Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

ตอนที่ 2 ย้อนกลับมา“เฟยหลิง! ตื่นได้แล้ว! เจ้าจะนอนจนไปถึงเที่ยงวันหรืออย่างไร?”เสียงแหลมดังปลุกเยี่ยเฟยหลิงให้สะดุ้งตื่น นางลืมตาขึ้นอย่างสับสน แสงแดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างกระดาษข้าวเข้ามา ทำให้นางต้องหรี่ตาลง“ข้า... ข้ายังมีชีวิตอยู่หรือ?” เยี่ยเฟยหลิงพึมพำเบา ๆ มือลูบไปที่ลำคอตัวเอง ความรู้สึกแสบร้อนจากยาพิษยังคงติดอยู่ในความทรงจำ“เจ้าพูดจาอะไรแปลกๆ รีบลุกเถอะ! วันนี้พวกเราต้องไปทำงานที่ตำหนักตะวันออก หากไปช้าจะถูกลงโทษอีกนะ”เยี่ยเฟยหลิงมองไปรอบๆ ห้อง นี่ไม่ใช่ตำหนักหรูหราที่นางเคยอาศัยอยู่ในฐานะฮองเฮา แต่เป็นห้องเล็กๆ ที่นางกำนัลใช้พักร่วมกัน เตียงไม้แคบๆ ที่นางนอนอยู่ก็ไม่ใช่เตียงหรูหราที่ปูด้วยผ้าไหมอย่างดีส่วนหญิงสาวที่ปลุกนางคือหลิวอี้ เพื่อนสนิทในวัยเด็กที่เข้าวังมาพร้อมกับนาง...แต่หลิวอี้ตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน เป็นฝีมือของนางเอง เพราะหลิวอี้รู้ความลับของนาง ทำให้นางต้องฆ่าเพื่อนสนิทคนเดียวที่นางมีเยี่ยเฟยหลิงรู้สึกเหมือนโดนสายฟ้าฟาด ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างมองใบหน้าของหลิวอี้ที่ยังมีชีวิตอยู่ตรงหน้า ความรู้สึกผิดและความเจ็บปวดพุ่งเข้าใส่นางอย่างรุนแร

ตอนที่ 4 เหตุการณ์เหมือนเดิมสองวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว เยี่ยเฟยหลิงยังคงรู้สึกหวาดหวั่นจากการเผชิญหน้ากับรัชทายาทหลี่เกอหยาง ความกลัวยังคงแล่นเป็นระลอกในใจนางเมื่อนึกถึงสายตาอาฆาตที่เขามอบให้“เฟยหลิง!” เสียงเรียกดังมาจากด้านหลัง ทำให้นางสะดุ้งนางหันไปเห็นนางกำนัลหัวหน้าที่กำลังเดินตรงมา ใบหน้าเคร่งขรึม“เจ้าเหม่อลอยอะไรอยู่? ข้าเรียกเจ้าตั้งหลายครั้งแล้ว” หัวหน้านางกำนัลกล่าวเสียงเข้ม“ขออภัยเจ้าค่ะ” เยี่ยเฟยหลิงรีบก้มศีรษะ“วันนี้เจ้าช่วยไปเก็บดอกบัวให้ข้าที ฮองเฮาต้องการดอกบัวสดไปไหว้พระพุทธรูปเย็นนี้”คำสั่งนี้ทำให้เยี่ยเฟยหลิงชะงัก หัวใจเต้นแรง... เหมือนในชาติก่อน! นี่คือจุดเริ่มต้นที่นางพบกับหลี่เฉิงเหวิน แต่วันนี้นางจะไม่ไปที่สระบัวทางตะวันออก“เจ้าค่ะ” นางตอบรับอย่างสงบ แม้ในใจจะปั่นป่วนเยี่ยเฟยหลิงเดินมาถึงสระบัวตำหนักตะวันตก นางถือตะกร้าไม้ไผ่และไม้ยาวสำหรับเกี่ยวดอกบัว นางมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง ไม่มีใครอยู่แถวนี้ สระตะวันตกอยู่ห่างไกลจากเส้นทางหลัก จึงมีคนเดินผ่านน้อยกว่า“คราวนี้ทุกอย่างจะต้องแตกต่างจากเดิม” นางพึมพำกับตัวเองเบาๆนางเริ่มใช้ไม้ยาวเกี่ยวดอกบัวที่สวยที่ส

ตอนที่ 6 ราชครูศาลาตั้งอยู่ในมุมสงบของสวนหลวง ล้อมรอบด้วยต้นหลิวที่กิ่งก้านโน้มลงสู่ผิวน้ำ ดอกบัวสีชมพูอ่อนและสีขาวบานสะพรั่งในสระ ภาพที่เห็นช่างงดงามและสงบเงียบเยี่ยเฟยหลิงวางอุปกรณ์ทำความสะอาดลงและเริ่มกวาดพื้นศาลา นางทำงานอย่างขะมักเขม้น จะได้รีบเสร็จไวๆขณะที่นางกำลังเช็ดราวระเบียงศาลา เสียงฝีเท้าเบาๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง นางหันไปมองและพบกับร่างสูงของชายหนุ่มในชุดสีน้ำเงินเข้ม“องค์ชายสิบสาม!” นางแกล้งอุทานด้วยความตกใจ รีบคุกเข่าลงคำนับหลี่เฉิงเหวินยิ้มอย่างอ่อนโยน “ไม่ต้องมีพิธีรีตองมากนัก ที่นี่มีแค่เราสองคน”เยี่ยเฟยหลิงลุกขึ้นยืนอย่างระมัดระวัง ใบหน้าหวานก้มลงต่ำ สายตาจับจ้องที่พื้น แววตาของนางเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นและชิงชัง นางเกลียดเขาจนอยากถลกหนังเลาะกระดูก“ข้าดีใจที่ได้พบเจ้าอีก” เขาเอ่ยพลางก้าวเข้ามาใกล้ “ข้าเป็นห่วงเจ้ามากหลังจากเหตุการณ์วันนั้น”เยี่ยเฟยหลิงเงยหน้าขึ้น แววตาของนางเปลี่ยนเป็นสดใสไร้เดียงสา“หม่อมฉันไม่เป็นไรเพคะ” เยี่ยเฟยหลิงตอบเสียงเบา “องค์ชายไม่ควรมาที่นี่ หากมีคนมาเห็น...”“ข้าไม่กลัว ข้าได้ยินว่ารัชทายาทเรียกเจ้าไปพบ เขาทำอะไรเจ้าหรือไม่?”เยี่

ตอนที่ 8 เสแสร้งวันต่อมา แสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง เยี่ยเฟยหลิงลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ความเจ็บปวดจากบาดแผลบนแผ่นหลังยังคงอยู่ แต่ไม่รุนแรงเท่าเมื่อวานนางพยายามลุกขึ้นนั่ง แต่ทุกการเคลื่อนไหวนำมาซึ่งความเจ็บปวด นางกัดริมฝีปากเพื่อกลั้นเสียงครางออกมาหลิวอี้เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับถาดอาหารเล็กๆ “เจ้าตื่นแล้วหรือ? ข้านำอาหารเช้ามาให้เจ้า”เยี่ยเฟยหลิงยิ้มอ่อน “ขอบใจเจ้ามาก”หลิวอี้วางถาดอาหารลงข้างเตียง แล้วช่วยพยุงเยี่ยเฟยหลิงให้ลุกขึ้นนั่ง “เจ้ารู้สึกดีขึ้นบ้างหรือไม่?”“ดีขึ้นเล็กน้อย” เยี่ยเฟยหลิงตอบหลิวอี้พยักหน้า “ข้าต้องไปทำหน้าที่แล้ว แต่ข้าจะกลับมาดูอาการเจ้าในช่วงพักเที่ยง”“ไม่ต้องห่วงข้า เจ้าไปทำงานของเจ้าเถิด”หลังจากหลิวอี้ออกไปแล้ว เยี่ยเฟยหลิงค่อยๆ รับประทานอาหารเช้าอย่างช้าๆ ความคิดของนางยังคงวนเวียนอยู่กับแผนการที่จะรับมือกับองค์ชายสิบสามไม่นานหลังจากนั้น เสียงฝีเท้าเบาๆ ก็ดังมาจากด้านนอก ตามด้วยเสียงกระซิบกระซาบของนางกำนัล เยี่ยเฟยหลิงรู้ทันทีว่าใครกำลังมาประตูถูกเคาะเบาๆ ตามด้วยเสียงนางกำนัลอาวุโส “เยี่ยเฟยหลิง องค์ชายสิบสามมาเยี่ยมเจ้า”เยี่ยเฟยหลิงกลื

ตอนที่ 10 วางเพลิงสามวันผ่านไปอย่างช้าๆ สำหรับเยี่ยเฟยหลิง นางใช้เวลาทั้งหมดในห้องบรรพชน คุกเข่าและวางแผนการแก้แค้นของนาง ชิงเอ๋อร์คอยดูแลนางอย่างดี นำอาหารและน้ำมาให้ และช่วยนวดให้นางยืดเส้นยืดสายในที่สุด เมื่อครบสามวัน เยี่ยเฟิงหลงก็มารับลูกสาวออกจากห้องบรรพชน“เจ้าได้เรียนรู้บทเรียนแล้วใช่ไหม?” เขาถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความเป็นห่วง“เจ้าค่ะ ท่านพ่อ” เยี่ยเฟยหลิงตอบพร้อมก้มศีรษะ “ลูกจะระมัดระวังตัวมากขึ้น”“ดี” เยี่ยเฟิงหลงพยักหน้า “ไปพักผ่อนเถอะ”เยี่ยเฟยหลิงคำนับบิดาและเดินกลับไปยังห้องของนาง ที่นั่นชิงชิงกำลังรออยู่พร้อมกับน้ำอุ่นสำหรับอาบและชุดสะอาด“คุณหนู ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้วเจ้าค่ะ” ชิงชิงรายงานเยี่ยเฟยหลิงพยักหน้า “ดี คืนนี้เราจะออกไปข้างนอกกัน”หลังจากอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เยี่ยเฟยหลิงนั่งลงที่โต๊ะเครื่องแป้ง ชิงชิงช่วยนางแต่งหน้าและจัดทรงผม แต่แทนที่จะแต่งให้นางดูสวยงามเหมือนหญิงสาวทั่วไป ชิงชิงกลับแต่งให้นางดูเหมือนชายหนุ่ม“เจ้าเก่งมากชิงชิง” เยี่ยเฟยหลิงชมขณะที่มองตัวเองในกระจก นางแทบจำตัวเองไม่ได้ ใบหน้าที่เคยงดงามบัดนี้ดู