Masukตอนที่ 43 ฮ่องเต้สวรรคตเยี่ยเฟยหลิงที่เพิ่งเสร็จจากการทำงานหนักทั้งวันได้ยินเสียงความวุ่นวายจากด้านนอก นางรู้ทันทีว่าเป็นใคร ความเหนื่อยล้าถูกแทนที่ด้วยความโกรธแค้นที่สะสมมาตลอดทั้งวัน นางสะบัดชุดที่เปื้อนฝุ่นและเหงื่อ ก่อนจะเดินตรงไปยังประตูห้องโถงเมื่อหลี่เกอหยางเดินเข้ามาในห้องโถง เยี่ยเฟยหลิงก็เดินเข้าไปขวางทางเขาทันที สายตาของนางเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด“ท่านสั่งให้ข้าทำงานทุกอย่างในจวนจริงหรือ?” นางถามเสียงดัง ไม่สนใจสายตาตกใจของบรรดาข้ารับใช้ที่อยู่รอบข้างหลี่เกอหยางหยุดฝีเท้า ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองใบหน้าของเยี่ยเฟยหลิงที่เปื้อนฝุ่นและมีเหงื่อเล็กน้อย ริมฝีปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา“ใช่” เขาตอบสั้นๆ “ตอนนี้สถานะของเจ้าคือสาวใช้ ไม่ใช่พระชายารอง”เขาก้าวเข้าไปใกล้นางอีกก้าว ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างหูของนางเบาๆ “แต่ในยามค่ำคืน เจ้ายังต้องทำหน้าที่นางบำเรอบนเตียงให้ข้า”คำพูดนั้นทำให้ความโกรธพลุ่งพล่านในอกของเยี่ยเฟยหลิง นางไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป มือขาวของนางยกขึ้นและฟาดลงบนใบหน้าหล่อเหลาของหลี่เกอหยางอย่างแรงเพียะ!เสียงดังก้องไปทั่วห้องโถง ใบหน้าของหลี
ตอนที่ 42 เหลือแค่ความแค้นของข้ากับเจ้าตลอดทั้งวัน เยี่ยเฟยหลิงใช้เวลาอยู่ในตำหนักของตน นางไม่ได้ออกไปไหน ไม่ได้พบใคร แม้แต่อาหารก็แทบไม่แตะต้อง บางครั้งนางหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน แต่สายตากลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับตัวอักษร ความคิดของนางนึกถึงแต่เรื่องในอดีตชิงชิงพยายามชวนนางพูดคุยหลายครั้ง แต่เยี่ยเฟยหลิงตอบเพียงสั้นๆ นางไม่มีอารมณ์จะพูดคุยกับใคร เมื่อถึงยามเว่ย ท้องฟ้าเริ่มมืดลง แสงตะเกียงถูกจุดขึ้นทั่วทั้งตำหนัก เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากด้านนอก ตามด้วยเสียงองครักษ์ประกาศ“รัชทายาทเสด็จ!”ชิงชิงรีบวิ่งไปเปิดประตู ในขณะที่เยี่ยเฟยหลิงลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ นางค้อมกายคำนับตามธรรมเนียมหลี่เกอหยางเดินเข้ามาในห้อง ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียด ก่อนจะส่งสัญญาณให้ชิงชิงออกไปจากห้อง “ข้าได้รับรายงานจากองครักษ์ว่าเจ้าลงไปที่คุกใต้ดิน”เยี่ยเฟยหลิงไม่แสดงความประหลาดใจ นางเพียงพยักหน้าเบาๆ “ใช่เพคะ”“หลี่เฉิงเหวินใช้โซ่รัดคอตัวเองตายแล้ว” หลี่เกอหยางกล่าวต่อ น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ไม่บ่งบอกถึงอารมณ์ใดๆเยี่ยเฟยหลิงกำมือแน่น น้ำตาเริ่มคลอขึ้นมาในดวงตา แต่นางไม่ยอมให้มันไหลออกมา “เพคะ”หลี่เกอหยางถอนหายใ
ตอนที่ 41 ไม่ให้อภัยแสงอาทิตย์ยามสายส่องผ่านม่านบางเข้ามากระทบใบหน้าของเยี่ยเฟยหลิง นางค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกปวดเมื่อยแล่นไปทั่วร่างกาย โดยเฉพาะบริเวณสะโพกที่ยังคงรู้สึกเจ็บปวดจากกิจกรรมเมื่อคืน นางพยายามลุกขึ้นนั่ง แต่ความเจ็บปวดทำให้นางต้องครางออกมาเบาๆ นางมองไปรอบๆ ห้องและพบว่าตนเองอยู่เพียงลำพัง หลี่เกอหยางคงออกไปทำภารกิจของเขาแล้ว“พระชายาตื่นแล้วหรือเพคะ?” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับเสียงประตูที่ถูกเปิดออกเยี่ยเฟยหลิงหันไปมองด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่าเป็นชิงชิง“ชิงชิง? เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?” เยี่ยเฟยหลิงถามด้วยความประหลาดใจชิงชิงยิ้มกว้างพลางเดินเข้ามาในห้อง “องค์รัชทายาทส่งคนไปรับข้าเมื่อเช้านี้เองเพคะ”เยี่ยเฟยหลิงนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ นางไม่คิดว่าหลี่เกอหยางจะใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้ การที่เขาส่งคนไปรับชิงชิงมาให้นางโดยที่นางไม่ได้ร้องขอ แสดงให้เห็นว่าเขาใส่ใจความรู้สึกของนางมากกว่าที่นางคิดเยี่ยเฟยหลิงพยักหน้าแล้วยิ้มบางๆ “ข้าอยากอาบน้ำ รู้สึกเหนียวตัวเหลือเกิน”“ข้าจะไปเรียกสาวใช้คนอื่นๆ มาเตรียมน้ำอุ่นให้พระชายาเดี๋ยวนี้เพคะ” ชิงชิงรี
ตอนที่ 40 ลงโทษเขาค่อยๆ ถอดเสื้อคลุมออก เผยให้เห็นแผงอกที่แข็งแกร่งและผิวที่เปล่งประกายภายใต้แสงเทียน เยี่ยเฟยหลิงพยายามหลบสายตา แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองร่างกายของเขา“มองอะไร?” หลี่เกอหยางถามเมื่อเห็นสายตาของนางเยี่ยเฟยหลิงรีบหลบตา แต่ก็สายเกินไป หลี่เกอหยางจับคางของนางให้หันมาสบตากับเขา“ข้ารู้ว่าเจ้าต้องการข้า” เขากระซิบ “แต่เจ้าต้องถูกลงโทษก่อน”เขาปล่อยมือจากคางของนาง แล้วเดินไปที่หีบไม้อีกครั้ง คราวนี้เขาหยิบผ้าไหมสีแดงออกมาเยี่ยเฟยหลิงส่ายหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว“เมื่อเจ้ามองไม่เห็น ประสาทสัมผัสอื่นๆ ของเจ้าจะไวขึ้น และเจ้าจะรู้สึกทุกอย่างชัดเจนยิ่งขึ้น”เขาค่อยๆ ผูกปิดตาของนาง ทำให้นางตกอยู่ในความมืดสนิท ความกลัวเริ่มแล่นไปทั่วร่างของนาง นางไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไรต่อไป“ตอนนี้เจ้าไม่เห็นอะไรแล้ว” เสียงของหลี่เกอหยางดังขึ้นใกล้ๆ หู “เจ้าจะต้องพึ่งพาประสาทสัมผัสอื่นๆ เพื่อรับรู้ว่าข้ากำลังทำอะไรกับเจ้า”เยี่ยเฟยหลิงรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่เป่ารดใบหู ทำให้นางสะดุ้งเฮือก“เจ้ากลัวข้าหรือ?” เขาถาม น้ำเสียงนุ่มนวลขึ้นเล็กน้อย“ข้า... ข้าไม่กลัว” เยี่ยเฟยหลิงตอบ พย
ตอนที่ 39 แต่งงานหลายวันต่อมาวันแต่งงานมาถึงอย่างรวดเร็ว เยี่ยเฟยหลิงสวมชุดแต่งงานสีแดงสด ผ้าคลุมหน้าสีแดงปักด้วยด้ายทองลวดลายมังกรและหงส์ปิดบังใบหน้าของนาง เยี่ยเฟิงหลงและเยี่ยเฟยเยว่ส่งบุตรสาวขึ้นเกี้ยว เยี่ยเฟิงหลงสวมชุดขุนนางขั้นที่สี่ ซึ่งเป็นตำแหน่งใหม่ที่เขาได้รับจากฮ่องเต้เมื่อวันก่อน ใบหน้าของเขาเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ ขณะที่เยี่ยเฟยเยว่ยืนข้างสามีด้วยรอยยิ้มบางๆ แต่ไม่อาจปิดบังความกังวลในดวงตาได้ตลอดทางที่ผ่านไป ผู้คนต่างพากันมุงดูขบวนแห่ของนาง แม้จะเป็นเพียงพระชายารอง แต่ขบวนแห่ก็ยังคงยิ่งใหญ่อลังการขุนนางจากราชสำนัก และสมาชิกจากตระกูลใหญ่ต่างๆ รวมถึงตระกูลจางที่มาร่วมงานด้วยสีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดเมื่อขบวนเกี้ยวมาถึงจวนรัชทายาท บ่าวไพร่ต่างรีบวิ่งมาต้อนรับ เสียงประทัดดังสนั่นเพื่อขับไล่สิ่งชั่วร้าย ควันสีแดงลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ“เชิญพระชายารองลงจากเกี้ยวเพคะ” นางกำนัลอาวุโสของจวนรัชทายาทเอ่ยเชิญเยี่ยเฟยหลิงก้าวลงจากเกี้ยวอย่างระมัดระวัง ผ่านม่านแดงที่ปูลาดไว้ตลอดทางเข้าสู่ห้องโถงใหญ่ที่จัดเตรียมไว้สำหรับพิธีแต่งงานภายในห้องโถง หลี่เกอหยางยืนรออยู่ในชุดมงคลสีแ
ตอนที่ 38 อย่าทำแบบนี้อีกหลายวันต่อมา เยี่ยเฟยหลิงนั่งอยู่ในห้องของตน มองดูนางกำนัลที่ถูกส่งมาจากวังหลวงกำลังจัดเตรียมชุดแต่งงานของนาง ชุดสีแดงสดที่ปักด้วยด้ายทองลวดลายหงส์“คุณหนู ชุดนี้งดงามมาก” ชิงชิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ดวงตาเป็นประกายเมื่อได้เห็นชุดแต่งงาน “องค์รัชทายาทคงหลงรักคุณหนูมากทีเดียว”เยี่ยเฟยหลิงยิ้มบาง ริมฝีปากแดงเรื่อโค้งขึ้นเล็กน้อย “เจ้าคิดเช่นนั้นหรือ?”“แน่นอนเจ้าค่ะ ไม่เช่นนั้นพระองค์คงไม่ส่งชุดที่งดงามเช่นนี้มาให้คุณหนู” ชิงชิงตอบอย่างมั่นใจเยี่ยเฟยหลิงไม่ตอบ นางเพียงมองชุดแต่งงานนั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคิดคำนึง ในชาติก่อน นางเคยได้สวมชุดแต่งงานเช่นนี้ตอนแต่งให้หลี่เฉิงเหวินเมื่อเขาขึ้นครองราชย์แล้ว ชุดที่คล้ายคลึงกันแต่ไม่เหมือนกันทีเดียว ความทรงจำเก่าๆ ย้อนกลับมาในความคิดของนาง ภาพวันที่นางเดินจูงมือกับหลี่เฉิงเหวินด้วยความหวังและความรักในขณะที่นางกำลังจมอยู่กับความคิด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น“คุณหนู มีแขกมาขอพบเจ้าค่ะ” เสียงสาวใช้ดังมาจากนอกห้อง“ใครกัน?” เยี่ยเฟยหลิงถาม น้ำเสียงของนางกลับมาเย็นชาดังเดิม“ท่านราชครูเฉินเจ้าค่ะ”หัวใจของเยี่ย







