ข้าทราบดีว่าจ้าวซือหงคนเก่าจะกลับมา 1

“เจ้าลืม...แต่ข้าไม่ลืม ฉะนั้นข้ามั่นใจว่าเจ้าตั้งครรภ์ลูกของข้า”

เอ่ยคำถามที่แม้แต่ตัวนางเองยังไม่มั่นใจ ดวงใจหวั่นวิตกด้วยว่าไม่ทราบด้วยซ้ำไปว่าตัวนางเมื่อวันวานมีเบื้องลึกเบื้องหลังสิ่งใดที่ซ้อนเร้นอยู่หรือไม่...กอปรกับอีกฝ่ายเป็นถึงแม่ทัพทำศึกเหนือใต้แทบจะตลอดเวลา จะอยู่ติดจวนหรือก็ไม่มี แม้จะก่นด่าหรือค่อนขอดว่าชังเขาปาดใดแต่ก็อดที่จะหวั่นใจกับตัวตนของนางเมื่อวันวานอีกไม่ได้เช่นกัน แต่ทว่าเขากลับตอบอย่างมั่นใจ น้ำเสียงห้าวหาญท่าทีไม่หวั่นวิตกนั่นดูเป็นที่พึ่งพิงให้แก่นางที่สับสนจนตั้งต้นสิ่งใดไม่ถูกขึ้นมาชั่วขณะ...ชั่วขณะหนึ่งที่นางรู้สึกอยากพึ่งพิงเขาเหลือเกินเพราะเรื่องที่กำลังเผชิญดูหนักหนาจนนางไม่อาจทนรับไหว แต่ทว่าในตอนนี้แม้แต่ตนเองยังเชื่อใจมิได้แล้วนางจะเชื่อหยางจื่อถงได้สักกี่มากน้อยก็ไม่อาจทราบได้เช่นกัน

“อิ่มแล้วรึ”

จ้าวซือหงมองบุรุษที่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงฉงน หยางจื่อถงมองหน้าของนางสลับกับถ้วยข้าวที่เหลือข้าเกินครึ่งถ้วยไปมาอย่างไม่เข้าใจ ส่วนนางเองก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่าเขายังไม่อิ่มอีกหรือไร ข้าวสองถ้วยเข้าไปแล้วแต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะวางมือลงง่ายๆ

“ข้าไม่ค่อยหิว”

“แล้วจะไปมีแรงทำอะไรกัน” หยางจื่อถงนิ่วหน้า แต่ก็มิทราบว่าจะบังคับสตรีตรงหน้าอย่างไร สุดท้ายก็ได้แต่จำใจทอดถอนหายใจออกมาเท่านั้น

“แล้ววันนี้ท่านแม่ทัพไม่ประชุมเช้าหรือ”

“ไม่มี ให้จิ้นอ๋องไปจัดการเรื่องยุ่งยากแล้ว ข้าไม่ชอบเข้าวังเสียเท่าไรนัก หลีกได้ก็หลีก อีกอย่างข้าต้องจัดการเรื่องที่จวนอีก”

“จัดการเรื่องที่จวน?”

“ใช่...ข้าสั่งให้คนย้ายของจากที่หอสุรามาไว้ที่จวน คงต้องอยู่จัดแจงพักใหญ่เชียว”

“หา!?” จ้าวซือหงร้องเสียงหลงอย่างไม่เข้าใจว่าที่อีกฝ่ายพูดมานั้นหมายถึงสิ่งใด

“ตกใจอะไรของเจ้า ไม่ใช่ว่าเราคุยกันไปแล้วหรือ เมื่อครู่นี้น่ะ”

ใช่เขาบอกนางแล้ว แต่นางก็ไม่คิดว่าเขาจะจริงจังถึงเพียงนี้ ก็แค่คิดว่าเขาอาจพูดส่งเดชให้นางพอใจเท่านั้น ไม่คิดว่าเขาจะทำจริง แต่จ้าวซือหงก็มิได้เอ่ยสิ่งที่คิดอยู่ในใจ ก้มหน้าและพูดขึ้นว่า “ข้าไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้”

“ช้ากว่านี้ไม่ได้แล้ว...”

จ้าวซือหงเงยหน้าอีกครั้งหนึ่ง มองบุรุษที่พูดพลางก้มหน้าคีบอาหารเข้าปาก ‘ช้ากว่านี้ไม่ได้’ นี่เขาเกรงกลัวว่านางน้อยใจถึงขั้นหนีออกจากจวนหรืออย่างไรจึงกล่าวออกมาเช่นนี้

“อ้อ สวนดอกไม้ด้านหน้าเมื่อวานถูกเจ้าพวกนั้นทำลายเสียจนไม่น่ามอง ข้าสั่งให้พ่อบ้านจัดการลงให้ใหม่แล้ว เจ้าอยากได้อะไรเพิ่มเติมก็จงไปบอกพ่อบ้าน”

“ท่านแม่ทัพ” เอ่ยเรียกบุรุษที่พูดไม่มองหน้านางด้วยซ้ำไป รอจนกว่าเขาจะละความสนใจจากอาหารและมองสบกับนาง “ทำดีกับข้าเพื่อสิ่งใด เพื่อบุตรของท่านหรือ”

เอ่ยถามในสิ่งที่นางอดสงสัยไม่ได้ แม้นางในยามนี้ที่ไร้ความทรงจำเมื่อวันวานก็ทราบได้ว่าการกระทำเช่นนี้นั้นไม่ปกติ นางไร้ซึ่งความทรงจำนั้นเป็นเรื่องจริง แต่สิ่งที่จริงไม่ต่างกันคือเขาไม่เคยไยดีนางเช่นกัน ทุกผู้ทุกคนต่างทราบในเรื่องนี้ดี หรือไม่ปากเสียงในวันแรกที่เขาก้าวเท้าเข้าจวนก็ชี้ชัดได้ส่วนหนึ่งว่าเขามีอคติกับนางอยู่ในใจไม่มากก็น้อย ถ้อยคำประชดประชันหลุดออกจากปากของเขาอย่างง่ายดาย แต่ทว่าเพียงข้ามคืนทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปราวกับพลิกหน้ามือ

“ใช่” เขาตอบกลับโดยพลันราวกับไม่ต้องคิดใคร่ครวญสิ่งใดให้มากความ ใบหน้าสลดฉายชัดที่ใบหน้างามของจ้าวซือหง แต่ทว่าก็ต้องชะงักอีกครั้งเมื่อหยางจื่อถงเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง “แต่ไม่ทั้งหมด...ชีวิตของเจ้าข้าเป็นเจ้าของ สิ่งใดที่เป็นของข้าย่อมต้องดูแลให้ดี”

เขาเป็นเจ้าของชีวิตของนาง?

จ้าวซือหงขมวดคิ้วสงสัย นางเป็นสิ่งของหรืออย่างไรจึงมีคนจับจองเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ “หากรู้ว่าชีวิตของข้าเป็นของท่าน ไยจึงทิ้งขว้างมานานปี หากท่านตระหนักได้ช้ากว่านี้ข้ามิแตกสลายดับสูญไปแล้วหรือ”

“ใช่...เพราะเช่นนั้นตอนนี้ข้าตระหนักได้แล้ว จึงต้องมาอยู่ที่นี่และดูแลให้ดี” จ้าวซือหงจ้องนัยน์ตาแม่ทัพแห่งต้าเซี่ย นัยน์ตาที่นางมิอาจหาสิ่งใดที่หลบซ่อนในนั้นได้แม้สักครั้งเดียว “อยากถามสิ่งใดก็ถามมาให้หมด เพราะข้าจะตอบเจ้าวันนี้เป็นวันสุดท้าย ต่อไปเจ้าไม่มีสิทธิ์ถามสิ่งใดอีก ต่อไปทุกอย่างจะเป็นอย่างที่ควรจะเป็นเสียที”

“ท่านพูด...แต่ไม่พูดความจริงทั้งหมด ท่านหลบซ่อนความจริงไว้ในคำพูดของท่าน นัยบางประการท่านก็ซ่อนเร้นมันเอาไว้ราวกับจะให้ข้าไปตามหาความหมายเอาเอง ข้าผู้ไร้ความทรงจำจะเข้าใจท่านได้อย่างไรกัน”

“เพราะข้าทราบดี...ทราบดีว่าจ้าวซือหงคนเก่าจะกลับมา ทราบดีว่าเมื่อนางกลับมาแล้วจะเข้าใจในสิ่งที่ข้าพูดทั้งหมด ฉะนั้นเจ้ามิต้องขวนขวายในสิ่งที่เจ้าไม่เข้าใจ”

“แล้วหากนางไม่กลับมา หากข้าคนเก่าไม่กลับมาเล่า”

“ต้องกลับมา แต่ต้องใช้เวลา อาจจะมาก อาจจะน้อย หรือทั้งชีวิตก็ตามนางต้องกลับมา”