Partager

บทที่ 3 เกลียดชังจริงหรือ (1)

last update Date de publication: 2026-07-22 18:10:14

บทที่ 3 เกลียดชังจริงหรือ (1)

“นายท่านขอรับ เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ” เจาเหวิน ข้ารับใช้คนสนิทของเสิ่นซิ่วเต๋อพลิ้วกายลงมาจากสันกำแพงสูงด้วยท่าทีร้อนรน เขาไม่รู้จะเอื้อนเอ่ยคำใดกับผู้เป็นนายดี

เรื่องราวภายในจวนซับซ้อน วุ่นวาย ท่านแม่ทัพไม่ได้อยู่ในจวนมาระยะหนึ่งแล้ว ย่อมไม่ทราบความเคลื่อนไหวภายในจวน เจาเหวินจำเป็นต้องเอ่ยถึงสถานการณ์ภายใน เพียงแต่เรื่องนี้หากเอ่ยไป เขาก็ไม่รู้ว่าจะรักษาชีวิตของตนเองได้หรือไม่

“มีอะไร” เสิ่นซิ่วเต๋อเอ่ยถามเสียงเรียบ

“คะ คุณหนู ไม่สิ... แม่นางเซี่ย...” เจาเหวินพูดยังไม่ทันจบเลยด้วยซ้ำ เขาก็โดนอีกฝ่ายพูดสวนขึ้นมาซะก่อน

“จะพูดเรื่องของสตรีผู้นั้นทำไมอีก เรื่องของนางข้าไม่อยากได้ยิน ชื่อของนางข้าก็ยิ่งไม่อยากได้ยิน” เสิ่นซิ่วเต๋อเอ่ยอย่างเย็นชา จริงอยู่ที่ในอดีตนางเป็นสตรีที่งดงาม และเป็นสตรีในดวงใจของเขา แต่ทว่ายามนี้ภาพในความทรงจำของเขาก็มีเพียงแต่สตรีร่างซูบผอมที่ดูแก่ชราเกินวัย แม้ในวันวานเขาจะรักนางมากเพียงใด แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่อดีตเท่านั้น

หากตระกูลเซี่ยไม่ใช่หนึ่งในผู้ทำลายตระกูลเสิ่น เขาคงไม่เกลียดชังนางถึงเพียงนี้ ครั้งนั้นตระกูลเสิ่นเกือบล่มสลาย บิดาของเขาจากไปเพราะตรอมใจ มารดาของเขาล้มป่วยเพราะสูญเสียสามีอันเป็นที่รัก สุดท้ายก็ตรอมใจตายจากไปเช่นกัน

ในเมื่อนางเป็นเลือดเนื้อเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลเซี่ยที่ยังเหลืออยู่ในโลกใบนี้ งั้นเขาจะให้นางได้ชดใช้! นางต้องทนทุกข์อยู่อย่างทุกวันนี้ มันก็สมควรแล้ว!!!

เจาเหวินยืนประสานมืออยู่ต่อหน้าผู้เป็นนาย พลางก้มหน้าเล็กน้อยขณะเอ่ย “เรื่องที่นายท่านไม่อยากได้ยิน ข้าน้อยทราบดี เพียงแต่ว่า... ครั้งนี้ไม่พูดไม่ได้ขอรับ”

“เช่นนั้นเจ้าก็รีบว่ามา!” เสิ่นซิ่วเต๋อเอ่ยกับข้ารับใช้คนสนิทอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก

“เรือนหลังน้อยของแม่นางเซี่ยไหม้วอดไปทั้งหลัง แม่นางเสี่ยวเหอวิ่งมาบอกทั้งน้ำตา บอกว่าแม่นางเซี่ยขังตัวเองไว้ในนั้น จงใจจะตายไปพร้อมกับคุณหนูน้อย”

เมื่อสิ้นคำรายงานของเจาเหวิน เสิ่นซิ่วเต๋อก็เผลอกัดฟันกรอดและเผลอกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว “เจาเหวิน!!! เจ้าแน่ใจหรือ”

“แน่ใจขอรับ”

“นางกล้าดีอย่างไร มาหาเรื่องด่วนจากไป ทั้งที่ข้ายังไม่ได้อนุญาต ความตายของนางควรอยู่ในกำมือข้าแต่เพียงผู้เดียว หากข้าไม่อนุญาตให้นางตาย นางก็ต้องห้ามตาย!” แม้คำพูดของเขาจะฟังดูใหญ่โตโอฬารและดูเย็นชาไปสักหน่อย แต่ทว่าแววตาของเขากลับส่อแววว่าห่วงใยนางอย่างปิดไม่มิด

เป็นเช่นนี้เจาเหวินจึงเลือกพูดในสิ่งที่ปกปิดไว้ในใจตลอดมา

“นายท่านขอรับ... ความแค้นในอดีต มีต้นเหตุมาจากตระกูลเซี่ยก็จริง แต่แม่นางเซี่ยไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องด้วย นายท่านแน่ใจหรือขอรับ ว่าควรปฏิบัติต่อนางเช่นนี้ ข้าน้อยคิดว่าเรื่องความบาดหมางระหว่างสองตระกูล จะต้องมีผู้อยู่เบื้องหลังเป็นแน่”

“เจาเหวิน!!! นี่เจ้า! ไม่รักชีวิตแล้วรึ” เสิ่นซิ่วเต๋อตวาดลั่น

“ข้าน้อยรู้ว่าคำพูดนี้เป็นการยั่วโมโหท่าน แต่ข้าไม่อยากให้ท่านหลงผิดไปกับความแค้น คุณหนูเซี่ยซินเอ๋อร์เป็นบุตรสาวคนโตของท่าน แม่นางเซี่ยก็เป็นสตรีที่ท่านรัก หากไม่รัก จะปล่อยให้นางมีชีวิตมายาวนานแบบนี้ได้อย่างไร แม้ปากของท่านจะบอกว่าไม่รักนาง แต่หัวใจของท่านกลับไม่เป็นเช่นนั้น ท่านยังรักนางเสมอมา”

เมื่อเอ่ยจบประโยคนี้ขาทั้งสองข้างของเจาเหวินก็ทรุดลง เขานั่งคุกเข่าประสานมืออยู่ต่อหน้านายท่าน หากนายท่านจะลงโทษเขา เขาล้วนยินดี

“รักแล้วอย่างไร ระหว่างข้ากับนางไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว” เสิ่นซิ่วเต๋อไม่พอใจที่เจาเหวินพูดในสิ่งที่ไม่สมควรพูดก็จริง แต่เขากลับไม่ได้ลงไม้ลงมือกับเจาเหวิน เพราะสิ่งที่เขาให้ความสำคัญในตอนนี้ก็คือชีวิตของนาง

“เจ้าอย่ามัวแต่มาสอดเรื่องของข้า กลับไปช่วยนางเดี๋ยวนี้ รีบช่วยนาง อย่าให้นางตาย”

“เกรงว่าจะไม่ทันแล้วขอรับ...”

“จะเจ้าว่าอะไรนะ!” เสิ่นซิ่วเต๋อลมหายใจสะดุดกึกและเบิกตากว้าง เขาแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยินมา

“ตอนนี้พวกนางจากไปแล้วขอรับ...” น้ำเสียงของเจาเหวินฟังดูเศร้าสร้อยอยู่พอตัว เรื่องพวกนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เขาย่อมไม่เอาเรื่องเป็นตายมาพูดโกหกแน่นอน

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า   บทที่ 28 การเปลี่ยนแปลง (2)

    บทที่ 28 การเปลี่ยนแปลง (2)“สองคนแม่ลูกบอกรักกันอย่างหวานชื่น คงลืมบิดาคนนี้ไปแล้วกระมัง” เป็นกู้ฉือหรานที่เดินลอดซุ้มประตูจวนเข้ามา ใบหน้าของเขามีหนวดเคราขึ้นเล็กน้อย การแต่งตัวก็ดูภูมิฐานขึ้นตามตำแหน่งราชการ แต่กระนั้นความหล่อเหลาก็ไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย“ท่านพ๊ออออ ท่านพ่อกลับมาแล้ว” เจ้าพวกเด็กแสบทั้งสามคนที่วิ่งเล่นไล่จับผีเสื้อกันอย่างสนุกสนาน เมื่อเห็นบิดากลับมาถึงจวน ต่างก็วิ่งปรี่หน้าตั้งเข้ามาเกาะแขนเกาะขาของบิดาอย่างรู้งานกู้ฉือหรานย่อตัวลงกอดหอมลูกชายคนละฟอดสองฟอดอย่างเอาอกเอาใจเสร็จแล้วเมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกหน ก็ปรากฏร่างของสตรีท้องโตยืนอยู่ต่อหน้าเขา โดยมีลูกสาวตัวน้อยคอยจับแขนประคองมารดาอยู่ใกล้ ๆ กู้ฉือหรานไม่ลืมโน้มตัวลงไปกอดหอมอวี่หนิงด้วยอีกคน“ท่านพี่... ข้าบอกรักท่านทุกวัน ท่านยังมีหน้ามาน้อยใจอีกหรือ” เซี่ยหลันชิงเอ่ยหยอกเย้า นางส่งยิ้มหวานหยดให้เขา ระยะนี้เขาไม่อยู่จวนสองวัน นางคิดถึงเขาเหลือเกินกู้ฉือหรานละมือออกจากกลางหัวทุยของลูกสาว จากนั้นเงยหน้าขึ้นมามองสบตากับผู้เป็นภรรยา แล้วเอ่ยถ้อยคำหวา

  • หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า   บทที่ 28 การเปลี่ยนแปลง (1)

    บทที่ 28 การเปลี่ยนแปลง (1)ครานี้แม้องค์รัชทายาทจะไม่ได้จากไปเร็วนักเหมือนชาติก่อน เพราะไม่ได้ถูกน้องสาวแท้ ๆ วางยา แต่ก็ใช่ว่าจะอายุยืนจนได้สืบทอดราชบัลลังก์ เมื่ออายุครบสามสิบสองปี องค์รัชทายาทก็สวรรคตด้วยอาการป่วยเรื้อรังโดยธรรมชาติหลังจากที่องค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์ ช่วงเวลานั้นราชสำนักวุ่นวายอย่างหนัก ฮ่องเต้ทรงตรอมพระทัยที่สูญเสียองค์รัชทายาท ในตอนนั้นเหล่าองค์ชายแก่งแย่งชิงดี หันปลายดาบเข้าหากัน ขุนนางแบ่งฝักแบ่งฝ่ายชัดเจนทว่าในขณะที่ราชสำนักกำลังวุ่นวายปั่นป่วน และในขณะที่องค์ชายทั้งหลายต่างแก่งแย่งชิงดีกัน กลับมีเพียงองค์ชายเจ็ดพระองค์เดียวที่นิ่งสุขุม กางสยายปีกอยู่กลางเวหา ดูไม่เดือดไม่ร้อนกับการแก่งแย่งใด ๆสิ่งที่เขามุ่งหน้าขับเคลื่อน หาใช่การแก่งแย่งชิงบัลลังก์ แต่เป็นการมุ่งหน้าแก้ปัญหาปากท้องของเหล่าปวงประชาในช่วงที่บ้านเมืองถึงคราววิกฤติต่างหากไม่นานก็มีข่าวแพร่ออกมา ว่าคนที่ฝ่าบาททรงเลือกให้สืบทอดราชบัลลังก์ต่อ ก็คือองค์ชายเจ็ดที่ดูไม่สนใจเรื่องการแก่งแย่งชิงดีคนนี้ ในโถงร

  • หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า   บทที่ 27 สิ้นไร้หนทางอย่างแท้จริง (2) 

    บทที่ 27 สิ้นไร้หนทางอย่างแท้จริง (2)“อย่าพูดพล่ามให้เปลืองน้ำลาย ชีวิตของนางจะเป็นเช่นไรต่อจากนี้ เจ้าไม่ใช่คนกำหนด นางอยู่ในจวนของข้า ข้าย่อมต้องมอบความสุขสบายที่สุดให้แก่นาง หน้าที่สามีที่แสนดี และบิดาที่แสนอบอุ่น ข้าล้วนเป็นได้อย่างไม่มีที่ใดขาดตกบกพร่อง ไม่ลำบากให้คนนอกเช่นเจ้าต้องมาก้าวก่าย”คำพูดของอีกฝ่ายไม่มีคำหยาบคายแต่อย่างใด แต่ทว่ามันกลับทำให้คนฟังรู้สึกแสบสรรไปถึงทรวง เสิ่นซิ่วเต๋อน้ำตาไหลอาบแก้มลงมาถึงปลายคาง ตั้งแต่ที่นางตายจากไปในชาติก่อน เขาก็ไม่เคยร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อน“เช่นนั้น... ข้าจะทูลขอตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ทิศใต้ ข้าจะไปประจำการที่ชายแดน...” เสิ่นซิ่วเต๋อยอมจำนนต่อโชคชะตาแล้ว เขาตั้งท่าว่าจะเอ่ยปากพูดอำลานางเป็นครั้งสุดท้าย แต่ทว่าพูดยังไม่ทันจบประโยคเลยด้วยซ้ำ ก็ดันถูกกู้ฉือหรานพูดตัดบทขึ้นมาดื้อ ๆ“เรื่องของเจ้า จะไปตายที่ใดก็เรื่องของเจ้า เสร็จธุระแล้ว เช่นนั้นก็ไสหัวออกไปเสีย ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน” แววตาของกู้ฉือหรานที่มองเสิ่นซิ่วเต๋อเต็มไปด้วยอายสังหารเมื่อ

  • หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า   บทที่ 27 สิ้นไร้หนทางอย่างแท้จริง (1)

    บทที่ 27 สิ้นไร้หนทางอย่างแท้จริง (1)ภายในตำหนักอันเงียบสงบ ทั้งสามนั่งอยู่ด้วยกันบนโต๊ะน้ำชา สีหน้าแววตาของบุรุษทั้งสองฝ่ายต่างดูไม่เป็นมิตร หากไม่ติดว่ายังเกรงใจนางอยู่บ้าง พวกเขาคงชักดาบมาห้ำหั่นกันให้ตายไปข้างไปนานแล้วเซี่ยหลันชิงเอ่ยปากกับเสิ่นซิ่วเต๋อไปหลายคำ ให้เขายอมเข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้ และยอมปล่อยวางเสีย แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผล เช่นนั้นแล้วนางจึงได้แต่นั่งนิ่งเงียบ เพราะไม่รู้จะเอ่ยสิ่งใดออกไปอีกท้ายที่สุดแล้วใครจะไปคาดคิดว่า อยู่ดี ๆ องค์หญิงผู้สูงศักดิ์จะผุดลุกจากเก้าอี้ แล้วนั่งคุกเข่าลงไปต่อหน้าเสิ่นซิ่วเต๋อ ดวงตาของนางเริ่มเห่อรื้นไปด้วยคราบน้ำตา“ข้าไม่รู้ว่าท่านคิดอะไรถึงได้ทำเช่นนี้ แต่ขอร้องท่าน ปล่อยข้าไปได้หรือไม่ อย่ายุ่งกับข้าอีกเลย” ทันทีที่เอ่ยประโยคนี้จบ น้ำตาของนางก็ไหลอาบสองข้างแก้มเดิมทีนางไม่ควรทำถึงขั้นนี้ แต่ทว่าพูดดีก็แล้ว ต่อว่าก็แล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยวาง เช่นนั้นก็คงมีเพียงวิธีนี้วิธีเดียวเท่านั้นที่พอจะร้องขอต่อเขาได้นางไม่เพียงคุกเข่าลงต่อหน้าเข

  • หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า   บทที่ 26 แทรกแซงวาสนาบุพเพ (3)

    บทที่ 26 แทรกแซงวาสนาบุพเพ (3)“กษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” เสิ่นซิ่วเต๋อไม่ยอมปล่อยวาง เขาพยายามแทบเป็นแทบตาย เพื่อสิ่งนี้ ไฉนจะยอมลงง่าย ๆเพื่อยับยั้งการแต่งงานของนาง เพื่อแย่งชิงนางกลับมาเป็นของตน เขาใช้โลหิตไปไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ในการสู้รบ อีกทั้งยังเสี่ยงชีวิตผ่านความเป็นความตาย สู้รบกับพวกชนเผ่าคนเถื่อนมานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งหมดนี้ก็เพื่อทูลขอพระราชทานสมรสในวันนี้เท่านั้น“ฝ่าบาท ให้อภัยบุตรชายกระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ บุตรชายกระหม่อมพูดจาเหลวไหล สงสัยคงสู้รบจนสติฟั่นเฟือนไปแล้ว” เสิ่นซวนอิ้งลุกขึ้นมาคุกเข่าต่อหน้าพระพักตร์ สองมือประสานกัน แล้วโขกศีรษะกับพื้นสามหนเพื่อขออภัยบุตรชายของเขากล้าดีอย่างไรทำเช่นนั้น องค์หญิงเหยียนซีคือองค์หญิงตำหนักคุนหนิง หาใช่ว่าผู้ใดอยากแต่งด้วย ก็จะแต่งด้วยได้ง่าย ๆ ว่าที่ราชบุตรเขยของราชวงศ์อย่างกู้ฉือหราน เป็นขุนนางที่โดดเด่น อำนาจในราชสำนักของเขาเป็นอย่างไร ขุนนางขั้นผู้ใหญ่ล้วนทราบกันดี ราชบุตรเขยที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ ใช่ว่าจะหากันได้ง่าย ๆบุตร

  • หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า   บทที่ 26 แทรกแซงวาสนาบุพเพ (2) 

    บทที่ 26 แทรกแซงวาสนาบุพเพ (2)เซี่ยหลันชิงนั่งอยู่ข้างกายฮองเฮา นางมองเห็นแม่ทัพเสิ่นน้อยในอาภรณ์หรูหรา เขาเหมือนในอดีตไม่มีผิด รูปลักษณ์สูงใหญ่ สีผิวที่เข้มขึ้น ใบหน้าของเขามีแววดุร้าย สายตาของเขาจับจ้องมองนางอย่างเปิดเผย จนนางต้องเบือนหน้าหนีเพราะไม่อยากมองเขาอีก“ใต้เท้าเสิ่นซวนอิ้ง เจ้าช่างมีวาสนายิ่งนัก บุตรชายของเจ้านับว่าเป็นยอดขุนพลของเราโดยแท้ ผลงานปราบชนเผ่าเร่ร่อนของเขาในระยะนี้ทำให้เราพึงพอใจมาก เอาสิ แม่ทัพน้อย เจ้ามีสิ่งใดอยากขอต่อเราหรือไม่”ฝ่าบาททรงเอ่ยต่อเสิ่นซวนอิ้งและเสิ่นซิ่วเต๋อ“กระหม่อมไม่ต้องการทรัพย์สินเงินทอง ไม่ต้องการอำนาจ เกียรติยศอื่นใด กระหม่อมต้องการเพียงสตรีนางเดียว” เสียงแหบพร่าของแม่ทัพน้อยเสิ่นเอ่ยอย่างเปิดเผย สายตาของเขาจับจ้องไปที่โฉมหน้าขององค์หญิงสามท่าทางตรงไปตรงมาเช่นนี้ของเขา ทำให้เหล่าสตรีที่อยู่ในงานเลี้ยง ต่างชักสีหน้าส่อแววว่าเสียดาย อีกทั้งยังเอ่ยปากพูดจาจอแจกันไม่หยุดไม่หย่อน“เขามีคนในใจแล้วหรือนี่... ข้าเสียดายยิ่งนัก”

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status