง (1)

    บทที่ 28 การเปลี่ยนแปลง (1)ครานี้แม้องค์รัชทายาทจะไม่ได้จากไปเร็วนักเหมือนชาติก่อน เพราะไม่ได้ถูกน้องสาวแท้ ๆ วางยา แต่ก็ใช่ว่าจะอายุยืนจนได้สืบทอดราชบัลลังก์ เมื่ออายุครบสามสิบสองปี องค์รัชทายาทก็สวรรคตด้วยอาการป่วยเรื้อรังโดยธรรมชาติหลังจากที่องค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์ ช่วงเวลานั้นราชสำนักวุ่นวายอย่างหนัก ฮ่องเต้ทรงตรอมพระทัยที่สูญเสียองค์รัชทายาท ในตอนนั้นเหล่าองค์ชายแก่งแย่งชิงดี หันปลายดาบเข้าหากัน ขุนนางแบ่งฝักแบ่งฝ่ายชัดเจนทว่าในขณะที่ราชสำนักกำลังวุ่นวายปั่นป่วน และในขณะที่องค์ชายทั้งหลายต่างแก่งแย่งชิงดีกัน กลับมีเพียงองค์ชายเจ็ดพระองค์เดียวที่นิ่งสุขุม กางสยายปีกอยู่กลางเวหา ดูไม่เดือดไม่ร้อนกับการแก่งแย่งใด ๆสิ่งที่เขามุ่งหน้าขับเคลื่อน หาใช่การแก่งแย่งชิงบัลลังก์ แต่เป็นการมุ่งหน้าแก้ปัญหาปากท้องของเหล่าปวงประชาในช่วงที่บ้านเมืองถึงคราววิกฤติต่างหากไม่นานก็มีข่าวแพร่ออกมา ว่าคนที่ฝ่าบาททรงเลือกให้สืบทอดราชบัลลังก์ต่อ ก็คือองค์ชายเจ็ดที่ดูไม่สนใจเรื่องการแก่งแย่งชิงดีคนนี้ ในโถงร

  • หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า   บทที่ 27 สิ้นไร้หนทางอย่างแท้จริง (2) 

    บทที่ 27 สิ้นไร้หนทางอย่างแท้จริง (2)“อย่าพูดพล่ามให้เปลืองน้ำลาย ชีวิตของนางจะเป็นเช่นไรต่อจากนี้ เจ้าไม่ใช่คนกำหนด นางอยู่ในจวนของข้า ข้าย่อมต้องมอบความสุขสบายที่สุดให้แก่นาง หน้าที่สามีที่แสนดี และบิดาที่แสนอบอุ่น ข้าล้วนเป็นได้อย่างไม่มีที่ใดขาดตกบกพร่อง ไม่ลำบากให้คนนอกเช่นเจ้าต้องมาก้าวก่าย”คำพูดของอีกฝ่ายไม่มีคำหยาบคายแต่อย่างใด แต่ทว่ามันกลับทำให้คนฟังรู้สึกแสบสรรไปถึงทรวง เสิ่นซิ่วเต๋อน้ำตาไหลอาบแก้มลงมาถึงปลายคาง ตั้งแต่ที่นางตายจากไปในชาติก่อน เขาก็ไม่เคยร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อน“เช่นนั้น... ข้าจะทูลขอตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ทิศใต้ ข้าจะไปประจำการที่ชายแดน...” เสิ่นซิ่วเต๋อยอมจำนนต่อโชคชะตาแล้ว เขาตั้งท่าว่าจะเอ่ยปากพูดอำลานางเป็นครั้งสุดท้าย แต่ทว่าพูดยังไม่ทันจบประโยคเลยด้วยซ้ำ ก็ดันถูกกู้ฉือหรานพูดตัดบทขึ้นมาดื้อ ๆ“เรื่องของเจ้า จะไปตายที่ใดก็เรื่องของเจ้า เสร็จธุระแล้ว เช่นนั้นก็ไสหัวออกไปเสีย ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน” แววตาของกู้ฉือหรานที่มองเสิ่นซิ่วเต๋อเต็มไปด้วยอายสังหารเมื่อ

  • หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า   บทที่ 27 สิ้นไร้หนทางอย่างแท้จริง (1)

    บทที่ 27 สิ้นไร้หนทางอย่างแท้จริง (1)ภายในตำหนักอันเงียบสงบ ทั้งสามนั่งอยู่ด้วยกันบนโต๊ะน้ำชา สีหน้าแววตาของบุรุษทั้งสองฝ่ายต่างดูไม่เป็นมิตร หากไม่ติดว่ายังเกรงใจนางอยู่บ้าง พวกเขาคงชักดาบมาห้ำหั่นกันให้ตายไปข้างไปนานแล้วเซี่ยหลันชิงเอ่ยปากกับเสิ่นซิ่วเต๋อไปหลายคำ ให้เขายอมเข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้ และยอมปล่อยวางเสีย แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผล เช่นนั้นแล้วนางจึงได้แต่นั่งนิ่งเงียบ เพราะไม่รู้จะเอ่ยสิ่งใดออกไปอีกท้ายที่สุดแล้วใครจะไปคาดคิดว่า อยู่ดี ๆ องค์หญิงผู้สูงศักดิ์จะผุดลุกจากเก้าอี้ แล้วนั่งคุกเข่าลงไปต่อหน้าเสิ่นซิ่วเต๋อ ดวงตาของนางเริ่มเห่อรื้นไปด้วยคราบน้ำตา“ข้าไม่รู้ว่าท่านคิดอะไรถึงได้ทำเช่นนี้ แต่ขอร้องท่าน ปล่อยข้าไปได้หรือไม่ อย่ายุ่งกับข้าอีกเลย” ทันทีที่เอ่ยประโยคนี้จบ น้ำตาของนางก็ไหลอาบสองข้างแก้มเดิมทีนางไม่ควรทำถึงขั้นนี้ แต่ทว่าพูดดีก็แล้ว ต่อว่าก็แล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยวาง เช่นนั้นก็คงมีเพียงวิธีนี้วิธีเดียวเท่านั้นที่พอจะร้องขอต่อเขาได้นางไม่เพียงคุกเข่าลงต่อหน้าเข

  • หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า   บทที่ 26 แทรกแซงวาสนาบุพเพ (3)

    บทที่ 26 แทรกแซงวาสนาบุพเพ (3)“กษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” เสิ่นซิ่วเต๋อไม่ยอมปล่อยวาง เขาพยายามแทบเป็นแทบตาย เพื่อสิ่งนี้ ไฉนจะยอมลงง่าย ๆเพื่อยับยั้งการแต่งงานของนาง เพื่อแย่งชิงนางกลับมาเป็นของตน เขาใช้โลหิตไปไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ในการสู้รบ อีกทั้งยังเสี่ยงชีวิตผ่านความเป็นความตาย สู้รบกับพวกชนเผ่าคนเถื่อนมานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งหมดนี้ก็เพื่อทูลขอพระราชทานสมรสในวันนี้เท่านั้น“ฝ่าบาท ให้อภัยบุตรชายกระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ บุตรชายกระหม่อมพูดจาเหลวไหล สงสัยคงสู้รบจนสติฟั่นเฟือนไปแล้ว” เสิ่นซวนอิ้งลุกขึ้นมาคุกเข่าต่อหน้าพระพักตร์ สองมือประสานกัน แล้วโขกศีรษะกับพื้นสามหนเพื่อขออภัยบุตรชายของเขากล้าดีอย่างไรทำเช่นนั้น องค์หญิงเหยียนซีคือองค์หญิงตำหนักคุนหนิง หาใช่ว่าผู้ใดอยากแต่งด้วย ก็จะแต่งด้วยได้ง่าย ๆ ว่าที่ราชบุตรเขยของราชวงศ์อย่างกู้ฉือหราน เป็นขุนนางที่โดดเด่น อำนาจในราชสำนักของเขาเป็นอย่างไร ขุนนางขั้นผู้ใหญ่ล้วนทราบกันดี ราชบุตรเขยที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ ใช่ว่าจะหากันได้ง่าย ๆบุตร

  • หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า   บทที่ 26 แทรกแซงวาสนาบุพเพ (2) 

    บทที่ 26 แทรกแซงวาสนาบุพเพ (2)เซี่ยหลันชิงนั่งอยู่ข้างกายฮองเฮา นางมองเห็นแม่ทัพเสิ่นน้อยในอาภรณ์หรูหรา เขาเหมือนในอดีตไม่มีผิด รูปลักษณ์สูงใหญ่ สีผิวที่เข้มขึ้น ใบหน้าของเขามีแววดุร้าย สายตาของเขาจับจ้องมองนางอย่างเปิดเผย จนนางต้องเบือนหน้าหนีเพราะไม่อยากมองเขาอีก“ใต้เท้าเสิ่นซวนอิ้ง เจ้าช่างมีวาสนายิ่งนัก บุตรชายของเจ้านับว่าเป็นยอดขุนพลของเราโดยแท้ ผลงานปราบชนเผ่าเร่ร่อนของเขาในระยะนี้ทำให้เราพึงพอใจมาก เอาสิ แม่ทัพน้อย เจ้ามีสิ่งใดอยากขอต่อเราหรือไม่”ฝ่าบาททรงเอ่ยต่อเสิ่นซวนอิ้งและเสิ่นซิ่วเต๋อ“กระหม่อมไม่ต้องการทรัพย์สินเงินทอง ไม่ต้องการอำนาจ เกียรติยศอื่นใด กระหม่อมต้องการเพียงสตรีนางเดียว” เสียงแหบพร่าของแม่ทัพน้อยเสิ่นเอ่ยอย่างเปิดเผย สายตาของเขาจับจ้องไปที่โฉมหน้าขององค์หญิงสามท่าทางตรงไปตรงมาเช่นนี้ของเขา ทำให้เหล่าสตรีที่อยู่ในงานเลี้ยง ต่างชักสีหน้าส่อแววว่าเสียดาย อีกทั้งยังเอ่ยปากพูดจาจอแจกันไม่หยุดไม่หย่อน“เขามีคนในใจแล้วหรือนี่... ข้าเสียดายยิ่งนัก”

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status