ข้าทราบดีว่าจ้าวซือหงคนเก่าจะกลับมา 2

ชั่วขณะหนึ่งจ้าวซือหงสัมพันธ์ได้ว่าในน้ำเสียงนั้นเจือปนความคะนึงหาบางประการ ราวกับมีเยื่อใยบางประการที่ถูกถักทอขึ้นมาระหว่างสามปีมานี้ หรือว่าที่นางยอมทนอยู่ในที่แห่งนี้ทั้งๆ ที่เต็มไปด้วยเรื่องที่ไม่สมเหตุสมผลมาจากความรักอันแสนโง่งมจริงๆ แต่แม้ว่านางจะเชื่อว่าตนเองนั้นโง่งมจนหลงใหลในความรักได้ แต่นางมิอาจเชื่อได้ว่าแม่ทัพหยางผู้เกรียงไกรจะโง่งมตามนางไปอีกคน

สุดท้ายแล้วมีสิ่งใดกันแน่ที่เกิดขึ้นระหว่างนางและหยางจื่อถง ความสัมพันธ์ที่ดีหรือร้ายกันแน่ที่นางและหยางจื่อถงร่วมกันถักทอขึ้นมา

“ความสัมพันธ์ของข้ากับท่านนั้นเป็นเรื่องดีหรือร้าย”

“ทั้งร้ายและดีสลับกันไปไม่มีสิ้นสุด”

ไม่ผิดจากที่คาดเอาไว้ เขายังคงตอบด้วยประโยคที่แฝงเร้นไปด้วยนัยที่นางมิอาจเข้าใจได้ ใบหน้าของหยางจื่อถงเคร่งเครียดขึ้นโดยมิทราบสาเหตุ สุดท้ายเขาก็วางมือจากถ้วยข้าว ทอดถอนหายใจหนักๆ ออกมาอีกครั้งลุกขึ้นและเดินจากไป ทิ้งให้นางนั่งจมอยู่กับความไม่เข้าใจ และเหมือนว่าเมฆหมอกแห่งความไม่เข้าใจทั้งหมดของนางนั้นไม่อาจสลายไปได้หากไม่มีหยางจื่อถงยื่นมือเข้ามาปัดเป่า ซึ่งแน่นอนว่าสิ่งที่เขาพยายามแสดงออกมานั้นเด่นชัดแล้วว่าเขาไม่มีทางยื่นมือเข้ามาปัดเป่าเมฆหมอกแห่งความไม่เข้าใจของนางให้หายไป

แต่ใครจะโง่เง่าทำเช่นนั้นกัน หากนางและเขามีเรื่องที่ร่วมกระทำกันไว้ มิใช่ว่านางคนที่ไร้ซึ่งทุกความทรงจำจะขลาดเขลากระทำการทุกอย่างให้บิดเบี้ยวจนที่เขาวางเอาไว้ จนท้ายที่สุดทุกอย่างที่เขาพึงปรารถนาอาจจะพังไม่เป็นท่า ฉะนั้นเขาจึงบอกว่าหากนางคนเก่าที่เต็มไปด้วยความทรงจำตลอดสามปีกลับมาจะเข้าใจทุกอย่างที่เขาพูด

แต่น่าเสียดายที่นางมิใช่นางคนเก่า และไร้วี่แววนางผู้นั้นจะกลับมาในเร็ววันนี้เช่นกัน

จ้าวซือหงผู้ปฏิญาณกับตนเองว่าลุกขึ้นมากระทำทุกสิ่งอย่างโดยไม่ให้ตนเองในวันข้างหน้ารู้สึกผิดหวังกลับต้องมานั่งคิดไม่ตก ว่านางควรจะตะแบงมีความคิดเช่นนั้นต่อไปอีกหรือไม่ ไม่ใช่ว่าการกระทำของนางในตอนนี้หรอกหรือที่จะทำให้นางในอนาคตมานั่งผิดหวังหากยังดึงดันเป็นสตรีหัวแข็งอย่างคนไม่รู้ความอีกต่อไป

สุดท้ายนางก็คงต้องฝากทุกอย่างไว้ในอุ้งมือของแม่ทัพหยางแล้วกระมัง อย่างไรเสียเขาก็เอ่ยออกมาเต็มปากว่าชีวิตของนางเขาเป็นเจ้าของ อย่างไรเสียเขาก็คงรู้จักถนอมสิ่งที่เป็นของของตนอยู่บ้างกระมัง

จ้าวซือหงโคลงศีรษะสลัดความคิดอันยุ่งเหยิงให้หลุดออกจากความคิด ลุกขึ้นเตรียมจะลุกเดินแต่ทว่าท้องไส้ก็ปั่นป่วนขึ้นมากะทันหัน ความรู้สึกพะอืดพะอมเกิดขึ้นโดยไม่ทันได้ตั้งตัว มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาปิดปาก เตรียมตั้งท่าจะวิ่งไปอาเจียน แต่มืออีกข้างก็กวาดถ้วยข้าวตกพื้นจนเกิดเสียงดังไปทั่ว หลินหรานที่อยู่ไม่ไกลจึงปราดเข้ามาประคองช่วยเหลือ

นางอาเจียนออกมาเป็นระลอกใหญ่ ทั้งๆ ที่แทบไม่ได้กินอะไรลงไปมากมาย แต่ก็กลับอาเจียนออกมาจนแทบหมดท้อง

“เกิดอะไรขึ้น!” น้ำเสียงที่ดังก้องทำเอาจ้าวซือหงที่เพิ่งอาเจียนเอาอาหารเช้าออกมาจนหมดต้องเงยหน้ามองบุรุษที่ยืนมองหน้าด้วยสีหน้าคร่ำเคร่งไม่วางตา

“ฮูหยินอาเจียนเจ้าค่ะ”

“เป็นอะไรมากหรือไม่ เจ้าให้คนไปตามหมอ” หยางจื่อถงย่อกายพินิจใบหน้าซีดเสียว ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้นางยังคงมีสีหน้าปกติอยู่เลยแท้ๆ

“ท่านแม่ทัพ ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ นี่อาการปกติ”

“ปกติอะไรของเจ้า นายเจ้าอาเจียนจนหน้าซีดเช่นนี้น่ะหรือปกติ!” ตวาดใส่บ่าวรับใช้ของภรรยา แต่ทว่าบ่าวหญิงผู้นี้กลับไม่สะทกสะท้านและตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มราวกับคนวิกลจริต นัยน์ตาราวกับกำลังจะตำหนิเขาอยู่กลายๆ

“เจ้าค่ะ ปกติของคนตั้งครรภ์!”

หยางจื่อถง “...”

จ้าวซือหง “...”